Ε.Π.Σ.Κ.: Η απάθειά σας, αντίδραση δική μας!

Το παιχνίδι «φάντασμα» μεταξύ του Παμμηλιακού και του Νηρέα λίγο έλειψε να καταχωρηθεί στο βιβλίο «γκίνιας» του ελληνικού ποδοσφαίρου ως το πρώτο που θα διεξαγόταν χρονικά μετά τις δύο τα μεσάνυχτα. Το καράβι που θα μετέφερε διαιτητές και Νηρέα στο νησί της Αφροδίτης έδειξε από νωρίς τις διαθέσεις του κινούμενο με 10 κόμβους μ.ο. λόγω της κακοκαιρίας. Καθυστέρησε να πάει στη Σύρο, καθυστέρησε να περάσει από την Πάρο, έκανε μιάμιση ώρα για την Νάξο και δεν κατάφερε να προσεγγίσει σε δύο λιμάνια μέχρι να καταλήξει στην Μήλο με συνολικά τέσσερις ώρες αργοπορία από την προγραμματισμένη του άφιξη.
Όταν ο Παριανός σύλλογος επικοινώνησε με την Ε.Π.Σ.Κ., λίγο πριν την αναχώρηση του, για να τους ενημερώσει ότι το καράβι έχει μιάμιση ώρα καθυστέρηση κι ότι το παιχνίδι είναι ανέφικτο να ξεκινήσει πριν τα μεσάνυχτα, πήρε την εξής απάντηση: "Μπείτε στο καράβι κι ότι ώρα φτάσετε παίξτε να ξεμπερδεύετε"! Ο Νηρέας με κίνδυνο να τιμωρηθεί αν δεν έμπαινε στο καράβι και με πολλούς 16χρονους αθλητές-μαθητές στην αποστολή ξεκίνησε ένα εφιαλτικό ταξίδι. Με 8 μποφόρ και συνολικά 19 ώρες στη θάλασσα, η ομάδα πήγε και επέστρεψε άπραγη από τη Μήλο, με τους ανθρώπους της σωματικά εξαντλημένους, μιας και το ματς όπως αναμενόταν δεν έγινε ποτέ λόγω του ότι Νηρέας και διαιτητές έφτασαν στις δύο τα μεσάνυχτα στο γήπεδο του Παμμηλιακού!

Αυτή η ταλαιπωρία και το άσκοπο ταξίδι έρχεται να επιβεβαιώσει πράγματα που έχουμε ξαναγράψει προ καιρού για την Ε.Π.Σ.Κ και τα θεσμικά πλαίσια που τη διέπουν. Πιο συγκεκριμένα, της λειτουργικότητας των θεσμών της. Της αυτοεκτίμησής της. Δεν περιμέναμε αυτό το ταξίδι-παρωδία, για να ενημερωθούμε ότι ο βαθμός που παίρνει εδώ είναι χαμηλός. Κι όλο αυτό συνέβη διότι ποτέ ο πρόεδρος της Ένωσης Γιάννης Σιγάλας δεν μπήκε στον κόπο να συντονίσει στα ίδια μήκη κύματος τα σωματεία, ώστε να φτάσουν σε τέτοιες καταστάσεις να ομιλούν όλα την ίδια γλώσσα. Και σε αυτή να συνεννοούνται. Κι αυτό είναι η ευοίωνη πραγματικότητα. Έπρεπε ο -εκλεγμένος από τα σωματεία- Γιάννης Σιγάλας, αντί να συμφωνεί «ναι σε όλα», σαν βουλευτής σε ψηφοφορία στη Βουλή, να έχει τα κότσια να πηγαίνει…κόντρα σε αυτούς που ήθελαν να βάλουν τα δικά τους συμφέροντα μπροστά στην ταλαιπωρία των αθλητών.
Όχι «πετάει ο γάιδαρος;», «ναι, είναι φανερό, οπωσδήποτε πετάει». Σαν τέτοιος δεν θα είσαι ποτέ χρήσιμος κύριε Σιγάλα. Ο χρήσιμος είναι αυτός που θα δίνει στο κάθε σωματείο, για κάθε ειδική κατάσταση που παρουσιάζεται τη δεύτερη ιδέα, την εναλλακτική, εκείνη που ενδεχομένως θα είναι και καλύτερη απ’ την πρώτη. Την ΛΥΣΗ! Η πάσης φύσεως διοίκηση που προσπαθείς να ασκήσεις κύριε Σιγάλα, η καλή από την κακή, κρίνεται από τα αντανακλαστικά. Την αντίδραση. Στο αν σε τσιγκλάει η, ας την πούμε φτηνή, εξέλιξη μιας κατάστασης. Αν θυμώνεις. Λάθη κάνουνμε όλοι. Σύσσωμη η διοίκηση σου, αυτή της Ε.Π.Σ.Κ., αυτοεπιβεβαιώνεται, ότι είναι ομάδα και όχι ένα άθροισμα ατόμων, αμέσως μετά τα λάθη. Εκεί που προκύπτει εάν στη φλέβα σας κυλάει αίμα ή νερό. Εγωισμός ή απάθεια. 
Σε εσάς ταιριάζει η απάθεια γιατί κανένας από εσάς που διοικείτε σήμερα το Κυκλαδίτικο ποδόσφαιρο δεν λέει ακόμα να καταλάβει ότι έχετε να κάνετε με ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΕΣ ΑΘΛΗΤΕΣ οι οποίοι αφήνουν οικογένειες, σχολεία, δουλειές για να χορεύουν στους ρυθμούς που εσείς ορίζετε δίχως να υπολογίζετε τίποτα. Αυτοί οι ερασιτέχνες, όμως, κάποια στιγμή θα ξυπνήσουν. Μέσα από τέτοια περιστατικά καλλιεργούν αντανακλαστικά. Και ο κόσμος του ποδοσφαίρου, όταν ξυπνά, είναι σαν ηφαίστειο. Θα σας πάρει και θα σας σηκώσει. 
Έχει μέγιστη σημασία να συνειδητοποιήσετε εκεί στη Σύρο ότι η αξιοπρέπεια και ο αυτοσεβασμός των αθλητών-μελών σας δεν είναι διαπραγματεύσιμα.

