Αθλητική ανάπτυξη στην Πάρο; Δύσκολοι καιροί για προτάσεις...

Έχω επισηµάνει, κατά καιρούς, διάφορα περιστατικά (φανερώνοντας την προχειρότητα και, κυρίως, την τόσο επιλεκτική αδιαφορία για τον αθλητισµό) που συναθροίζονται στην όλη «εξίσωση» της αποστροφής του Δήµου για τους νέους και την άθλησή τους. Την οποία αποστροφή, επειδή είναι κυλιόµενη ιστορία ετών, καταλήγει να τη χρεώνεται η ίδια η νεολαία της Πάρου.

Δεν πρέπει να ξεχνάµε ότι ο αθλητισµός είναι συµπαραστάτης, όχι καθοδηγητής µας, στις δύσκολες µέρες που περνάµε. Είναι παρηγοριά, δεν είναι η λύση των προβληµάτων µας. Όµως, το ότι φτωχαίνουµε µέρα µε την ηµέρα δεν σηµαίνει ότι δεν µπορούµε να ανεβάσουµε την ποιότητα µας σε αυτόν τον τοµέα. Η κρίση µπορεί να έχει φέρει πολλές αλλαγές, αλλά δεν µπορεί να ακυρώσει την αισιοδοξία µας για κάτι καλύτερο στον αθλητισµό της Πάρου.

Πρέπει να κατατεθεί, επιτέλους, στο δηµοτικό συµβούλιο ένα πρόγραµµα για την αθλητική ανάπτυξη στην Πάρο µε δύο απαραίτητες προοπτικές: Πρώτον, να είναι ρεαλιστικό και εφαρµόσιµο µε δραστηριοποίηση όλων των µορφών του τοπικού αθλητισµού και επανεκκίνηση όλου του δυναµικού του και δεύτερον να αποτελέσει σοβαρό άξονα για την ανάπτυξη του νησιού µας σε όλα τα επίπεδα. Βασική µου πρόταση είναι να συγκροτηθεί, αρχικά ανεπίσηµα, ένα «αθλητικό συµβούλιο Πάρου» υπό την αιγίδα της ΚΔΕΠΑΠ όπου θα συµµετέχουν άνθρωποι που έχουν εκλεγεί στα διοικητικά συµβούλια των αθλητικών σωµατείων και οµίλων της Πάρου (δηλαδή άνθρωποι που δεν είναι αυθεντίες, αλλά οπωσδήποτε κάνουν κέφι τη δουλειά και την ψάχνουν, κι έχουν και τη ζωτικότητα να την παλεύουν) και θα συνεδριάζουν ανά τακτά διαστήµατα µε βασικό στόχο την αθλητική πρόοδο του νησιού µας µέσω προτάσεων και δράσεων. Η ανάγκη ύπαρξης ενός αθλητικού συµβουλίου κρίνεται απαραίτητη για να καλύψει την νωθρότητα του Δήµου στον τοµέα του αθλητισµού, αρκεί να λειτουργήσει µε οµοψυχία και όραµα για την Πάρο. Εκεί µπορεί να κατατίθενται προτάσεις για ό,τι αφορά τον αθλητισµό, να επεξεργάζονται και να πηγαίνουν απ’ ευθείας στην ΚΔΕΠΑΠ παίρνοντας εκεί την έγκριση για την υλοποίησή τους. Πέρα από την πρόταση για δηµιουργία ενός τέτοιου συµβουλίου, βασιζόµενου πάντα στον άξονα σωµατεία – σχολεία - Δήµος, υπάρχουν και κάποιες ακόµα προτάσεις µε µικρό κόστος που είναι υλοποιήσιµες και µπορούν να αναβαθµίσουν τον αθλητισµό µας στην Πάρο.

Να αξιοποιήσουµε τη θάλασσα και τις παραλίες µας προωθώντας αθλήµατα όπως το beach volley και το beach soccer, υποστηρίζοντας κέντρα θαλασσίων αθληµάτων για την εκ νέου ανάδειξη και προώθηση αθληµάτων όπως το kite και το wind surfing. Να αναβαθµίσουµε παραλίες έτσι ώστε, να γίνουν ιδανικές για προπόνηση, προετοιµασία και διεξαγωγή αγώνων κολύµβησης, ιστιοπλοΐας ή άλλων θαλασσίων αθληµάτων. Να εκµεταλλευτούµε τα βουνά µας δηµιουργώντας ένα ενιαίο δίκτυο ποδηλατοδρόµων και διαδροµών τρεξίµατος ή περιπάτου αρκετών χιλιοµέτρων, συνδυάζοντας την άθληση στο βουνό και τη φύση µε την περιβαλλοντική αγωγή και τον πολιτισµό µας. Να υποστηρίξουµε και να προβάλουµε αθλητικές διοργανώσεις και τουρνουά διαφόρων ηλικιών σε αθλήµατα όπως είναι το ποδόσφαιρο, το µπάσκετ, το βόλεϊ και το τένις. Να µπορούµε να µετατρέπουµε τους αύλιους χώρους των σχολείων σε υπαίθριους χώρους άθλησης ώστε να διεξάγονται προγράµµατα αθλοπαιδιών ή π.χ. τουρνουά µπάσκετ 3Χ3. Να διοργανώνονται σε όλα τα σχολεία τοπικά σχολικά πρωταθλήµατα διαφόρων µορφών και οι πρωτοβουλίες συλλόγων που φέρνουν το σκάκι ή το πινγκ πονγκ κοντά στα σχολεία να αναδεικνύουν και να υποστηρίζονται. Ακόµα, να αποτίσουµε την οφειλόµενη τιµή στους παλαίµαχους αθλητές του νησιού, δηµιουργώντας µια λέσχη φιλίας όλων των παλαιµάχων και διοργανώνοντας πρωταθλήµατα βετεράνων σε ποδόσφαιρο και µπάσκετ.

