ΤΑΙΝΙΕΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ

"ΡΕΑΛ-Η ταινία"
Σκηνοθέτης: Borja Manso
Πρωταγωνιστούν: Ζινεντίν Ζιντάν, Ίκερ Κασίγιας, Λουίς Φίγκο, Ντέιβιντ Μπέκαμ, Εμίλιο Μπουτραγκένιο
Διάρκεια: 90΄

Στο Καράκας της Βραζιλίας ένας παππούς προσπαθεί να προσεγγίσει το εγγόνι του μιλώντας του για το ποδόσφαιρο, την ιστορία που τον συνδέει με τον Alfredo Di Stefano και τη Ρεάλ Μαδρίτης. Στη Νέα Υόρκη, μια νεαρή ταλαντούχα ποδοσφαιρίστρια έρχεται αντιμέτωπη με ένα πολύ σοβαρό τραυματισμό και καλείται να βρει τη δύναμη να επανέλθει στην ενεργό δράση. Στη Σενεγάλη ένας πιτσιρικάς "τρελαμένος" με τη στρογγυλή θεά περιμένει κάθε βδομάδα πως και πως να επιστρέψει ο πατέρας του για να του περιγράψει τις νίκες της αγαπημένης του ομάδας. Στο Τόκιο, μια κοπέλα παρακολουθεί ανελλιπώς τα παιχνίδια της Ρεάλ μαζί με το ίνδαλμά της David Beckham κάνοντας το αγόρι της να ζηλεύει. Στη Μαδρίτη, ένας δάσκαλος προσπαθεί να κατανοήσει τι είναι αυτό που ενώνει εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο με το διάσημο Mαδριλένικο σύλλογο. Την ίδια ώρα οι παίκτες και το τεχνικό τιμ της Ρεάλ Μαδρίτης προετοιμάζονται εν όψει της επικείμενης "μητέρας των μαχών" στο Σαντιάγκο Μπερναμπέου: Ρεάλ εναντίον Μπαρτσελόνα. Τι είναι εκείνο που συνδέει μεταξύ τους όλες αυτές τις ιστορίες; Η απάντηση είναι κατά πολλούς προφανής, κατά άλλους όχι τόσο, σε κάθε περίπτωση όμως είναι η ίδια : η "Βασίλισσα" της Ευρώπης.

ΤΑΙΝΙΕΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΕΡΙΚ
Σκηνοθεσία: Κεν Λόουτς
Σενάριο: Πωλ Λάβερτυ
Πρωταγωνιστούν: Έρικ Καντονά,  Steve Evets

Με αφορμή τα οικογενειακά προβλήματα ενός μεσήλικα ταχυδρόμου, φανατικού οπαδού του Καντονά, ο ίδιος ο Καντονά κάνει μια ξαφνική εμφάνιση μπροστά στον Αγγλο Ερικ (έχουν και το ίδιο όνομα) και από κει και πέρα τον ακολουθεί, συμβουλεύοντάς τον πώς να αντιμετωπίσει τα παιδιά του, την πρώην γυναίκα του που εξακολουθεί να την αγαπά, και τον γκάνγκστερ με τον οποίο έχει μπλέξει το ένα παιδί του. Με ωραία, απολαυστική ταινία, δοσμένη με χιούμορ, έξυπνα ευρήματα, αλλά και χαρακτήρες τοποθετημένους σε συγκεκριμένο κοινωνικό περιβάλλον.
http://www.youtube.com/watch?v=xzUddao92JQ

ΤΑΙΝΙΕΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ

ΕΝΑΣ ΤΕΛΙΚΟΣ ΑΛΛΙΩΤΙΚΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ
(The other final)
Ολλανδία 2003
Διάρκεια: 87'

Ντοκιμαντέρ του Johan Kramer

Να που κάθε ήττα μπορεί να έχει και τις καλές πλευρές της. Την όμορφη αυτή ιστορία τη χρωστάμε σε κάθε περίπτωση στην αποτυχία της Εθνικής της Ολλανδίας. «We got more interesting in loosing» είχε δηλώσει ο Ολλανδός Matthijs de Jongh όταν η Ολλανδία δεν πέρασε στα προκριματικά για την τελική φάση του Μουντιάλ το 2002 στην Ιαπωνία και την Κορέα. Έτσι γεννήθηκε μια ασυνήθιστη ιδέα. Ο de Jongh, διαφημιστής και επικοινωνιολόγος έψαξε και βρήκε ποιες χώρες από τις 203 που ήταν στη λίστα της FIFA είχαν βγει τελευταίες: Το Μπουτάν, το βασίλειο των Ιμαλαΐων και το νησί της Καραϊβικής Montserrat. Και ο Ολλανδός ζήτησε από τις δυο ομάδες να διεξάγουν έναν «άλλο τελικό». Το ματς θα γινόταν στις 30 Ιουνίου 2002 στην πρωτεύουσα του Μπουτάν Thiumphu, την ίδια μέρα που θα διεξαγόταν ο επίσημος τελικός του Μουντιάλ στη Γιοκοχάμα.