Υ.Γ. 1: Η Μήλος, ένα μικρό νησί και δύσκολο συγκοινωνιακά, από τότε που ίδρυσε ποδοσφαιρική ομάδα ενενήντα εννέα φορές στις εκατό είναι φυσιολογικό ότι δεν είχε βλέψεις για κάτι παραπάνω.  Εφέτος προέκυψε, για πρώτη φορά, να διεκδικεί με αξιώσεις κάτι καλό. Αλλά αυτό δεν είναι λόγος η Σύρος ως κεντρική κοινωνία να της συμπεριφέρεται (πάντα με διακριτικό τρόπο) ως…περιττό κομμάτι στον κορμό της. Ισχύει ακόμα και για τα πιο μικροσκοπικά μέλη όπως είναι η Σίφνος με τη Σέριφο φέτος. Ότι αποκόψεις, το μεγάλο σε μέγεθος ή το μικρότερο ζωτικό όργανο, το ίδιο παύεις να είσαι αρτιμελής. Το ποδόσφαιρο είναι μικρογραφία της ζωής. Της φύσης. Αλλά αυτό δεν είναι λόγος η κεντρική κοινωνία του κυκλαδίτικου ποδοσφαίρου να θεωρεί την ύπαρξη των μικρών αυτών νησιών «μες στα πόδια τους» περιττή. Από φόβο, τάχα, μη χτυπήσουν την άψογα οργανωμένη-παροικία της…Ολλανδίας. Ή απλώς από ανίατο σνομπισμό.

Υ.Γ.2: Το Sport Cyclades εδώ και κάποια χρόνια έχει μπει ευχάριστα στην καθημερινή μας αθλητική ενημέρωση με αμεροληψία και ειδήσεις από όλα τα σπορ που διεξάγονται στον νομό μας. Καταφέρνει να αναδεικνύει αυτά τα τόσο υποβαθμισμένα μας πρωταθλήματα. Το έργο που επιτελεί είναι κυριολεκτικά άξιο αναφοράς. Κάποιοι «Ολλανδοί μετανάστες» στη Σύρο προσπαθούν να το απαξιώσουν και με συντονισμένες ενέργειες έχουν καταφέρει να στήσουν μια καλά οργανωμένη προπαγάνδα ότι τάχα όλος ο κόσμος κινείται εναντίον τους. Καλό θα είναι να βγουν από τον δικό τους κόσμο που έχουν δημιουργήσει: έναν (εικονικό) κόσμο στον οποίο η επικοινωνία, αντί να είναι παρακολούθημα της ουσίας, γίνεται πιο ουσία κι απ’ την ουσία.

ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΕΙΝΑΙ ΔΙΠΛΑ ΜΑΣ

Σε πόσους άραγε από εμάς τους ποδοσφαιρόφιλους δεν έχουν λείψει όλα αυτά τα πρωτογενή χαρίσματα του παιχνιδιού που το κάνουν να ξεχωρίζει και να προσφέρει ασύγκριτες στιγμές και συναισθηματική έξαρση;
Αυτά που το modern football, όπως το λένε οι πιτσιρικάδες, έχει θυσιάσει στο βωμό του χρήματος και του άκρατου επαγγελματισμού.
Πρώτα-πρώτα η χαρά και η αγάπη για το παιχνίδι, που μας κάνει να διασώζουμε το θέαμα και το συναίσθημα, από τον φανατισμό και την εμμονή για νίκη με κάθε μέσο και έναντι οποιουδήποτε τιμήματος.
Η αγωνία για το αποτέλεσμα, η απρόβλεπτη εξέλιξη, η λύπη, που γίνεται μερικές φορές κλάμα, η εναλλαγή σε δευτερόλεπτα του ενθουσιασμού και της απογοήτευσης.
Η διδαχή της ήττας, ο σεβασμός της χαράς του αντιπάλου και η αποδοχή του αποτελέσματος από τους ανώτερους ή πιο τυχερούς ανταγωνιστές μας, αλλά και η γλυκιά ικανοποίηση, ότι προσπαθήσαμε όσο καλύτερα γινόταν.
Χωρίς γκρίνια για τους διαιτητές, χωρίς άγχος αφού όλοι στο τέλος κάτι θα κερδίσουμε, χωρίς κτυπήματα κάτω από τη μέση, χωρίς απίθανες μηχανορραφίες και χωρίς εντάσεις και ενστάσεις!
Με προσήλωση στην ομαδικότητα, συμπαράσταση στο λάθος του συμπαίκτη μας και μοίρασμα της χαράς του με τρελές αγκαλιές και πανηγύρια!
Και όταν άθελά μας ρίξουμε κάτω το παιδί που φοράει άλλο χρώμα φανέλας, αμέσως του δίνουμε το χέρι βοηθώντας τον να σηκωθεί.
Στην εξέδρα χειροκροτούνται  οι καλές ενέργειες και επιβραβεύονται όλες οι προσπάθειες, άσχετα με την κατάληξή τους...
Αυτές τις μέρες γίνεται στο νησί μας το πρωτάθλημα Παριανών ακαδημιών ποδόσφαιρου σε 4 ηλικιακές κατηγορίες από 6 έως 12 ετών.
Οι αγώνες γίνονται στα μουντιαλίτο Αλυκής, Μάρπησσας, στην Νάουσα στο Corner, στο Πάνθεον και στο μεγάλο γήπεδο της Παροικιάς.
Αν όσα διαβάσατε σας φάνηκαν πολύ ρομαντικά και υπερβολικά κάντε μια βόλτα σε ένα από τα γήπεδα και θα τα δείτε με τα μάτια σας. Άλλωστε όλο και κανένα ανίψι θα συναντήσετε αφού στο τουρνουά συμμετέχουν 197 παιδιά, από όλη την Πάρο.
Θα δείτε τις ακαδημίες μας, τη δουλειά που γίνεται και δεν αφορά μόνο την ποδοσφαιρική εξέλιξη ενός παιδιού. Αφορά κυρίως την κοινωνικοποίησή του, την επαφή και τη συνεργασία με τα παιδιά της ηλικίας του, σε περιβάλλον παιχνιδιού, τη μύησή του στη συλλογική προσπάθεια με κανόνες και αρχές, τη συμπλήρωση εν τέλει της συγκρότησης του χαρακτήρα του.

Θα δώσετε  μεγάλο κίνητρο και αξία στις προσπάθειες των παιδιών και θα δείτε γκολ στο 90', που δίνουν νίκες και είναι αληθινά και γνήσια!

Το παραπάνω άρθρο είναι του Χρήστου Σαρρή και δημοσιεύτηκε στο http://pantheonfootball.blogspot.com

Ένα αντίο και δύο ευχαριστώ!

Όλοι σ’ αυτή την εφηµερίδα που κρατάτε στα χέρια σας δεν µπορούν παρά να έχουν την απόλυτη κατανόηση, ακόµα και τη συµπάθεια, για το πώς λειτουργεί ο αναγνώστης που την αγοράζει µε την απαίτηση να δει γραµµένα αυτά τα οποία, εκ των προτέρων, έχει αποφασίσει ότι θέλει να διαβάσει.

Με 15 χρόνια, πλέον, κλεισµένα και τις παιδικές ασθένειες εντελώς ξεπερασµένες πια, οι άνθρωποι που είναι υπεύθυνοι για την έκδοσή της δεν δύνανται (γιατί δεν το επιθυµούν) να σερβίρουν «ό,τι θέλει ο κόσµος». Και αυτό επιδίωκαν τόσα χρόνια και µου το ξεκαθάρισαν, όταν µε τίµησαν µε τούτη τη συνεργασία πριν από, περίπου, ένα χρόνο. Με τίµησαν, και το εννοώ εκατό τοις εκατό, όσο σκέφτοµαι πως «Τα Νέα Πάρου - Αντιπάρου» είναι ένα έντυπο - θεσµός στην δηµοσιογραφική ιστορία του τόπου. Δεκαπέντε χρόνια τώρα κάνει καλούς λογαριασµούς, όχι απαραιτήτως για να γίνουνε καλοί φίλοι, αλλά για να ανοίξουνε µε τις σταράτες συνθήκες το δίαυλο της εβδοµαδιαίας επικοινωνίας.