Είναι εφικτά όλα τα παραπάνω. Χώροι υπάρχουν και θα βρεθούν. Δεν είναι δύσκολο. Βασική προϋπόθεση είναι ο Δήµος να µεριµνήσει άµεσα για ελλείψεις που µπορούν να καλυφθούν στις ήδη υπάρχουσες εγκαταστάσεις (όπως π.χ. τα δηµοτικά γήπεδα µπάσκετ ή ποδοσφαίρου) και να συνειδητοποιήσει ότι οι εγκαταστάσεις και τα γήπεδα αυτά είναι χώροι προστασίας και διαπαιδαγώγησης της νεολαίας. Κι αυτή είναι µια παράµετρος που δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής όλων µας. Ο σχεδιασµός είναι που λείπει και ο σωστός προγραµµατισµός. Σηµασία έχει να ενσφηνωθεί γερά στην καρδιά του νησιού µας αυτή η κοινωνική διάσταση που µπορεί να προσφέρει ο αθλητισµός.

Αν µας αξίζει να ζούµε σε ένα φτωχό (από παιδεία και υγεία) νησί δεν το γνωρίζω. Τουλάχιστον, ας δηµιουργήσουµε ό,τι καλό µπορούµε: να είµαστε υγιείς, να αγαπάµε τον αθλητισµό και να δηµιουργούµε. Ο ίδιος ο αθλητισµός πρέπει να γίνει ο δρόµος για να µη χαθούµε σε µια «άθλια» εποχή.

Υ.Γ.: Οι µοναδικές λύσεις στους δύσκολους, αυτούς, καιρούς είναι η παιδεία, το βιοτικό µας επίπεδο, η καλλιέργεια ατοµικής ευθύνης και συνείδησης, η επιµόρφωση, η κουλτούρα, ο αθλητισµός. Η «πάστα» του ανθρώπου. Η αύρα της κοινωνίας. Το σπίτι. Το σχολείο. Το γήπεδο.

Το παραπάνω άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥ-ΑΝΤΙΠΑΡΟΥ" 17-18 Μαρτίου

Αθλητική ανάπτυξη στην Πάρο; Στην νεολαία μας αρμόζουν τα πάντα...

H κρίση όντως, δυνητικά, γεννά ευκαιρίες. Σωτήριες ευκαιρίες σε όλα τα επίπεδα. Έτσι, ευκαιρίες µπορεί να δηµιουργηθούν ακόµα και για τον αθλητισµό της Πάρου. Το ότι βρισκόµαστε σε άσχηµη περίοδο όπου ο κόσµος κάµπτεται οικονοµικά δεν αναιρεί άλλα πράγµατα που επιβάλλεται να γίνουν. Τόσο για τη σωµατική όσο και για την ψυχική µας υγεία. Αλλά οι ευκαιρίες αυτές δεν πρόκειται να βγάλουν πόδια, να περπατήσουν… µονάχες και να φτάσουν ως έξω από την πόρτα του Δηµαρχείου για να τη χτυπήσουν, ώστε να ξυπνήσουν οι υπεύθυνοι και, επιτέλους, να κάνουν κάτι για την αθλητική ανάπτυξη στο νησί µας.

Από την Κ.Δ.Ε.Π.Α.Πάρου, όπως και από κάθε άλλον Οργανισµό Τοπικής Αυτοδιοίκησης που επιθυµεί τον αυτοσεβασµό, δεν περιµένεις ευχολόγια από τον άµβωνα µε τα χέρια σταυρωµένα. Περιµένεις δράσεις, πρωτοβουλίες, ρήξεις. Περιµένεις να προκληθούν συζητήσεις, ενδεχοµένως και αντιµαχίες, ζυµώσεις. Ώστε κάπου να καταλήξει, αντί να διαιωνίζεται όλη αυτή η ανυπαρξία των αθλητικών προγραµµάτων. Για να προκληθούν ζυµώσεις χρειάζεται η πρώτη ύλη. Η πρώτη ύλη είναι οι ιδέες. Οι προτάσεις. Όχι τα κηρύγµατα. Από τη µεριά µας, µια ιδεατή πρόταση (έξυπνη, χαζή, δεν έχει σηµασία, αρκεί να ενεργοποιήσει τη ζύµωση και να φτάσουµε κάποτε στο αποτέλεσµα) έγινε στο άρθρο της προηγούµενης εβδοµάδας: Απαιτείται άµεσα να επιτευχθεί κατ’ αρχάς µια εποικοδοµητική συνεργασία του Δήµου µε όλα τα τοπικά αθλητικά σωµατεία, τα σχολεία Πάρου - Αντιπάρου και κατ’ επέκταση µε τις αθλητικές ενώσεις του νοµού µας. Επίσης, ενδείκνυται να βολιδοσκοπηθούν οι µορφωτικοί - πολιτιστικοί σύλλογοι του νησιού µας, ώστε να ακουστούν όσο το δυνατόν περισσότερες προτάσεις για τη δηµιουργία αθλητικών προγραµµάτων, κάποια από τα οποία θα εµπεριέχουν και πολιτιστικά στοιχεία. Επιπλέον, κρίνεται αναγκαίο να καθοριστεί ένα εξειδικευµένο πρόγραµµα αθλητικής ανάπτυξης για την Πάρο αξιοποιώντας τις υπάρχουσες αθλητικές εγκαταστάσεις και ότι δύναται από το φυσικό µας περιβάλλον. Η ΚΔΕΠΑΠ επιβάλλεται να φέρει την νεολαία (και όχι µόνο) του νησιού κοντά στον αθλητισµό και αντίστροφα, τον αθλητισµό κοντά στην νεολαία µέσω ενός οργανωµένου αθλητικού σχεδίου ανάπτυξης. Πρέπει επιτέλους να ενεργοποιηθεί και να διοργανώνει πιο συχνά αθλητικά γεγονότα. Η προώθησή του αθλητισµού στην Πάρο, προγραµµατισµένα, οργανωµένα, γρήγορα αλλά όχι βιαστικά, είµαι πεπεισµένος ότι θα ανανεώσει τα κύτταρα του δηµοτικού οργανισµού που δείχνει να βρίσκεται σε καταστολή.