Το πρώτο που ρώτησαν αμέσως κι οι δυο χώρες ήταν που βρίσκεται η άλλη. Έτσι άρχισε και η αμοιβαία προσέγγιση. Ο Ολλανδός κινηματογραφιστής Johan Kramer παρακολουθεί τις προετοιμασίες και στις δυο χώρες.
Τα παιδιά στο Montserrat συμβουλεύονται την υδρόγειο. Ο προπονητής της χώρας, δούλευε κάποτε στην αστυνομία του Λονδίνου, λέει ότι το κρίκετ είναι εκεί το σπορ νούμερο ένα. Στο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου παίζουν πέντε μόνον ομάδες, στα γήπεδα δεν υπάρχουν αποδυτήρια και μετά την έκρηξη του ηφαιστείου το 1997 το στάδιό τους, σε απαγορευμένη περιοχή, είναι καλυμμένο από στάχτη. Οι παίκτες κινδυνεύουν διαρκώς από μολύνσεις στα μάτια.
Η μπάλα που κυλάει στην εικόνα είναι σαν το νήμα της Αριάδνης που οδηγεί από τον έναν τόπο στον άλλο - οδηγεί και στο γραφείο του Υπουργού των Εξωτερικών του Μπουτάν. Με περηφάνεια δείχνει μια φωτογραφία του βασιλιά με ποδοσφαιρική φανέλα και δηλώνει ότι ήταν καλός τερματοφύλακας. Στο Μπουτάν υπάρχουν μόνον μερικές εκατοντάδες ποδοσφαιριστών, η δημιουργία επίπεδων γηπέδων στη χώρα είναι πανάκριβη λόγω των βουνών. Η τοξοβολία είναι το εθνικό τους σπορ. Το ζήτημα της νίκης ή της ήττας στο επικείμενο ματς είναι για τον Υπουργό εντελώς δευτερεύον ζήτημα και δηλώνει ότι ο αθλητισμός έχει δυο διαστάσεις: Η μια είναι η κοινωνική και πολιτιστική ανταλλαγή, η φιλία και η αλληλοκατανόηση. Στη δεύτερη διάσταση, το διαγωνισμό και την επιτυχία, προσδίδεται δυστυχώς πολύ μα πολύ μεγάλη σημασία.

Ο Jack Warner, ο αντιπρόεδρος της FIFA, εγκωμιάζει το ποδόσφαιρο της Καραϊβικής: «Μοιάζει με τους χορούς μας, τη μουσική μας, το καρναβάλι …» ενώ αντιθέτως το ασιατικό ποδόσφαιρο το θεωρεί «άκαμπτο και μιλιταριστικό.». Δυστυχώς ο παράγοντας αυτός δεν ήταν στις 30 Ιουνίου στο Μπουτάν, αλλά στη Γιοκοχάμα. κρίμα, γιατί κάτι θα είχε μάθει …
Ο Ιταλός σταρ του ποδοσφαίρου Roberto Baggio έχει καταλάβει τη σημασία αυτού του αλλιώτικου τελικού και της ταινίας: «The Other Final δείχνει το αληθινό πνεύμα του ποδοσφαίρου καθαρά και με πάθος και μας διδάσκει ότι το ποδόσφαιρο είναι μια γλώσσα που μπορεί να τη μιλήσει ο καθένας. Σε καιρούς όπου όλα στρέφονται γύρω από το εμπόριο, αυτό το σχεδόν αφελές εγχείρημα είχε ως προϋπόθεση την αληθινή αγάπη για τον αθλητισμό».
Μετά τη λήξη αυτού του άλλου τελικού, στο τέλος της ταινίας, ο σκηνοθέτης προτείνει στους θεατές: «Και τώρα βγείτε από το σινεμά και πηγαίνετε να παίξετε μπάλα μ' έναν ξένο».

ΤΑΙΝΙΕΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΒΕΡΝΗΣ(Das Wunder von Bern)
Ιστορική 2003, Γερμανία ,έγχρωμο
Διάρκεια: 118΄,ελληνικοί υπότιτλοι
Σενάριο-Σκηνοθεσία: Σένκε Βόρτμαν
Παίζουν: Λούις Κλάμροθ, Πέτερ Λοχμέγερ, Γιοχάνα Γκάστορφ, Μίρκο Λανγκ

Οι Γερμανοί Ξανάρχονται

Ταινία που συγκέντρωσε την προσοχή θεατών (3.5 εκατομύρια εισιτήρια) και κριτiκών στην Γερμανία Το θαύμα της Βέρνης επικεντρώνεται σ' ένα σημαδιακό συμβάν για την σύγχρονη μεταπολεμική ιστορία της Γερμανίας: στον ποδοσφαιρικό αγώνα μεταξύ Δυτικής Γερμανίας και Ουγγαρίας. Ένας ποδοσφαιρικός αγώνας που προκάλεσε, λόγω της νίκης της Γερμανίας, πρωτόγνωρα συναισθηματα χαράς για την τότε κατεστραμμένη και ταπεινωμένη χώρα.

Υπάρχουν δύο γεγονότα στη μεταπολεμική ιστορία της Γερμανίας που οι άνθρωποι θυμούνται ακριβώς πού ήταν εκείνη την ημέρα: η πτώση του τοίχους του Βερολίνου το 1989, και η εκπληκτική νίκη στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου στις 4 Ιουλίου του 1954, ευρύτερα γνωστή ως το θαύμα της Βέρνης. Αυτή η νίκη, Κυριακή απόγευμα, έχει γίνει μύθος, οι πρωταγωνιστές του αγώνα έχουν γίνει θρύλος: Ζεπ Χέρμπεργκερ (προπονητής), Φριτς Βάλτερ, Χέλμουτ Ραν, Τόνι Τούρεκ…

3-2: η Γερμανία ήταν παγκόσμια πρωταθλήτρια, ένα ολόκληρο έθνος σε παροξυσμό. Αλλά αυτό που χαρακτήρισε εκείνη την ιστορική στιγμή δεν ήταν απλά η χαρά της επιτυχίας μιας ποδοσφαιρικής ομάδας, αλλά ένα είδος τέλειας ευτυχίας, μία ενθαρρυντική διορθωτική πράξη ενάντια στα σκοτεινά χρόνια του Τρίτου Ράιχ.
Οι μικρές χαρές και οι ανταρσίες της εποχής καθρεφτίζονται στην ιστορία της οικογένειας Λουμπάνσκι από το Εσσεν-Κάτερνμπεργκ. Αντισταθμίζοντας τη δοκιμασία της επιστροφής του πατέρα από τη σοβιετική αιχμαλωσία παρατηρούμε τα πρώτα σημάδια του γερμανικού οικονομικού θαύματος που επρόκειτο να συμβεί