Γιατί κάνω όλη αυτή την εισαγωγή, σχετικά µε «Τα Νέα», αφού τα γενέθλια των 15 ετών ήταν πριν από δύο µήνες; Διότι αποφάνθηκα ότι έκλεισε ένας κύκλος µ’ εµένα και την εφηµερίδα που άνοιξε από τον Φεβρουάριο του 2011 µε τη στήλη «Στα 3 corner-πέναλτι». Μέσα απ’ αυτή εδώ τη στήλη θεωρώ ότι προσπάθησα να καταθέσω σκέψεις, προβληµατισµούς και τη δική µου ταπεινή γνώµη για τον αθλητισµό στην Πάρο και τις Κυκλάδες, η οποία δεν σηµαίνει ότι ήταν απαραιτήτως σωστή. Ούτε υπήρχε, εννοείται, η απαίτηση να γίνεται αποδεκτή ως τέτοια. Ίσα - ίσα οποιαδήποτε αντίρρηση όλο αυτό το διάστηµα που τα λέγαµε ήταν µέσα στο πρόγραµµα. Μιλήσαµε πολύ για µπάλα, για θέµατα όπως η δηµιουργία µιας δυνατής οµάδας στο νησί και η έλλειψη χώρων άθλησης. Αναδείξαµε προβλήµατα που ταλανίζουν χρόνια το πρωτάθληµα ποδοσφαίρου των Κυκλάδων (µε αναφορές σε Ε.Π.Σ.Κ. και διαιτησία), καταθέσαµε προτάσεις για τις δυσκολίες που στέκονται τροχοπέδη στην ανάπτυξη του Παριανού αθλητισµού, ενώ µπήκαµε σε «χωράφια» του Δήµου όσον αφορά τον αθλητικό τουρισµό και το µαζικό αθλητισµό. Όµως, για να ’µαι ειλικρινής, έφτασα σε σηµείο να αποκτήσω τη φοβία εκείνου που νιώθει πως γράφει… τσάµπα. Γενικώς, δεν ήθελα να ξοδεύω το χώρο εδώ σε ανύπαρκτα πράγµατα που ενδέχεται, κατά τα σενάρια, να συµβούν κάπου, κάπως, κάποτε. Χανόµουν έτσι. Προτίµησα, λοιπόν, να δώσω χώρο και σε πράγµατα που στ’ αλήθεια συµβαίνουν. Γι’ αυτό και επέλεξα να καταπιαστώ µε θέµατα όπως η ανάδειξη νέων φορέων άθλησης (ποδηλατικός και ιστιοπλοϊκός όµιλος, µπάσκετ Μαρπησσαϊκού κ.α.), άνοιξα µια κουβέντα για το ευαίσθητο θέµα των µεταναστών και επικεντρώθηκα περισσότερο στα µηνύµατα που πρέπει να περνάει ο αθλητισµός στα νέα παιδιά και την κοινωνία σε συνάρτηση πάντα µε το σχολικό περιβάλλον, την οικογένεια, τους προπονητές.

Συνηθίζουν να λένε πως η αρχή ενέχει τον ενθουσιασµό και το τέλος τη µελαγχολία. Σήµερα, λοιπόν, ένα χρόνο και 2 µήνες µετά, στην εβδοµαδιαία µας αυτή επικοινωνία δεν συµβαίνει ούτε το ένα ούτε το άλλο. Με διακατέχουν, θαρρώ, δύο διαφορετικά συναισθήµατα. Το ένα είναι η ήρεµη ικανοποίηση πως για ό,τι µέσα µου δεσµεύτηκα, αυτό και τήρησα. Δεν διατύπωσα απόψεις µε γνώµονα να είναι δηµοφιλείς ή µε τη µαταιοδοξία ότι είναι οι απολύτως, και οπωσδήποτε, ορθές. Αλλά απόψεις µε γνώµονα να είναι απλώς οι αληθινά δικές µου. Και µε τη φιλοδοξία να αναδείξω ως αντικείµενο το µεγαλείο του αθλητισµού και το µεγαλείο των συλλόγων - σωµατείων της Πάρου. Το δεύτερο (συναίσθηµα) είναι η µεγάλη χαρά. Ότι µου δόθηκε η ευκαιρία, αυτούς τους δεκατέσσερις µήνες µ’ αυτά τα 49 άρθρα, να πλάσω και να κερδίσω τη δική µου απειροελάχιστη σταγόνα στον ωκεανό των δηµοσιογραφικών κειµένων που γράφουν, 15 χρόνια τώρα, την ιστορία αυτής εδώ της εφηµερίδας.

Οφείλω, λοιπόν, ένα στοιχειώδες ευχαριστώ για εσάς τους αναγνώστες των Νέων που µε ανεχτήκατε ευγενέστατα και το άλλο στην εφηµερίδα. Για το ότι µε τίµησε που (καταδέχθηκε και) µ’ έκανε ένα µικρό πετραδάκι του οικοδοµήµατός της. Για το ότι µου έδωσε ένα λόγο να βγω από το χώρο της άνεσης και της ασφάλειάς µου και µε αναζωογόνησε µε υπέροχες ανασφάλειες. Το µόνο βέβαιο είναι ότι η εφηµερίδα δεν έχει ανάγκη τη διαφήµισή µου, ούτε το γλείψιµό µου! Απλά, πεποίθησή µου είναι, και πρέπει να το αναφέρω, ότι πρόκειται για µια εφηµερίδα που σέβεται όποιον την (προ)τιµά µε το ευρώ του και, την ίδια στιγµή, δεν προσβάλλει όποιον συνδέει το όνοµά του µαζί της. Τα υπόλοιπα, όσα φάνηκαν «στο γήπεδο» (δηλ. όσα έγραψα στα άρθρα µου), ήταν όλα ενδοιασµοί, συλλογισµοί, γνώµες. Αποδείχθηκε, το καταλαβαίνω τώρα, πως είχα την ανάγκη να τα εκφράσω.