Ένα παρήγορο στοιχείο είναι ότι αυτές οι εποχές έχουν γίνει (όλο και πιο) δύσκολες για βαρύγδουπες «µαϊµουδιές». Κάποτε, µην πάτε πολύ πίσω, οι «µαϊµούδες» έµπαιναν στα πολιτιστικά δρώµενα της Πάρου, άλεθαν κι αλεστικά δεν έδιναν πουθενά. Ο Δήµος άντεχε και υποστήριζε πολυδάπανα κονδύλια. Ήταν κονδύλια, που δεν διέθετε ούτε στο ελάχιστο για τον αθλητισµό, τα οποία τώρα πια έχει περιορίσει σηµαντικά. Ούτε σκέψεις για προγράµµατα αθλητικής ανάπτυξης. Οι εποχές, λοιπόν, έχουν αλλάξει. Με τη «βλέποντας και κάνοντας» λογική, ή µε την παρτ-τάιµ ενασχόληση, κανείς δεν πηγαίνει µακριά πια. Ας ασχοληθεί κάποιος σοβαρά µε τον τοµέα του αθλητισµού και σας διαβεβαιώνω ότι µόνο κερδισµένος µπορεί να βγει όποιος Δήµαρχος το τολµήσει. Άλλωστε, το έχουµε σηµειώσει ξανά από τούτη εδώ τη στήλη: το κατ’ έθος, στη συµπεριφορά ενός δήµου, δηµιουργεί ανάλογο ήθος στην κοινωνία. Όπως τη µάθεις, δηλαδή. Στην νεολαία της Πάρου (και όχι µόνο) αρµόζει να πάψει να ισχύουν τεχνητές αισιοδοξίες που δεν βασίζονται σε κάτι, και αντίστοιχες προσδοκίες που ίπτανται δίχως αλεξίπτωτο, µακριά.

Υ.Γ.: Σήµερα επιλέγω να κλείσω µε ένα ανεκδοτάκι… Ήταν ένας γέρος ερηµίτης που είχε αποσυρθεί πριν χρόνια σε ένα βουνό κάπου εκεί ψηλά στο Μαράθι µένοντας σε µια καλύβα δίχως ρεύµα και νερό. Ο γέροντας ερηµίτης τελευταία, κατέβαινε πιο συχνά στη χώρα και εκεί συναντούσε ένα Κέντρο Υγείας το οποίο ήταν ρηµαγµένο, απελπιστικά άδειο από υλικά, µε δύο γιατρούς που έκαναν το αγροτικό τους, χωρίς ασθενείς και νοσοκόµες. Κέντρο Υγείας φάντασµα δηλαδή. Από ευγένεια έλεγε δυο κουβέντες µε τους γιατρούς που ξεροσταλιάζανε έξω από το νοσοκοµείο χωρίς λόγο. Μετά από λίγο καιρό πείστηκε ο παππούς από τους γιατρούς να εγκαταλείψει το βουνό και την ερηµιά του και να κοιµάται πιο άνετα στο νοσοκοµείο. Για κάνα - δυο µήνες τα πράγµατα κυλούσαν φυσιολογικά ώσπου ξαφνικά ο παππούς εξαφανίζεται χωρίς να πει τίποτα στους γιατρούς. Περνάνε τρεις µέρες και πάνω που οι γιατροί είχαν αρχίζει να απελπίζονται και να τον ψάχνουν γυρίζει ο παππούς στο νοσοκοµείο. «Πού ήσουνα ρε µπάρµπα και ανησυχήσαµε;» ρωτούν οι γιατροί. Και απαντάει ο παππούς: «Ήµουνα άρρωστος!».

Το παραπάνω άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥ-ΑΝΤΙΠΑΡΟΥ" 10-11 Μαρτίου

Αθλητική ανάπτυξη στην Πάρο; Πέσαμε σε ξέρα!

Γιατί δεν υπήρξε ποτέ ένα ολοκληρωµένο πρόγραµµα αθλητικής ανάπτυξης στην Πάρο; Πόσα χρόνια πίσω έχουµε µείνει σε σχέση µε άλλους όµορούς µας δήµους στον τοµέα του αθλητισµού; Με αυτά τα ερωτήµατα θα αναλωθούµε αυτή την εβδοµάδα ψάχνοντας να βρούµε τι φταίει καθώς και για το τι µπορεί να γίνει έτσι, ώστε να πάµε λίγο µπροστά αυτόν τον άµοιρο αθλητισµό στο νησί µας. 