Πρόκειται για το δράμα δύο οικογενειών, μιάς εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου και ενός ολόκληρου έθνους. Σκοπός της ταινίας είναι να αγγίξει σοβαρά θέματα με χιούμορ. Δύο ιστορικά γεγονότα τίθενται ουσιαστικά στο τραπέζι. Πρώτον, η ήττα της ναζιστικής μηχανής στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Μετά απο αρκετά χρόνια ρατσιστικής προπαγάνδας και προσηλυτισμού, ο γερμανικός λαός ήρθε αντιμέτωπος με τις σχεδόν άγνωστες σ’ αυτόν θηριωδίες των στρατοπέδων συγκέντρωσης και απομυθοποίησε τον Χίτλερ. Ακολούθησε ένα κλίμα ενοχής, αυτοκριτικής και κοινωνικής εξαθλίωσης. Αυτή είναι ακριβώς και η ατμόσφαιρα που διέπει την αρχή της ταινίας, μελανά χρώματα και φτώχεια. Το δεύτερο ιστορικό γεγονός είναι η συμμετοχή της Γερμανίας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου το 1954 στην Βέρνη της Ελβετίας. Οι ογκόλιθοι της ελληνικής αθλητικής δημοσιογραφίας γνωρίζουν καλά αυτήν την γιορτή και περισσότερο απ’όλους ο γερμανικός λαός που μέσω ενός αθλητικού γεγονότος άλλαξε σελίδα και είδε το μέλλον πιο ευοίωνα. Δεν είναι τυχαίο οτι τα μετέπειτα χρόνια η Γερμανία ξαναστάθηκε στα πόδια της και έφτασε εκεί που είναι σήμερα.

ΤΑΙΝΙΕΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ

 "Μπάλα απ’ τον τόπο σου - Η ταινία με τη φανατική κερκίδα"

Διάρκεια: 52 min
Copyright: 2009,
Γλώσσα: Ελληνικά
Σκηνοθεσία: Μιχάλης Αγραφιώτης
Παραγωγή: Γιάννης Αγγελάκης-Fractal Prod/ Mιχάλης Αγραφιώτης
Φωτογράφος: Μιχάλης Αγραφιώτης
Ηχολήπτης: Αδάμ Σιάγας
Μοντάζ: Γιώργος Ναλπαντίδης
Μουσική: Freesoul

«Είχα ραντεβού με κοπέλα και πήγα στο γήπεδο. Ένας λόγος που χώρισα με την κοπέλα μου ήταν ότι τα Σαββατοκύριακα δε μπορούσε να με δει κανείς». Ο Κώστας Σαμαράς είναι επαγγελματίας δημοσιογράφος για το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο. Ο «επαγγελματισμός» δε συνίσταται στις οικονομικές απολαβές -άλλιώς θα άλλαζε επάγγελμα- ούτε στην οργανωτικότητα ή τη μεθοδολογία του -μα πώς απομνημονεύει εκατοντάδες ομάδες με τους παίκτες τους;- αλλά στο πάθος του για την «άγρια ομορφιά των τοπικών πρωταθλημάτων». Είναι κατά γενική ομολογία ο πιο δημοφιλής στους κύκλους του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου στο νομό Θεσσαλονίκης τα τελευταία 15 χρόνια….

Ταινία-ντοκιμαντέρ για το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο με τον θρυλικό αθλητικογράφο Κώστα Σαμαρά και τη ροκ εντ ρολ μουσική των Freesoul!

ΤΑΙΝΙΕΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ

Μάικ Μπάσετ: Απατεώνας ή Ιδιοφυΐα;
Κωμωδία 2001,Μεγάλη Βρετανία,Έγχρωμο
Διάρκεια: 86',Ελληνικοί υπότιτλοι
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Στιβ Μπάρον
ΠΑΙΖΟΥΝ: Αμάντα Ρέντμαν, Ρίκι Τόμλινσον

Η εθνική Αγγλίας μένει χωρίς προπονητή για τους τελευταίους τρεις αγώνες των προκριματικών του Μουντιάλ και ενώ δίνει μάχη για τη 2η προνομιούχο θέση. Οι επιλογές είναι περιορισμένες και η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία αποφασίζει να προσλάβει τον προπονητή της Νόριτς Μάικ Μπάσετ. Η ταινία είναι ένα «mockumentary» που ακολουθεί τον προπονητή και τα κοντινά του πρόσωπα και σατιρίζει γνώριμες καταστάσεις στο ποδόσφαιρο. Από τους δημοσιογράφους, τους οπαδούς και τους παράγοντες μέχρι τους ποδοσφαιριστές σε μια πολύ καλή απεικόνιση της αγγλικής ποδοσφαιρικής πραγματικότητας της εποχής. Υπάρχουν έμμεσες αναφορές σε πραγματικά πρόσωπα (όπως ο Φέργκιουσον και ο Κλαφ), αλλά και χαρακτήρες που βασίζονται σε γνωστούς ποδοσφαιριστές (π.χ. Σίμαν ή Γκασκόιν). Επίσης κάνουν «cameo» ο Πελέ κι ο Ρονάλντο. Κυρίως όμως πρωταγωνιστεί ο Μάικ Μπάσετ με το παρωχημένο τεχνικό του τιμ. Η ταινία έχει αρκετό γέλιο και βλέπεται πολύ ευχάριστα. Προς το τέλος κάπως πέφτει όταν σοβαρεύει λίγο, αλλά είναι ότι πρέπει για ποδοσφαιρόφιλους.

ΤΑΙΝΙΕΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ

"ΜΕΡΕΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ"

Οι άντρες λατρεύουν το ποδόσφαιρο και οι γυναίκες τους... ποδοσφαιριστές! Έχοντας αυτό κατά νου ο Αντόνιο, πρώην κατάδικος και ερασιτέχνης τρελογιατρός, πείθει τους φίλους του πως ο καλύτερος τρόπος για να ξεπεράσουν την κρίση της μέσης ηλικίας και την αποτυχία στην κατάκτηση γυναικών είναι να ενώσουν ξανά την παλιά ποδοσφαιρική τους ομάδα. Είναι ευκαιρία να αποδείξουν ότι ακόμα μπορούν να κερδίσουν σε κάτι ακόμα και αν αυτό είναι το τοπικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου...

ΤΑΙΝΙΕΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ

ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑΝ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΜΟΥ ΓΙΑ ΔΙΑΚΟΠΕΣ-Βραζιλία 2006
Σκηνοθεσία: Κάο Χάμπουργκερ.Σενάριο: Κλαούντιο Γκάλπεριν, Μπραούλιο Μαντοβάνι, Αννα Μουιλάερτ, Κάο Χάμπουργκερ.Ηθοποιοί: Μισέλ Χοέλσας, Ντανιέλα Πιέπσικ, Χερμάνο Χάιουτ, Σιμόνε Σπολαδόρε. 104'

Το ποδόσφαιρο είπατε; Λάθος. Εκτός από μπάλα, οι Βραζιλιάνοι διδάσκουν τους Έλληνες πώς να σκηνοθετούν, να κάνουν ταινίες και να κερδίζουν βραβεία. Παράδειγμα «Το καλοκαίρι που έφυγαν οι γονείς μου» (Ο Αno em Que Μeus Ρais Sairam de Ferias) του Κάο Χάμπουργκερ. Όταν η αληθινή συγκίνηση προκύπτει από λεπτή, ραφιναρισμένη αισθητική επεξεργασία και σοβαρό στοχασμό.
Το στόρι της μιας γραμμής. Δικτατορία του ΄70 και όταν οι αντιστασιακοί γονείς καταλήγουν στη φυλακή, ο ανυποψίαστος 12χρονος γιος με το βαλιτσάκι του και με κομμένη την ανάσα από τις επιδόσεις της Εθνικής Βραζιλίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο, καταλήγει σε μια συνηθισμένη πολυκατοικία περιμένοντας την άφιξη του παππού. Όμως ο παππούς αργεί κι έτσι ο μικρός Μάουρο πέφτει πάνω σε μοναχικό γέροντα της εβραϊκής συναγωγής. Καχύποπτοι και οι δύο. Ο πιτσιρικάς σε εχθρικό έδαφος. Οι απόντες γονείς σε εχθρικό έδαφος πολιτικής. Οι εβραίοι σε εχθρικό έδαφος και αυτοί. Εξαιρετική αναγωγή. Από το άτομο στην ομάδα και από την ομάδα στο κοινωνικό σύνολο. Όλοι αποκομμένοι, μοιρασμένοι, προδομένοι. Κι όμως, περπατώντας σ΄ αυτό το εφιαλτικό ναρκοπέδιο, ο ένας θα συναντήσει τον άλλον. Στην ίδια βάρκα πορευόμαστε. Εβραίοι, χριστιανοί μουσουλμάνοι, άθεοι και βουδιστές. Όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσουμε τόσο ευκολότερα για έναν καλύτερο κόσμο θα τραβήξουμε.

Με δυο λόγια: Δωδεκάχρονος με την μπάλα στο χέρι και με τα μπογαλάκια του υπό μάλης, καταλήγει έξω από το διαμέρισμα του παππού του. Οι γονείς του λείπουν «σε ταξίδι για δουλειές»- έχει φροντίσει η χούντα της Βραζιλίας γι΄ αυτό- και ο πιτσιρικάς μόνος με όνειρο να κερδίσει το έπαθλο του Μουντιάλ η Εθνική Βραζιλίας, πέφτει πάνω σε γέροντα της πολυκατοικίας. Δύο κόσμοι διαφορετικοί, δύο μοναχικές υπάρξεις ξένες μεταξύ τους, δύο ηλικίες που τίποτα το κοινό δεν τους ενώνει. Ο ένας κόσμος έρχεται, ο άλλος φεύγει.

ΤΑΙΝΙΕΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ

Φίμπεν, ο μπόμπιρας των γηπέδων / Fimpen-Σουηδία, 1974
Σκηνοθεσία/ Σενάριο: Μπο Βίντεμπεργκ, Φωτογραφία: Τζον Όλσον, Μοντάζ: Μπο Βίντεμπεργκ, Μουσική: Σεργκέι Προκόφιεφ, Σκηνογραφία: Λότα Μέλαντον, Ηθοποιοί: Γιόχαν Μπέργκμαν, Μόνικα Ζέτερλουντ, Μάγκνους Χόρενσταμ, Άρνε Μπέργκμαν, Παραγωγή: Μπο Βίντεμπεργκ, Έγχρωμο, 89’