 

Υ.Γ.: Θα κλείσω µε µια ατάκα του πανεπιστηµιακού Σεβαστάκη (η πιο περιεκτική που έχει υποπέσει στην αντίληψή µου): Για τη συνολική ανάγκη της κοινωνίας, της οποίας ένα κοµµατάκι µονάχα είναι το ποδόσφαιρο και ο αθλητισµός, «να ανακαλύψουµε εκ νέου τη δύναµη του έργου έναντι της λάµψης του προσώπου».

Το παραπάνω άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥ-ΑΝΤΙΠΑΡΟΥ" 31 Μαρτίου-1 Απριλίου

Οι Διόσκουροι του Α.Ο.Π. μετά τον χωρισμό

Αναλώθηκα µε ένα θέµα εδώ και τρεις εβδοµάδες και δεν βρήκα την ευκαιρία να γράψω δυο αράδες για τα αγωνιστικά των οµάδων µας στα οποία συνέβησαν πολλά και διάφορα, όπως διαβάζετε σε άλλες στήλες της εφηµερίδας. Στον ΑΟ Πάρου έφυγε ο προπονητής, στον Νηρέα ήρθαν κάποια καλά αποτελέσµατα και στον Αστέρα Μαρµάρων έχασαν χρυσή ευκαιρία για πρωτιά στον όµιλο.

Λέγεται ότι όλες οι σχέσεις που εµπεριέχουν ανθρώπους και «πολιτισµό» κρίνονται στο πως τελειώνουν. Όχι στο πώς αρχίζουν. Στο χωρισµό. Όχι στο σµίξιµο. Η σχέση των ανθρώπων του ΑΟΠ µε τον προπονητή της οµάδας κ. Ερρίκο κρίνεται ως καλή, εξ ου και το συναινετικό - φιλικό διαζύγιο.

Η διοίκηση του ΑΟΠ αποφάνθηκε, αυτή την περίοδο, ότι η οµάδα έχει (αµεσότατη) ανάγκη από έναν άνθρωπο «µάστορα» στον πάγκο. Να φτιάξει τις όποιες κακοτεχνίες και να λειτουργήσει, ξανά, αγωνιστικά η οµάδα. Όχι έναν άνθρωπο να χτίσει από την αρχή. Έναν τέτοιον επέλεξαν το καλοκαίρι µε βάση το πλάνο που έθεσαν οι άνθρωποι της οµάδας και αυτό κλήθηκε να υλοποιήσει ο κ. Αντώνης Ερρίκος. Δηλαδή, να δηµιουργήσει µια οµάδα µε πολλούς µικρούς και λίγους, για απαραίτητα υποστηρίγµατα, µεγάλους και εν µέρει το πέτυχε. Τώρα, όµως, δεν είναι αρχή πρωταθλήµατος. Είναι προς το τέλος. Και γι’ αυτό οι άνθρωποι του ΑΟΠ, προσµετρώντας πολλά, επέλεξαν για τη θέση του προπονητή έναν άνθρωπο µέσα από την οµάδα. Ο Άρης Λάππη µε την πολυετή του παρουσία και προσφορά στην οµάδα της Παροικιάς έχει δείξει συναίσθηση ευθύνης, εξ ου και ότι τον εµπιστεύτηκαν οι άνθρωποι της διοίκησης για να του αναθέσουν αυτό το σηµαντικό πόστο. Διότι γνωρίζουν ότι µπορούν, επάνω του, να βασιστούν.

Για τους ποδοσφαιριστές σηµασία έχει ότι ξέρουν µε ποιον έχουν να κάνουν, εκείνος ξέρει µε ποιους έχει να κάνει, και τα βρίσκουν. Η «περιγραφή έργου» που έχει να κάνει ο Άρης µέχρι το τέλος της χρονιάς είναι να τους µαζέψει, να τους τακτοποιήσει, να τους καθοδηγήσει. Και είµαι πεπεισµένος ότι θα τα πάει περίφηµα διότι, είναι άνθρωπος που έχει µάθει να εµπιστεύεται περισσότερο τι λέει η πείρα του και τι βλέπουν τα µάτια του να συµβαίνει στο γρασίδι, από οτιδήποτε άλλο δευτερεύον. Μένει να φανεί εν καιρώ πόσο θα διαρκέσει η παρουσία του στον πάγκο της οµάδας και αν θα λειτουργήσει ευεργετικά, αλλά αν κρίνω από το ντεµπούτο του (το 4-1 επί του Πάγου) αισιοδοξώ ότι θα µείνει για καιρό στον πάγκο της οµάδας που τόσο αγαπάει.