«Το ψάρι βρωµάει από το κεφάλι», συνηθίζει να λέει ο σοφός λαός, και το κεφάλι στη δική µας περίπτωση είναι το Υπουργείο Πολιτισµού, όπου εκεί υπάγεται και η Γενική Γραµµατεία Αθλητισµού. Από εκεί ξεκινάνε όλα αφού, ως γνωστόν, η Γ.Γ.Α. έχει πλήρη άγνοια για το τι υλοποιούν από µόνοι τους οι Δηµοτικοί Οργανισµοί Νεολαίας και Άθλησης της χώρας µε συνέπεια να µην δηµιουργούνται ποτέ οι προϋποθέσεις για τον καταρτισµό ενός εθνικού σχεδίου για τον αθλητισµό. Έτσι, έχει παρατηρηθεί το εξής: ενώ στους µεγαλύτερους Δήµους της χώρας η πλειοψηφία των Δ.Ο.Ν.Α. υλοποιούσαν διπλάσια έως τετραπλάσια προγράµµατα από αυτά που ενέκρινε η ΓΓΑ, στην περιφέρεια και ειδικά σε µικρότερους Δήµους - όπως είναι και ο δικός µας - παρατηρήθηκε το αντίστροφο. Δεν υλοποιούσαν παρά µόνο για τους τύπους αθλητικά προγράµµατα. Στην Πάρο οι αθλητικές εγκαταστάσεις που διαθέτουµε αυτή τη στιγµή είναι 2 γήπεδα ποδοσφαίρου, εκ των οποίων το ένα προσφέρεται και για στίβο, 4 γηπεδάκια µίνι ποδοσφαίρου, ανοικτά γήπεδα µπάσκετ - βόλεϊ, ενώ η φύση µας παρέχει ό,τι χρειαζόµαστε για θαλάσσια αθλήµατα. Αλλά, δεν έχουµε εκµεταλλευτεί τις εγκαταστάσεις ούτε στο ελάχιστο για να διοργανώσουµε αθλητικά προγραµµάτα µαζικού αθλητισµού. Από τούτη εδώ τη στήλη έχω σηµειώσει κατά καιρούς πολλές ελλείψεις σε βασικές αθλητικές εγκαταστάσεις στην Πάρο και δεν σκοπεύω να τις αναπαράγω ξανά. Αντίθετα, θα προτιµήσω να αναδείξω άλλου τύπου ελλείψεις που δεν έχουν να κάνουν µε χρήµατα, µελέτες και έργα αλλά µε πρόσωπα, διάθεση και όραµα. Είναι φανερό ότι δεν υπάρχει διαχρονική και συστηµατική υλοποίηση αθλητικών προγραµµάτων στο νησί µας (µε εξαίρεση τις διοργανώσεις του «Τριάθλου» και του «Γύρου της Πάρου» που δείχνουν να καθιερώνονται σε ετήσια βάση). Παρατηρείται ξεκάθαρη έλλειψη βούλησης για ποσοτική και ποιοτική ανάπτυξη αθλητικών προγραµµάτων. Η ΚΔΕΠΑΠ (ως άµεσα υπεύθυνη), και κατ’ επέκταση ο Δήµος, δεν διαθέτουν την επιθυµητή οργάνωση και λειτουργία στον αθλητισµό κι αυτό γιατί, όπως έχω σηµειώσει επανειληµµένως, δεν είναι στις πρώτες προτεραιότητες τους. Επίσης, αξίζει να αναφερθεί ότι ουδείς µπήκε στον κόπο τόσα χρόνια να καταγράψει ένα ενιαίο και διαθεµατικό σχέδιο για την ανάπτυξη του αθλητισµού στην Πάρο. Απλά, αρέσκονται σε καραµπαφλάρες µε το να σκορπάνε λεφτά στην αγορά υπερ-κοστολογηµένων οικοπέδων για να φτιάξουν γήπεδα µίνι ποδοσφαίρου που ρηµάζουν, βάζοντας έναν τάπητα, µια ψευτοπερίφραξη, και ένα τεράστιο τίποτα αρχίζει να τρέχει στα γύφτικα… 

Σε όλα τα θέµατα που αφορούν τον αθλητισµό και την νεολαία του νησιού µας γίνονται παρόµοιες αποσπασµατικές προσεγγίσεις και παρατηρείται το φαινόµενο να κυριαρχούν οι επιµέρους και ασυνεπείς «πολιτικές». Κι όµως, αυτοί οι άνθρωποι που αποφασίζουν για την τύχη του αθλητισµού στο νησί µας, είναι οι ίδιοι που µας µοστράρουν τα τελευταία χρόνια τέχνη επιδοτούµενη η οποία δεν έχει σχέση µε την ψυχαγωγία, αλλά έχει να κάνει µε τη χειραφέτησή µας. Μας κάνουν να νιώθουµε µικρόνοες, όχι ως Παριανοί αλλά ως… Πάριοι, επειδή δεν µπορέσαµε να καταλάβουµε την αρλούµπα των δηµοσίων υπαλλήλων καλλιτεχνών που δηµιουργούν υποτίθεται περίτεχνα ένα θολό τίποτα µε ψήγµατα υψηλής κουλτούρας δυσνόητης που µόνον οι λίγοι εκλεκτοί µπορούν να κατανοήσουν και καλά. Και κάπως έτσι συνεχίζει το ταξίδι του το καράβι που µεταφέρει πολιτισµό στην Πάρο, ενώ το καράβι που µεταφέρει τον αθλητισµό για την νεολαία της Πάρου φαίνεται ότι προσέκρουσε σε «βλαχονησίδα». 

Πρέπει επιτέλους ο Δήµος, σαν «ζωντανός» οργανισµός που είναι, να κατανοήσει και να ικανοποιήσει την ανάγκη και το δικαίωµα του κάθε Παριανού να αθληθεί µέσα από οργανωµένα προγράµµατα αθλητικής ανάπτυξης. Κάτι τέτοιο µπορεί να προσεγγιστεί µόνο µε την ύπαρξη βιώσιµων, αναπτυξιακών φορέων αθλητισµού στην τοπική αυτοδιοίκηση, µε ρόλο στον τοπικό αθλητικό σχεδιασµό και στην υλοποίηση προγραµµάτων άθλησης των πολιτών. Είναι ανάγκη να καθιερωθεί άµεσα ένα µοντέλο αθλητισµού σε τοπικό επίπεδο που θα στηρίζεται στη συνεργασία τριών βασικών πυλώνων. Των αθλητικών σωµατείων, των σχολείων και φυσικά του Δήµου.