Δεν χρειάζονται πάνω από πέντε λεπτά για να καταλάβει κανείς ότι ο εξάχρονος Γιόχαν Φίμπεν, δεν έχει απλώς ταλέντο στο ποδόσφαιρο, έχει το αστέρι! Η άνεση του μέσα στο γήπεδο, η ευστοχία του αλλά και οι απίστευτες ντρίμπλες του, τον καθιστούν στα έξι του χρόνια, μέλος της Εθνικής Ομάδας Ποδοσφαίρου της Σουηδίας. Σύντομα, αναδεικνύεται σε σωτήρα της ομάδας, και όλα τα βλέμματα στρέφονται επάνω του. Η δόξα και το χρήμα όμως, έρχονται σε αντίθεση με τη μικρή του ηλικία και το «σταρ σύστεμ», καθώς αν μη τι άλλο, δεν μπορεί καν να υπογράψει τα αυτόγραφα που του ζητούν, καθώς δεν ξέρει να γράφει!
Ο πατέρας του Τόμας Βίντεμπεργκ (Οικογενειακή γιορτή) υπογράφει αυτή την, γυρισμένη σε σινεμασκόπ, ταινία, σε μία εποχή που το ποδόσφαιρο ήταν ακόμη ένα αθώο παιχνίδι. Μία τρυφερή κωμωδία που παρουσιάζει τη βαθιά μοναξιά του παιδιού-θαύματος, καταγράφοντας τα αγεφύρωτα ηλικιακά χάσματα και τα προβλήματα επικοινωνίας ανάμεσα σε δύο κόσμους που δεν γεφυρώνονται, ούτε καν μέσα στο γήπεδο. Στην ταινία εμφανίζεται η Εθνική Ομάδα της Σουηδίας των αρχών της δεκαετίας του 1970.

ΤΑΙΝΙΕΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ

Ζιντάν: πορτρέτο του 21ου αιώνα / Zidane: un portrait du 21e siecle-Γαλλία, 2006
Σκηνοθεσία: Ντάγκλας Γκόρντον, Φελίπε Παρένο. Διεύθυνση φωτογραφίας: Ντάριους Κόντζι. Μουσική: Mogwai. Μοντάζ: Ερβέ Σνάιντ. Παραγωγή: Σιγκουριόν Σιγβατσόν, Άννα Βάνεϊ, Βικτοριέν Βάνεϊ. Έγχρωμη, 90’, Ντοκιμαντέρ

Σάββατο, 23 Απριλίου 2005, Μαδρίτη. Ένας συνηθισμένος ποδοσφαιρικός αγώνας του ισπανικού πρωταθλήματος ανάμεσα στη Real Madrid και στη Villareal. Στο πρώτο ημίχρονο, η Real βρίσκεται πίσω στο σκορ με 0-1, το οποίο ανατρέπει στο δεύτερο μέρος κάνοντας το τελικό 2-1. Ένας όχι ιδιαίτερα εντυπωσιακός αγώνας, με ελάχιστες καλές φάσεις, μέτριο ρυθμό και πολλά νεύρα και από τις δύο πλευρές, που σημαδεύτηκε από αρκετές κάρτες, ανάμεσα στις οποίες και μερικές κόκκινες. Τι το ιδιαίτερο έχει αυτός ο συγκεκριμένος αγώνας, λοιπόν; Είναι ο αγώνας που διάλεξαν οι εικαστικοί καλλιτέχνες του βίντεο Douglas Gordon και Philippe Parreno για να υλοποιήσουν την ιδέα που είχαν για τη δημιουργία μιας ταινίας, με... πρωταγωνιστή τον αρχηγό της Real, το διάσημο γάλλο ποδοσφαιριστή Zinedine Zidane.
Στην πρώτη τους συνεργασία, οι δύο δημιουργοί θέλησαν να σκιαγραφήσουν το πορτραίτο ενός από τους μεγαλύτερους σύγχρονους αστέρες του χλοοτάπητα, αποφεύγοντας, όμως, να κάνουν ένα συνηθισμένο ντοκιμαντέρ όπου διάφοροι άλλοι άσοι της μπάλας θα έπλεκαν εγκώμια στον Zizou και στιγμιότυπα από τις καλύτερες στιγμές του στο γήπεδο θα έδιναν την ευκαιρία για εξαντλητική ανάλυση της τεχνικής και του ταλέντου του. Ο σκοπός τους ήταν να επικεντρωθούν στον Zidane σαν ποδοσφαιριστή, αλλά και σαν άνθρωπο, μελετώντας από μακριά τις κινήσεις του και τη συμπεριφορά του κατά τη διάρκεια ενός και μόνο αγώνα. Γι' αυτό το σκοπό επιστράτευσαν πάνω από είκοσι κάμερες τελευταίας τεχνολογίας (κινηματογραφικές 35mm, ψηφιακές μικρο-κάμερες, ειδικές κάμερες super zoom που μόνο ο αμερικανικός στρατός είχε χρησιμοποιήσει μέχρι τότε) τις οποίες έστρεψαν στον Zidane, στοχεύοντάς τον - και μόνο αυτόν - καθ' όλη τη διάρκεια των 90 λεπτών. Το αποτέλεσμα είναι ένα εικαστικό αριστούργημα φιλοσοφικών προεκτάσεων, υπνωτικό και αφαιρετικό.