Κάπου εδώ θέλω να κάνω και µια ιδιαίτερη υποσηµείωση για τους Διόσκουρους του ΑΟ Πάρου. Εκτιµώ ότι είναι δίκαιο, µε κάποιον τρόπο, οι «πιστοί» να ανταµείβονται στη συλλογική συνείδηση των φίλων µιας καθαρά ερασιτεχνικής οµάδας. Ο Άρης µαζί µε τον Θανάση Δαφερέρα είναι δύο τέτοιοι. Διότι, µε την πολυετή προσφορά τους στην οµάδα, στήριξαν (κατ’ ουσίαν «γέννησαν» µε το παράδειγµά τους) έναν κορµό νέων παικτών που βλέπουν τους µεγάλους, µαθαίνουν από τους µεγάλους, συσπειρώνονται γύρω από τους µεγάλους, τρέχουν όσο οι µεγάλοι και «για» τους µεγάλους. Δεν βρίσκονται εύκολα άνθρωποι σαν τον Άρη και τον Θανάση σε ερασιτεχνικό επίπεδο. Τόσο αποφασιστικοί, στη στοχοπροσήλωσή τους, και τόσο εργατικοί. Ώστε, κι αν δεν γίνει ό,τι βάζουν σκοπό να κάνουν, τουλάχιστον δεν έχουν δεύτερες σκέψεις. Για κάτι, να µετανιώνουν. Αφού τα δίνουν όλα. Ένα σπάνιο παράδειγµα αφοσίωσης και ενέργειας. Δεν είναι η δική τους ικανοποίηση να τους αναδεικνύουµε. Είναι η δική µας υποχρέωση.

Όσον αφορά το Νηρέα, στη σειρά των τριών παιχνιδιών που έδωσε (Πάγος, Πανθηραϊκός και Φιλώτι) φανέρωσε ό,τι έχουµε επισηµάνει από εδώ κατά τη διάρκεια της χρονιάς, και µπορούµε να τα συνοψίσουµε ως εξής: Η οµάδα της Νάουσας βγάζει στο παιχνίδι της γρήγορη κίνηση και αρκετά καλή πίεση στην µπάλα, τα τρεξίµατα µοιράζονται και συµµετέχουν όλοι σε αυτά. Κι αυτό διότι κυκλοφορούν στο γρασίδι όλων των ειδών τα καλά. Εµπειρία, τακτική, ενόραση, κάθετη κίνηση, ντρίµπλα, προσωπική ενέργεια. Η µπάλα τσουλάει. Και το ρεπερτόριο, παιχνίδι µε το παιχνίδι αποκτά ποικιλία παρά τις όποιες απουσίες λόγω καρτών ή τραυµατισµών. Όµως, σε ένα άλλο κοµµάτι του, που αφορά τη συνολική αµυντική λειτουργία, εξακολουθεί να κουβαλά ανασφάλειες που θαρρεί κανείς, πως απλώς αναµένουν τη στιγµή σε κάθε παιχνίδι για να ξεπηδήσουν στην επιφάνεια.

Τέλος, για τον Αστέρα και το άσχηµο φετινό του φινάλε απλά έχω να προσθέσω ότι ο… µύθος δηλοί πως αυτή η οµάδα (εξακολουθεί να) διακατέχεται από µια κάποια φοβικότητα, κατάλοιπο παλαιών συµπλεγµάτων, ενόψει του αποφασιστικού βήµατος. Του ενός κλικ, για να στρίψει. Οι ευκαιρίες ωστόσο, δεν τελείωσαν εδώ. Αλλά δεν (θα) είναι και ανεξάντλητες. 

 

Το παραπάνω άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥ-ΑΝΤΙΠΑΡΟΥ" 24-25 Μαρτίου

Πρωτάθλημα ΕΠΣΚ χιλίων προβλημάτων: Το ποδόσφαιρο των Κυκλάδων σε κρίση.