Το παραπάνω άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥ-ΑΝΤΙΠΑΡΟΥ" 3-4 Μαρτίου

Νίκησαν και συνεχίζουν...

Νικηφόρα συνέχισε τις υποχρεώσεις της η ομάδα Πάιδων του Νηρέα στα πλαίσια του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ.Κυκλάδων επικρατώντας της Αναγέννησης Νάξου με 3-1. Ο Νηρέας μπήκε δυνατά από τα πρώτα λεπτά του αγώνα και στο 18΄ το σκορ ήταν ήδη 2-0 χάρη σε τέρματα των Ζενέλι και Ραυτόπουλου. Η ομάδα της Νάξου μείωσε με το ξεκίνημα της επανάληψης και το τελικό 3-1 διαμόρφωσε ο Μπαρμπαρίγος που εκμεταλλεύτηκε ασυννενοησία των αμυντικών της Αναγέννησης. Ο Νηρέας παρατάχτηκε με τους: Σιφναίο Μ., Τζανακόπουλο Χρ.(Κορτιάνο Π.), Τριπολιτσιώτη Π., Μαθιέλλη Φ., Μπερσάκου Α.(Φωκιανό Β.), Ζενέλι Ε., Βιτζηλαίο Γ., Ραυτόπουλο Γ., Ζίμπερι Υ., Μπαρμπαρίγο Στ., Χασάνι Μ..
Επόμενος αγώνας για την ομάδα μας την ερχόμενη Κυριακή με αντίπαλο την ομάδα του Φιλωτίου στην Νάξο.

Να το χαίρεστε...

Σε αγώνα που διεξήχθει στη Σύρο για το πρωτάθλημα Νέων της Ε.Π.Σ.Κυκλάδων οι Νέοι Ολυμπιακού Σύρου αντιμετώπισαν την Άνω Σύρο. Η ομάδα Νέων της Άνω Σύρου παρατάχτηκε με 10 παίκτες εκ των οποίων, όπως φαίνεται και στη φωτό, οι τρεις είναι μικροί ακόμα και για παιδικό πρωτάθλημα. Κατά τη διάρκεια του πρώτου ημιχρόνου τραυματίστηκε ένας παίκτης και η Άνω Σύρος συνέχισε με 9. Τελικό σκορ; 14-0! Κι όλος αυτός ο ποδοσφαιρικός διασυρμός των παιδιών για να μην υπάρξουν κυρώσεις για την αντρική ομάδα της Άνω Σύρου. Τέτοια πρωταθλήματα-παρωδία θέλει η Ένωση, τέτοια πρωταθλήματα μας αξίζουν... Αλήθεια, τα παιδιά αυτά που διασύρθηκαν τα σκέφτηκε κανείς από τους κύριους προπονητές  των 2 ομάδων;

Η διάρκεια ως ζητούμενο και το Αστέρι ως έμβλημα

Δύο εβδοµάδες καταπιάστηκα (και ευελπιστώ να µην επανέλθω) µε το θέµα διαιτησία αφήνοντας σε δεύτερη µοίρα το αγωνιστικό κοµµάτι των τριών παριανών οµάδων µας. Στην 1η κατηγορία ο ΑΟ Πάρου και ο Νηρέας έχουν παρουσιάσει ως τώρα ένα βασικό µειονέκτηµα. Κι αυτό είναι η έλλειψη µιας κάποιας διάρκειας. Δεν έκαναν έναν καλό γύρο; Δεν µας πειράζει. Δεν έκαναν, έστω, έναν καλό µήνα; Το κατανοούµε. Δεν µπορεί όµως να µην µας ενοχλεί το κατόρθωµά, γιατί περί κατορθώµατος πρόκειται, να µη βάλουν ποτέ στη σειρά δυο - τρία καλά µατς, ανεξαρτήτως αποτελεσµάτων. Και αυτό είναι το απεγνωσµένο ζητούµενο, πλέον από τους φίλους και των δύο οµάδων.

Ο Νηρέας, θα αναφερθώ για την οµάδα µου, έχει το χαρακτηριστικό, ως αγωνιστική συµπεριφορά, να χαµαιλεοντίζει. Οι παίκτες «προσαρµοζόµαστε» στο ύψος του αντιπάλου, έτσι όπως το έχουµε µέσα στο µυαλό µας εκ των προτέρων. Παίζουµε µε την Άνω Σύρο; Ανερχόµαστε, για να αντιµετωπίσουµε την περίσταση και δηµιουργούµε αβαντάζ στον εαυτό µας. Παίζουµε µε τον Παµµηλιακό; Κατερχόµαστε. Και απεµπολούµε το αβαντάζ που κοπιάσαµε για να δηµιουργήσουµε. Δεν είναι εύκολη οµολογουµένως η ισορροπία. Δηλαδή, η συγκέντρωση ανεξαρτήτως ποιος είναι κάθε φορά ο αντίπαλος.

Στον τελευταίο αγώνα στη Μήλο αντιµετωπίσαµε µια οµάδα στην οποία αξίζουν πολλά συγχαρητήρια. Οι επιθέσεις του Παµµηλιακού ήταν αξιοπρεπέστατα δουλεµένες, χτισµένες µε λογική και υποµονή, µε πάσες, µε κίνηση στον χώρο, µε πλαγιοκοπήσεις, µε ανεβάσµατα παικτών απ’ τις πίσω γραµµές, όλα καλά. Αλλά, πάλι, ήταν σαν να περνούσαν ανάµεσα σε άψυχες κι ακίνητες κορίνες, όχι ανάµεσα σε ζωντανούς αντιπάλους. Εµείς δεν βγάλαµε ποτέ κατά τη διάρκεια του αγώνα την επιθυµία για τη νίκη. Κάτι που έφερε την αστάθεια. Και η αστάθεια στο τέλος, τη «στάνταρ» αποτυχία. Αναφέροντας τον Παµµηλιακό µια υποσηµείωση γι’ αυτή την υπέροχη, σε όλα της, οµάδα: το µεγαλείο που παρατήρησα στη Μήλο είναι ο βαθµός ταύτισης. Της τοπικής οµάδας και της τοπικής κοινωνίας. Σχεδόν στο 100%.