Λεπτό προς λεπτό, παρακολουθούμε τον ποδοσφαιριστή που χαρακτηρίστηκε ως ο πιο εγκεφαλικός παίχτης εδώ και πολλές δεκαετίες λόγω του απλού και αποτελεσματικού στιλ ποδοσφαίρου που έπαιζε μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Ο Zidane περπατά, τρέχει, σέρνει τα παπούτσια του, φτιάχνει τις κάλτσες του, ιδρώνει, φτύνει, χωρίς να χάνει λεπτό από την εξέλιξη του αγώνα, καραδοκώντας την κατάλληλη στιγμή που θ' αναλάβει δράση. Ενδεικτικά, και τα δύο γκολ της Real δημιουργήθηκαν από αυτόν, ενώ η προσωπική του κατοχή της μπάλας δεν πρέπει να ξεπερνά τα 5-6 λεπτά συνολικά. Δεν υπάρχει γενική περιγραφή του αγώνα, μόνο ο Zidane και μερικές σκέψεις του που περνούν σαν υπότιτλοι ανά διαστήματα. Κι εκεί βρίσκεται η επιτυχία του εγχειρήματος. Από κάποιο σημείο κι έπειτα, ο Zizou παύει να είναι ένας συγκεκριμένος ποδοσφαιριστής και η ταινία παίρνει άλλες διαστάσεις. Μας κάνει να νιώσουμε, εμάς που παρακολουθούμε με παρέα από το σπίτι ή τις κερκίδες τον αγώνα (και αβίαστα γινόμαστε διαιτητές, προπονητές και γυμναστές), την πραγματική διάσταση του χρόνου και του χώρου όπως την αντιλαμβάνεται ένας ποδοσφαιριστής στη διάρκεια του 90λεπτου. Αναμονή, έκρηξη, αποτυχία και πάλι από την αρχή. Αυτοσυγκέντρωση, ψυχοσύνθεση, ένταση και νεύρα. Και ξανά. Λύπη, χαρά, πόνος, κούραση, και ξανά. Αν είναι ν' αποκομίσει κανείς ένα πράγμα από την ταινία είναι η μοναξιά. Παρά την ομαδικότητα και τη συνεργασία του αθλήματος, ο κάθε ποδοσφαιριστής έχει αναλάβει ένα συγκεκριμένο καθήκον και είναι ουσιαστικά μόνος του απέναντι στον εαυτό του για να το φέρει εις πέρας. Γιατί, πάνω απ' όλα ο ποδοσφαιριστής είναι άνθρωπος, ακόμα και ο superstar.
Τα πανέμορφα στοχαστικά πλάνα προέρχονται από έμπειρους οπερατέρ που έχουν συνεργαστεί με σκηνοθέτες όπως ο Martin Scorseze και ο Oliver Stone, αλλά και από οπερατέρ μεγάλων αθλητικών διοργανώσεων. Το μοντάζ μιμείται την τεχνική του Zidane, απλό και εμπνευσμένο και η ατμοσφαιρική μουσική των Mogwai συμπληρώνει χωρίς να επεμβαίνει. Τα εύσημα, όμως, αξίζουν οι σχεδιαστές ήχου, οι οποίοι, σαν ένα ανθρώπινο αυτί (εν προκειμένω, του Zidane), κατάφεραν να δαμάσουν το ηχητικό χάος που επικρατεί σ' έναν ποδοσφαιρικό αγώνα και να επιλέξουν τι και πώς θ' ακούγεται. Εκπληκτικό!

ΤΑΙΝΙΕΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΠΑΝΤΕΛΗ ΒΟΥΛΓΑΡΗ ΣΤΗΝ ΠΑΡΟ

"Η ΦΑΝΕΛΑ ΜΕ ΤΟ Νο9"

Ελλάδα, 1988
Σκηνοθεσία: Παντελής Βούλγαρης Σενάριο: Βαγγέλης Ραυτόπολος, Μένης Κουμανταρέας,
Ηθοποιοί: Θέμις Μπαζάκα, Στράτος Τζώρτζογλου, Θανάσης Μυλωνάς, Γιάννης Χατζηγιάννης, Παραγωγή: ΕΡΤ, ΕΚΚ, Έγχρωμο, 117’

Βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Μένη Κουμανταρέα, η ταινία αφηγείται τη ζωή και τα έργα του Βασίλη Σερέτη, νέου, άγνωστου, φτωχού, αλλά ταλαντούχου και φιλόδοξου ποδοσφαιριστή, που ονειρεύεται να κατακτήσει τα γήπεδα. Ο ήρωας, είναι διατεθειμένος να τα δώσει όλα και να υποστεί ό,τι χρειαστεί, προκειμένου να κατακτήσει το ποδοσφαιρικό στερέωμα. Έχοντας ως μόνο όπλο το ταλέντο του, προσπαθεί να ορίσει τη μοίρα του, σε μια διαδρομή από τη Θεσσαλονίκη, στο Βόλο και από εκεί στην Αθήνα. Μαζί του, γευόμαστε τη λάσπη των γηπέδων, τη μοναξιά της επαρχίας, τους "πουλημένους" αγώνες, αλλά και την εφήμερη λάμψη της επιτυχίας.
Ο Παντελής Βούλγαρης υπογράφει μια ταινία που άφησε εποχή, καθώς, εκτός από την πρωτότυπη σκηνοθετική οπτική της, σκιαγραφεί με ποιητικό και ταυτόχρονα ρεαλιστικό τρόπο το φαινόμενο του ελληνικού ποδοσφαίρου. Ελληνική επαρχία, στημένοι αγώνες, όνειρα, φιλοδοξίες, προσδοκίες, αποτυχίες, συνθέτουν ένα μωσαϊκό συναισθημάτων και καταστάσεων, που χαρακτηρίζεται ως σύγχρονο, παρά το γεγονός ότι η ταινία γυρίστηκε πριν από 22 χρόνια.

ΤΑΙΝΙΕΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ

AMANDO A MARADONA(2005)

Σκηνοθεσία: Javier Vázquez
Σενάριο: Javier Vázquez, Nicolás Avruj
Παίζουν: Diego Armando Maradona