Το πρωτάθλημα των χιλίων προβλημάτων της ΕΠΣ Κυκλάδων συνεχίστηκε την περασμένη εβδομάδα, έστω και κουτσουρεμένο. Συγκεκριμένα, λόγω της μείωσης των ακτοπλοϊκών δρομολογίων (και στην ενδοκυκλαδική ακτοπλοΐα) οι μετακινήσεις των ομάδων γίνονται όλο και πιο δύσκολες. Έτσι την περασμένη αγωνιστική ο αγώνας Νηρέα – Πανθηραϊκού έγινε Παρασκευή (!) βράδυ, προκειμένου η ομάδα της Σαντορίνης να επιστρέψει στο νησί της την επόμενη ημέρα, διότι σε διαφορετική περίπτωση θα ήθελε άλλες δύο διανυκτερεύσεις. Άλλο θύμα των δρομολογίων ήταν ο ΑΟ Πάρου καθώς δεν μπόρεσε να μεταβεί στη Μήλο για να αγωνιστεί, αφού δρομολόγιο μετά επιστροφής από την Πάρο, είχε μόνο τη Δευτέρα. Όσες προσπάθειες και αν έκανε ο ΑΟΠ, κάτι τέτοιο ήταν αδύνατο να γίνει, καθώς αν μετέβαινε Δευτέρα στη Μήλο για να αγωνιστεί δεν θα συμπλήρωνε ούτε ενδεκάδα! Η συντριπτική πλειοψηφία των παικτών του ΑΟΠ είναι μαθητές και δεν μπορούσαν να απέχουν από τα μαθήματα τους, λόγω ενός ερασιτεχνικού πρωταθλήματος. Τα ίδια ισχύουν και για τους μεγαλύτερους ηλικιακά ποδοσφαιριστές οι οποίοι εργάζονται και σ’ αυτές τις δύσκολες οικονομικά στιγμές κανείς τους δεν μπορούσε να χάσει το μεροκάματο, για ένα ποδοσφαιρικό αγώνα. Επίσης, σημειώνουμε ότι οι ομάδες πλέον, δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στις υποχρεώσεις που τους δημιουργούν τα ταξίδια που δεν έχουν αυθημερόν επιστροφή. Και αυτό διότι ένα ερασιτεχνικό σωματείο δυσκολεύεται ακόμα και για να εξοικονομήσει τα χρήματα για τα εισιτήρια προς ένα άλλο νησί. Η επιβάρυνση μίας ή δύο διανυκτερεύσεων συν τα έξοδα για τα γεύματα των παικτών φέρνουν όχι μόνο πονοκέφαλο στις διοικήσεις των ομάδων, αλλά πλέον πολλοί σκέφτονται αν αξίζει τον κόπο να ασχολούνται με την άθληση της νεολαίας του νησιού τους δίχως καμία οικονομική βοήθεια.

Οι ευθύνες της πολιτείας

Ο ερασιτεχνικός αθλητισμός είναι ο αιμοδότης του επαγγελματικού αθλητισμού. Δίχως ερασιτεχνικό αθλητισμό καμία χώρα στον πλανήτη μας δεν μπορεί να έχει αθλητισμό σε πρωταγωνιστικό επίπεδο. Δεν μπορεί να έχεις  «βιτρίνα» αν δεν έχεις ερασιτεχνικό αθλητισμό. Έως και πριν λίγα χρόνια οι ομάδες ποδοσφαίρου επιδοτούνταν από το κράτος γι’ αυτή την προσπάθειά τους. Τα χρήματα δίνονταν ανάλογα με την προσφορά κάθε σωματείου στα πρωταθλήματα υποδομών. Δεν ήταν πολλά τα χρήματα, αλλά ήταν μία βοήθεια για τα σωματεία. Όσο περισσότερες συμμετοχές είχε μία ομάδα στα πρωταθλήματα υποδομών (Νέοι, παίδες κλπ) και όσο πιο ψηλά έφθανε στις διοργανώσεις, τόσα περισσότερα χρήματα έπαιρνε σαν επιδότηση. Μ’ αυτόν τον τρόπο πορευόταν το ποδόσφαιρο στην Πάρο και μέσω των ομάδων μας εκατοντάδες παιδιά ασχολούνταν με τον αθλητισμό. Ο Αθλητικός Όμιλος Πάρου είχε και έχει τις πολυπληθέστερες ποδοσφαιρικές ακαδημίες. Ο Νηρέας λόγω της έλλειψης γηπέδου στη Νάουσα είχε πρόβλημα στο να μαζέψει πολλά παιδιά και οι προσπάθειες που κάνει ακόμα και σήμερα (δίχως γήπεδο) είναι αξιέπαινες και αξιοπρόσεκτες. Τα παιδιά του Νηρέα αθλούνται σε μη κατάλληλους χώρους (γήπεδα 5Χ5) και για αγώνες κάνουν ταξίδι σε άλλα γήπεδα (Μάρμαρα, Παροικιά). Τα Παριανά σωματεία πλέον, με μία απόφαση της ΕΠΟ (που ισχύει σε όλη τη χώρα), δεν παίρνουν εδώ και 3-4 χρόνια καμία επιδότηση. Επιδότηση που την δικαιούνται. Τα παιδιά όμως πρέπει να αθλούνται. Έτσι, ο Νηρέας και ο ΑΟΠ συμμετέχουν στα πρωταθλήματα παίδων και νέων. Σημειώνουμε ότι τον επόμενο μήνα ξεκινούν και τα πρωταθλήματα παμπαίδων. Οι ομάδες γνωρίζουν πολύ καλά ότι δεν μπορούν να διατηρήσουν τις ομάδες υποδομών, αν δεν μετέχουν σε ανάλογα πρωταθλήματα. Κανένα παιδί δεν θα έχει κίνητρο, αν δεν κατεβαίνει να αγωνίζεται σε επίσημους αγώνες. Όλα τα παραπάνω φαίνεται ότι δεν συγκινούν την πολιτεία. Έτσι, τις λίγες χιλιάδες ευρώ που έδινε στα σωματεία – «αιμοδότες» του αθλητισμού, τα έκοψε. Την ίδια βέβαια στιγμή συνεχίζει και επιδοτεί τα επαγγελματικά σωματεία με κάθε είδους παροχή.