Για το παιχνίδι του ΑΟΠ στη Μύκονο µία από τα ίδια. Εύκολη και φθηνή ήττα. Το σκορ, στα εκτός έδρας παιχνίδια του εφέτος, αν δεν καταφέρει να κρατήσει την εστία του ανέπαφη τότε συνήθως παίρνει διαστάσεις εις βάρος του. Και, µιλώντας για…σκορ, γκολ, ρεκόρ αξίζει να αναφέρουµε ότι ο Νηρέας έχει δηµιουργήσει αρνητικό σερί µε το να δέχεται γκολ σε όλα τα φετινά του παιχνίδια, ενώ στη Μήλο έβαλε τέλος σε ένα θετικό σερί που τον ήθελε να σκοράρει σε όλα τα µατς, εντός ή εκτός έδρας. Από την άλλη, ο ΑΟΠ έχει σκοράρει σε όλους τους αγώνες του φέτος (πλην αυτόν της πρεµιέρας µε την Άνω Μερά), ενώ δεν έχει καταφέρει να κρατήσει ακόµα το µηδέν στην έδρα του.

Στη 2η κατηγορία υπάρχει ο Αστέρας που µας έκανε να χαµογελάσουµε την Κυριακή. Η οµάδα των Μαρµάρων πέτυχε µια σηµαντική νίκη στην Ίο και είναι πολύ κοντά στο να εξασφαλίσει την πρώτη θέση στον όµιλο. Ο Αστέρας έχει στον πάγκο του έναν άνθρωπο που επικοινωνεί µε αυτοπεποίθηση την ποδοσφαιρική αλήθεια της οµάδας του έτσι, όπως την αντιλαµβάνεται βλέποντας την στην καθηµερινότητα της. Δίχως να την εξωραΐζει, δίχως να την υποβαθµίζει. Κι αυτό, πιστέψτε µε, είναι πολύ σηµαντικό. Είναι και εκείνο το αστέρι, ως έµβληµα του συλλόγου, που τους ακολουθεί και τους προστατεύει στην αξιοπρεπέστατη ποδοσφαιρική τους πορεία όλα αυτά τα χρόνια.

Εύχοµαι να καταφέρουν τελικά να βγουν πρώτοι, όχι επειδή είναι… Παριανή οµάδα ή λόγω ανόδου (µιας και καταργούνται του χρόνου οι δύο κατηγορίες και επιστρέφουµε σε οµίλους), αλλά για τον έναν και µοναδικό λόγο ότι οι περισσότεροι (από τα παιδιά του Αστέρα) είναι φίλοι µου και η χαρά των φίλων µου (θα) είναι δυο φορές δική µου χαρά.

 Υ.Γ. Το Παριανό ποδόσφαιρο επιβεβαιώνει και σε αυτό το πρωτάθληµα, µε βάση πάντα τα αποτελέσµατα, τη συνεχιζόµενη «αντικειµενική αδυναµία» των δύο οµάδων µας να αντεπεξέλθουν στα… φετινά εγχειρήµατα. Δεν το έχουµε, πέφτουµε σε τοίχο, τρώµε τα µούτρα µας, και επανερχόµαστε την επόµενη χρονιά για να ξαναπέσουµε στον ίδιον τοίχο. Μετά, συνήθως στρώνουµε αλλά είναι, πια, αργά. Γι’ αυτό και για τη µια δυνατή οµάδα φωνάζαµε από τούτη 'δω τη στήλη ότι δεν είναι ποτέ αργά.

Το παραπάνω άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥ-ΑΝΤΙΠΑΡΟΥ" 25-26 Φεβρουαρίου

Παίδες εν δράσει

(Οι φωτό είναι από το επίσημο blog του Α.Ο.Π.)

Την Κυριακή στις 13:30 ο Νηρέας υποδέχεται την Αναγέννηση Νάξου στα πλαίσια του πρωταθλήματος Παίδων της Ε.Π.Σ.Κυκλάδων. Θυμίζουμε ότι το παιχνίδι έχει αναβληθεί ήδη μία φορά λόγω ακαταλληλότητας του γηπέδου. Την περασμένη Κυριακή η ομάδα μας αντιμετώπισε σε φιλικό αγώνα τον Α.Ο.Πάρου και ηττήθηκε  4-0 μετά από άσχημη εμφάνιση. Στα μικρότερα τμήματα, το Μίνι υποδέχθηκε τον Α.Ο.Π.στην Νάουσα και γνώρισε την ήττα με 9-5. Σκόραραν για τον Νηρέα οι: Λόκα Γκ.(2), Λόκα Κρ.(2) και Σιμόπουλος Ν.. Το τμήμα των Μπαμπίνι έδωσε το δεύτερο παιχνίδι του για φέτος με τον Μαρπησσαϊκό στο γήπεδο των Μαρμάρων και ηττήθηκε με 7-5. Σκόρερ ήταν οι: Ταντάνης Μ.(2), Κολυδάς Γ.(2) και Πετρόπουλος Γ.. Στο πρώτο παιχνίδι που είχε διεξαχθεί στην Νάουσα πριν λίγες ημέρες τα "Μπαμπινάκια" του Νηρέα κέρδισαν 4-2 με χατ-τρικ του Ταντάνη Μ. και ένα τέρμα του Κολυδά Γ.