Πριν πολλά χρόνια είχε πέσει στα χέρια μου ένα βιβλίο με εκθέσεις (για διάφορα θέματα) παιδιών της Napoli κι εκεί ξεχώριζε μια σπαρακτική, για παππού που πέθανε πριν δει την ομάδα της πόλης να παίρνει πρωτάθλημα. Στις 3 Ιουλίου του 1990, η Ιταλία που φιλοξενούσε το Μουντιάλ έπαιζε στον ημιτελικό, όμως σχεδόν όλο το γήπεδο τραγούδαγε το όνομα ποδοσφαιριστή των αντιπάλων, αφού ο αγώνας γίνονταν στο San Paolo και αντίπαλος ήταν η Αργεντινή του Maradona. Τέτοιες στιγμές, από τις πιο μικρές μέχρι τις πιο μεγάλες, απουσιάζουν σχεδόν εντελώς από το ντοκιμαντέρ του Javier Vázquez όταν αυτό φτάνει με τα πολλά στη μητρόπολη του ιταλικού Νότου, και να περιμένεις και καμιά ανάλυση των κοινωνικών διαφορών που κάναν εκεί τον μεγαλύτερο ποδοσφαιριστή του 20ου αιώνα να λατρεύεται περισσότερο και από τη πατρίδα του, έχεις καταλάβει από πολύ νωρίτερα ότι είναι μάταιο. Η ματιά του Vázquez, αντιποδοσφαιρική και ειρωνικότατη σε αρκετά σημεία (σε βαθμό να επαναλαμβάνει πλάνα με το είδωλο εκατομμυρίων να χλαπακιάζει κατάχοντρο), είναι κατά κύριο λόγο αφελέστατα μουσικοτουριστική (κάνει στάση για τραγούδια μέχρι και στη Βαρκελώνη απ' όπου μόνο το εγκληματικό τάκλιν του Goikoetxea έχει να θυμάται ο Maradona) και όταν προσπαθεί να επεκταθεί (και στη γενικότερη στάση της FIFA, ας πούμε) γίνεται απλά αφελέστατη. Τελικά, όποιος αγαπάει τον Maradona δε πρόκειται να βρει και πολλά που να τον αντιπροσωπεύουν, όποιος ακόμα ψάχνει τις αιτίες της αγάπης μόνο δικαίωση που δε τις βρίσκει θα βρει.

ΤΑΙΝΙΕΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ

BOLEIROS - ERA UMA VEZ O FUTEBOL...
Βραζιλία 1998, 93’
του Urgo Giorgetti

Η ταινία αποτελείται από έξι επεισόδια που παρά τις κωμικές στιγμές τους συνθέτουν μια μελαγχολική ποδοσφαιρική ταινία. Σ' αυτό συμβάλλουν και οι έξι ηλικιωμένοι κύριοι που πλαισιώνουν τη δράση. Συναντιούνται σ' ένα μαγαζί στο Sao Paolo, μιλούν για τα περασμένα και γίνονται έτσι οι ουσιαστικοί αφηγητές της ταινίας. Λένε για παράδειγμα για τον ξεπεσμένο διαιτητή Virgilio Paiva, με το κοροϊδευτικό ψευδώνυμο «Πέναλτι» και τα πολλά του χρέη εξαιτίας των οποίων σφύριξε ένα άδικο πέναλτι υπέρ της ομάδας που υποστήριζε.
Χαρακτηριστικά βραζιλιάνικη η ταινία κι όμως οι ιστορίες της θα μπορούσαν λίγο πολύ να έχουν διαδραματιστεί και σ' άλλες χώρες του κόσμου. Τα σκάνδαλα με τους διαιτητές και τα στοιχήματα στο ποδόσφαιρο είναι μια παγκόσμια πραγματικότητα - όπως κι η πικρή ιστορία του προπονητή Otavio που ανακάλυψε έναν χαρισματικό πιτσιρικά, αλλά μια συμμορία νεαρών δεν του επέτρεψε να τον προπονήσει, όπως και η τύχη του Paulinho, του πρώην σταρ του ποδοσφαίρου Magic Paulinho που έπαιζε κάποτε με τον Pele, τον Tostao και τον Edu και ξεπεσμένος τώρα πια πουλάει ακόμα και τα τρόπαιά του για να ζήσει, όπως και το επεισόδιο με τον νεαρό σταρ «Blue» που δεν τα βγάζει πέρα με τη δόξα και τη δημοσιότητα, αλλά ούτε και με την προσωπική του ζωή, όπως και η συμπεριφορά του Fabindo Guerra που νιώθει σούπερ σταρ και πετάει τον συμπαίκτη του έξω από το κοινό δωμάτιο του ξενοδοχείου για να γλεντήσει με μια γυναίκα, όπως και η περίπτωση του τραυματισμένου γόνατου του Caco, σταρ των «Corinthians» που δεν γιατρεύεται μέχρι που αναλαμβάνει ένας πρακτικός γιατρός, τονίζοντας ότι για να θεραπευτείς χρειάζεται και να πιστεύεις στη θεραπεία.
Το ίδιο συμβαίνει και με την αυτοπεποίθηση και την πίστη στη νίκη, χωρίς αυτήν δεν κερδίζονται αγώνες.
Αυτήν την αυτοπεποίθηση έχουν χάσει οι παλαίμαχοι ποδοσφαιριστές που μαζεύονται στο καφενείο και τα λένε. Οι παλιές φωτογραφίες στους τοίχους δεν τους θυμίζουν μόνον τις παλιές επιτυχίες, αλλά και ότι εκείνος ο καιρός έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Ένας απ' αυτούς ανάμεσά τους ντρέπεται όταν τον αναγνωρίζουν. Ευτυχώς που υπάρχουν οι φίλοι του και του στέκονται. Γιατί το ποδόσφαιρο είναι ομαδικό παιχνίδι ακόμα κι όταν οι παίκτες έχουν εγκαταλείψει τον αγωνιστικό χώρο

ΤΑΙΝΙΕΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ

Η ταινία αυτή παρουσιάζει το πάθος των καταλανών για τη Μπαρτσελόνα και τον Νο1 όλων των εποχών παίκτη, τον Γιόχαν Κρόιφ. Ένα μεγάλο ποδοσφαιριστή, ένα μεγάλο αρχηγό και ένα από τους μεγαλύτερους στρατηγούς εντός και εκτός γηπέδου. Το άστρο του θα δώσει στους καταλανούς τη χαμένη περηφάνια από την εποχή του Φράνκο. Η ιστορία εξελίσσεται μέσα από ανέκδοτες ιστορίες. Σε μια από αυτές ένας φίλαθλος κλαίει μετά τη νίκη επί της αιώνιας αντιπάλου Ρεάλ Μαδρίτης.
Σκηνοθεσία: Ραμόν Γκίλινγκ
Παίζουν: Γιόχαν Κρόιφ, Εμίλιο Μπουτραγκένιο, Χοάν Λαπόρτα 

ΤΑΙΝΙΕΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ

ΓΚΑΡΡΙΝΣΑ, ΤΟ ΜΟΝΑΧΙΚΟ ΑΣΤΕΡΙ

Βρισκόμαστε στα 1980, στο Καρναβάλι, και η "Μανγκέιρα", μια από τις μεγαλύτερες σχολές σάμπας του Ρίο ντε Ζανέιρο, αποτίει φόρο τιμής σε έναν από τους μεγαλύτερους αστέρες του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου, τον Μανέ Γκαρρίνσα. Μέσα από τον ερωτισμό και τα φώτα του καρναβαλιού, βλέπουμε τον 46χρονο πια ποδοσφαιριστή πάνω στο ειδικά φτιαγμένο γι' αυτόν άρμα του καρναβαλιού. Το είδωλο του κόσμου, η "χαρά του λαού" δεν είναι όμως πια ο άσος που ήταν κάποτε. Μόλις έχει βγει από κούρα αποτοξίνωσης από το αλκοόλ και τα ναρκωτικά που τον έχουν διαλύσει. Μέσα από τις λαμπερές εικόνες του καρναβαλιού βλέπουμε τον άνθρωπο που θα εξελιχθεί σε μύθο για το βραζιλιάνικο λαό και τους απανταχού λάτρεις της μπάλας, αυτόν που από το τίποτα θα κατακτήσει τον κόσμο με τα "πόδια" του. Το αληθινό καρναβάλι αναμιγνύεται με τη ζωή του, μια ζωή γεμάτη θριάμβους, δόξες, προσωπικά προβλήματα και αποτυχίες.

Στη διάρκεια της παρέλασης ξετυλίγεται μπροστά μας η ιστορία του Γκαρρίνσα με τους φίλους και τις ερωμένες του. Οι αναμνήσεις ανακατεύονται με το χορό και τις εικόνες θριάμβου ενός ήρωα που το 1962 χάρισε στη Βραζιλία για δεύτερη φορά το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στη Χιλή, εδραιώνοντάς τη σαν μια από τις μεγάλες ποδοσφαιρικές δυνάμεις του πλανήτη.
Η ταινία μάς δείχνει μια περίοδο της ζωής του Μανέ Γκαρρίνσα, του περίφημου "στραβοκάνη άγγελου" εντός και εκτός γηπέδων, μέσα από τις αναμνήσεις όσων έζησαν κοντά του.
Μέσα από τις ιστορίες που διηγούνται η Έλζα Σοάρες, η Ιρασί, ο Σάντρο Μορέυρα και ο Νίλτον Σάντος, αποκτάμε κι εμείς μια οικειότητα με την προσωπικότητα του τρομερού μπαλαδόρου, τους θριάμβους και τις τραγωδίες του. Μια ταινία γεμάτη χιούμορ και ρομαντισμό, μας δείχνει μόνο την περίοδο της ανοδικής του πορείας από το 1953 μέχρι το πρωτάθλημα του 1962, και την πολυτάραχη ερωτική του σχέση με την τραγουδίστρια Έλζα Σοάρες.
Η ταινία βασίζεται στο βιβλίο του Ruy Castro, "Mοναχικό αστέρι - ένας Βραζιλιάνος ονόματι Γκαρρίνσα".

Βραζιλία 2003,110' ,έγχρωμο.Σκηνοθεσία Milton Alencar .Σενάριο Rodrigo Campos.
Ηθοποιοί:André Gonçalves,Taís Araújo,Henrique Pires,Alexandre Schumacher,Chico Diaz,Marília Pêra

http://www.youtube.com/watch?v=w6erBfvqSh8

ΤΑΙΝΙΕΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ

Tαινία-βιογραφία για τον «θρύλο» του παγκόσμιου ποδοσφαίρου Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα. Παρουσιάζεται η ζωή του «Θεού» από τα πρώτα του βήματα στο Παγκόσμιο Κύπελλο κάτω των 17 ετών, στην ανάδειξή του στην Μπόκα Τζούνιορς, στο πέρασμά του από την Μπαρτσελόνα και στην καταξίωσή του στη Νάπολι. Ένα από τα πιο αξιοπρόσεκτα στοιχεία της ταινίας, μάλιστα, είναι η παρουσίαση με τη βοήθεια ειδικών εφέ του γηπέδου των «Παρτενοπέι», το Σαν Πάολο, όπως ήταν στα τέλη της δεκαετίας του ’80, όταν και μεσουρανούσε ο Μαραντόνα. Από μία τέτοια βιογραφική ταινία, δεν θα μπορούσαν να απουσιάσουν και τα μελανά σημεία της ζωής του καθώς παρουσιάζονται τα προβλήματα με την κοκαΐνη με τις υποθέσεις φοροδιαφυγής που αντιμετώπισε καθώς και τις απιστίες που στιγμάτισαν τη ζωή του.
Έτος: 2007
Παραγωγή: Ιταλία
Κατηγορία: Βιογραφία
Γλώσσα: Ιταλικά
Διάρκεια: 103'
Παίζουν: Πέτρο Ταρικόνε, Ζουλιέτα Ντίαζ, Μάρκο Λεονάρντι, Λουίς Μασίν, Φαμπιάν Αρενίμπας, Τζιοβάνι
http://www.youtube.com/watch?v=c_RZDjKEGh4&feature=player_embedded