Οι ευθύνες της ΕΠΣΚ

Η ΕΠΣ Κυκλάδων ενδιαφέρεται πρώτιστα να έχει σωματεία στη δύναμή της. Την ενδιαφέρει να διεξάγονται τα πρωταθλήματα και να παρουσιάζει η ίδια δράση. Πέραν όμως αυτού, δεν φροντίζει να απαλύνει και τα έξοδα των ομάδων. Τα σωματεία με το «καλημέρα» ενός αγώνα θέλουν 50 ευρώ για την αποζημίωση του γιατρού. Η ΕΠΣΚ δεν φρόντισε να κάνει όλα αυτά τα χρόνια μία συμφωνία (π.χ. με το Νοσοκομείο Σύρου) ώστε όλοι οι γιατροί που καλούνται στους αγώνες να ανήκουν στη δύναμη του νοσοκομείου και οι ομάδες να τύχουν μίας μικρότερης υποχρέωσης. Έτσι, η κάθε ομάδα βρίσκει γιατρό της αρεσκείας της (δεν είναι υποχρεωτικό να ανήκει τη δύναμη του Ε.Σ.Υ.) και τον καλεί σε αγώνα. Η ΕΠΣΚ προς την παραπάνω κατεύθυνση δεν κινήθηκε ποτέ. Απεναντίας, ρίχνει και πρόστιμα στις ομάδες, αν δεν έχουν φροντίσει να έχουν γιατρό. Τα ίδια και χειρότερα ισχύουν και για τις αποζημιώσεις διαιτητών. Το διαιτητικό τρίο αποζημιώνεται σε κάθε αγώνα από τη γηπεδούχο ομάδα. Τα έξοδα κάθε αγώνα για τη διαιτησία ποικίλουν. Υπάρχουν διαιτησίες που οι Παριανές ομάδες πληρώνουν έως και 500 ευρώ! Αυτό γίνεται, διότι εκτός από την αποζημίωση διαιτησίας πληρώνουν και τα έξοδα μετακίνησης, φαγητού και διανυκτέρευσης. Υπάρχουν διαιτητές που έρχονται από Σύρο και οι ομάδες αναγκάζονται να τους πληρώνουν και διανυκτέρευση! Τα τραγελαφικά δεν σταματούν εδώ. Παριανή ομάδα έχει πληρώσει έξοδα μετακίνησης διαιτητή από Αθήνα, άσχετα ότι ο διαιτητής δηλώνει έδρα Σύρο! Δηλαδή, η ομάδα τού πλήρωσε και τα έξοδα της βόλτας του στην Αθήνα. Όλα αυτά ποτέ η ΕΠΣΚ δεν τα είδε με σοβαρότητα. Στις Κυκλάδες έχουμε καθαρό ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο, αλλά σούπερ επαγγελματίες διαιτητές. Σημειώνουμε, ότι ομάδες από Ίο ή Μήλο έχουν πληρώσει για αγώνα τους διαιτητική αποζημίωση, που αγγίζει ή ξεπερνάει τα 1000 ευρώ! Χρήματα που δεν δίνονται δηλαδή, ούτε για αγώνα Α’ Εθνικής Κατηγορίας. Η ΕΠΣΚ παρά τις οχλήσεις και τις συζητήσεις γύρω από το θέμα ουδέποτε δεν παρενέβη. Θέλει να έχει καλές σχέσεις με τους διαιτητές Κυκλάδων αδιαφορώντας για τα σωματεία.

Το αύριο

Το ποδόσφαιρο των Κυκλάδων περνά τις χειρότερες οικονομικές του στιγμές. Τα ίδια ισχύουν και στην Πάρο που οι μετακινήσεις ομάδων για τα πρωταθλήματα είναι πολλές. Τα προβλήματα όσο περνά ο καιρός είναι σίγουρο ότι θα οξυνθούν. Τα δρομολόγια των πλοίων την επόμενη περίοδο, προφανώς, θα είναι πιο λίγα και οι μετακινήσεις το Σαββατοκύριακο από το ένα νησί στο άλλο των Κυκλάδων, θα είναι σχεδόν αδύνατες. Η μείωση των ομάδων δεν θα προσφέρει τίποτα ουσιαστικό καθώς τα παιδιά που ασχολούνται με το άθλημα είναι πάρα πολλά. Η συμμετοχή ομάδων σε τοπικά πρωταθλήματα δεν θα έχει υγιή ανταγωνισμό (που είναι απαραίτητος στο ποδόσφαιρο) και μέρα με τη μέρα θα οδηγούμαστε σε απαξίωση του αθλήματος. Δεν υπάρχει ούτε ένα άθλημα στον κόσμο το οποίο δίχως επίσημες διοργανώσεις να μπορεί να επιβιώσει. Αν θέλουμε να συνεχίσει να υπάρχει ποδόσφαιρο στα νησιά μας, πρέπει να βρεθούν άλλες λύσεις διότι μαθηματικά οδηγούμαστε στο κύκνειο άσμα.

Το παραπάνω άρθρο είναι του Δ.Μ.Μπελέγρη και δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥ-ΑΝΤΙΠΑΡΟΥ" 17-18 Μαρτίου