Τελικά, ο διαιτητής είναι πάντα ο νικητής(Β' μέρος)

Το «τσίρκο» µε την Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωµατείων Κυκλάδων και τους διαιτητές (που φαίνεται να τους ενδιαφέρει µόνο το πώς θα πληρωθούν τις τροφαντές διανυκτερεύσεις και µετακινήσεις) είναι, ήδη, αποκρουστικό δίχως να νοιάζονται για τον αγώνα επιβίωσης που δίνει ο κάθε σύλλογος και αδιαφορώντας για την προστασία των ερασιτεχνών αθλητών. Εάν µπλέκεται στο «τσίρκο» και η µνήµη, σαν άλλοθι, (µε πολλά ευτράπελα να έχουν σηµειωθεί τα τελευταία χρόνια) τότε γίνεται αδίστακτα εµετικό. Όταν π.χ. προπηλακίστηκαν και απειλήθηκαν διαιτητές στην Άνδρο, η Ένωση επέδειξε (και πολύ σωστά έπραξε) άµεσα αντανακλαστικά τιµωρώντας µε βαριές ποινές τους υπευθύνους. Όταν, όµως, δεν προστατεύονται κατά συρροή ποδοσφαιριστές µέσα στο γήπεδο εν ώρα αγώνα, όταν αµούστακα παιδιά παιδικών οµάδων ταξιδεύουν στο άγνωστο µε βάρκα την ελπίδα ότι δεν θα συναντήσουν γενειοφόρους σε αγώνα Παίδων, όταν οι διαιτητές «βιάζουν» κατά συρροή αγώνες χωρίς λόγο, τότε που είναι η Ένωση; Ή µήπως έχει καταντήσει να είναι µια Ένωση που προστατεύει µέχρι της «τελευταίας ρανίδας…» τους διαιτητές αρκεί να βγαίνει το, διόλου ευκαταφρόνητο, µεροκάµατό τους;

Οι φετινές κάκιστες διαιτησίες και τα πολλά παράπονα προς την Ένωση, απ’ όλες, ανεξαιρέτως, τις οµάδες, κάτι δείχνουν. Το προϊόν - διαιτησία, που στοιχίζει πανάκριβα στα σωµατεία, είναι αναντίστοιχο µε τις υπηρεσίες που προσφέρει. Δεν γίνεται οι οµάδες να πληρώνουν τόσα πολλά και να εισπράττουν τόσο κακό service. Η Ένωση δεν γίνεται πια παρά να κοιτάξει κατάµατα την αλήθεια. Στέκει µπροστά τους, γυµνή. Προκλητική. Δεν κρύβεται, δεν µακιγιάρεται. Δεν µπορεί να µην τη δει, και αυτό είναι εύνοια.

Οι άνθρωποι που αποτελούν την ΕΠΣΚ οφείλουν να δείξουν τη δέουσα σηµασία στα κακώς κείµενα που υπάρχουν και να µην προσπαθούν να τα συγκαλύπτουν διαρκώς υποδεικνύοντας π.χ. σε ιστοσελίδες τι να γράφουν και τι όχι. Δυστυχώς όµως, η επικοινωνία έχει φτάσει, όχι να (παρ)ακολουθεί την ουσία, να «προηγείται» της ουσίας.

Η ουσία είναι το Παιχνίδι. Επάνω στην καµπούρα του οποίου (και αυτό είναι η επικοινωνία περί το Παιχνίδι) εκτονώνονται χυδαία ένστικτα κάποιων που θέλουν να λέγονται ποδοσφαιριστές, χτίζονται (µικρο)καριέρες διαιτητών, ξεκαθαρίζονται προσωπικοί λογαριασµοί εδώ κι εκεί, διακυβεύονται υστεροφηµίες µέσα στην Ένωση. Όλα αυτά, προκειµένου να κάνει ο καθένας στο πεδίο του τη δουλειά του, αδιαφορώντας για κόστος και λοιπές λεπτοµέρειες.

Μία αγαθή σκέψη, µακρόθεν παρατηρώντας τα οικονοµικά µεγέθη του εγχειρήµατος διαιτητής στις Κυκλάδες και Ένωση: Ναι, να διοργανώσουν πρωταθλήµατα. Ναι, αντιληπτό από πάσης πλευράς γιατί τα πρωταθλήµατα δίνουν οξυγόνο στα σωµατεία µας. Αλλά, πάλι, αν είναι για ένα…κωλοπρωτάθληµα να µατώνουν οικονοµικά σωµατεία - φάροι των νησιών µας και να µατώνουν κυριολεκτικά ποδοσφαιριστές, που την άλλη µέρα πρέπει να πάνε για δουλειά, δεν παραείναι ασύµφορο; Όχι πως µας πέφτει λόγος, απλώς, αγαθή σκέψη ηµών που συµµετέχουµε σε όλο αυτό το «τσίρκο».

Από την ΕΠΣΚ δεν περιµένουµε καµία αντίδραση, άλλωστε πάντα ήταν της άποψης ότι το περιβάλλον είναι που ενοχοποιεί ή απενοχοποιεί: «Οι διαιτητές αυτοί είναι, και δεν µπορούµε να κάνουµε κάτι άλλο». Ή µήπως µπορούνε; Σκέφτηκαν ποτέ να τα βάλουν κάτω και να βρουν µια φόρµουλα, ώστε να µειωθεί το κόστος διαιτησίας; Σκέφτηκαν ποτέ να απαιτήσουν από τους διαιτητές να φροντίζουν τουλάχιστον να χωράνε στα σορτσάκια τους; Σκέφτηκαν ποτέ να στείλουν τους διαιτητές κοντά σε όλους τους ποδοσφαιριστές πριν ή κατά τη διάρκεια των πρωταθληµάτων, ώστε να τους ενηµερώνουν για διάφορα αγωνιστικά, διαιτητικά και όποια άλλα θέµατα προκύπτουν; Ή το µόνο που σκέφτηκαν είναι να προσλάβουν γυµναστή για να γυµνάζει ένα µε δύο διαιτητές µονάχα; Ευχής έργον θα είναι ο πρόεδρος της Ένωσης και οι διαιτητές αντί να επιδιώξουν τη γαργάρα, να κοιτάξουν τα προβλήµατα κατάµατα. Με τις γαργάρες το ποδόσφαιρό µας είναι που πρωτίστως, σε βάθος χρόνου, έχει να χάσει.

Υ.Γ.: Οι οµάδες των Κυκλάδων προσπαθούν να κρατηθούν σ’ ένα στάτους «κάνουµε αθλητισµό για το νησί και την νεολαία µας», για τον οποίο ούτε να ντρέπονται θέλουν, ούτε να χρωστάνε λογαριασµό, κι απαντήσεις σε πονηρές ερωτήσεις, σε κανέναν. Οι κακές διαιτησίες και η αδιαφορία της ΕΠΣΚ δεν ξεπερνιούνται µε τις αντιδράσεις. Μόνο µε τις δηµιουργικές δράσεις, µετά. Εκεί σε θέλω, µάστορα. Αλλά, αν κρίνουµε απ’ το πόσο στάθηκαν η µία οµάδα στην άλλη στις πρόσφατες εκλογές - παρωδία της Ένωσης, όταν είχαν να διαλέξουν ανάµεσα σε δύο φανερά µπαφιασµένους υποψήφιους, τα νέα δεν προµηνύονται καλά.

Το παραπάνω άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥ-ΑΝΤΙΠΑΡΟΥ" 18-19 Φεβρουαρίου 

Α.Μ.Ε.Σ.ΝΗΡΕΑΣ 1959: ΠΟΡΕΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ

Ομάδα του Νηρέα το 1969

ΚΑΡΙΚΑΤΟΥΡΕΣ

Τελικά, ο διαιτητής είναι πάντα ο νικητής. (Α΄μερος)

Όπως με τον αντίπαλο υπάρχουν τρία ενδεχόμενα (να τον νικήσεις, να σε νικήσει, να έλθετε ισόπαλοι), έτσι και με το διαιτητή της κάθε Κυριακής υπάρχουν τρεις πιθανότητες. Να σε ευνοήσει, να σε αδικήσει, να ορθοτομήσει. Αυτό οι περισσότεροι το γνωρίζουμε και το δεχόμαστε μιας και έτσι είναι το ποδόσφαιρο. Τη μία η μπάλα θα πάει δοκάρι και μέσα, την άλλη δοκάρι κι έξω. Τη μία θα πάρεις ένα σφύριγμα, την άλλη θα χάσεις ένα. Αυτά έτσι πάνε. Πότε υπέρ, πότε κατά.. Κάποια στιγμή θα ξεφύγει η μπάλα μέσα απ’ τα χέρια μου και θα δεχτώ γκολ και κάποια άλλη στιγμή μπορεί να ξεφύγει ένα σφύριγμα από τον διαιτητή και να διαμορφώσει αποτέλεσμα. Σ’ αυτόν τον κόσμο όλοι κάνουμε λάθη γιατί αυτό είναι το ποδόσφαιρο: ένα παιχνίδι λαθών. Κατανοώ απόλυτα ότι οι διαιτητές εισέρχονται σε δύσκολη, πραγματικά, θέση. Όμως δεν μπορώ να βλέπω υπέρβαρους διαιτητές που μετά βίας χωράνε στο σορτσάκι τους. Δεν μπορώ να βλέπω διαιτητές να παρακολουθούν τον αγώνα περπατώντας. Δεν μπορώ να βλέπω διαιτητές να αφήνουν ατιμώρητα αντιαθλητικά χτυπήματα. Δεν μπορώ να βλέπω διαιτητές να αμείβονται τόσο καλά και να συμπεριφέρονται με ύφος ντίβας. Δεν μπορώ, εν τέλει, να βλέπω διαιτητές που να μην νιώθουν το παιχνίδι!

Οι διαιτητές δεν με νοιάζει να δώσουν ή να μη δώσουν πέναλτι, κάρτες, οφσάιντ, να «αλλοιώσουν το αποτέλεσμα». Με νοιάζει, μονάχα, να νιώθουν το παιχνίδι. Να το αφήνουν να ρέει, να μην το κρατάνε καταδυναστευτικά από τα γκέμια της σφυρίχτρας, από αγωνία ότι θα τους ξεφύγει από τα χέρια. Με νοιάζει να συμπονούν το ότι οι ποδοσφαιριστές είναι ερασιτέχνες και την άλλη μέρα θα πάνε στις δουλειές τους για το μεροκάματο. Με νοιάζει μονάχα να μη θέλουν να γίνουν αυτοί οι πρωταγωνιστές.

Τρανά παραδείγματα, που επιβεβαιώνουν όλα τα παραπάνω, συνέβησαν σε δύο γήπεδα των Κυκλάδων την περασμένη εβδομάδα. Ο διαιτητής του παιχνιδιού Α.Ο.Π.-Νηρέας έδωσε συνολικά 25 αλλαγές σε επαναφορά από πλάγιο άουτ. Εκεί φάνηκε καθαρά ότι ο συγκεκριμένος ξεπέρασε κατά πολύ τα όρια της εξυπνάδας του και μοιραία πέρασε στον χώρο της ανοησίας του. Στον αγώνα Φιλώτι-Παμμηλιακός ο διαιτητής άφησε ατιμώρητο το αντιαθλητικό παιχνίδι των γηπεδούχων και το γήπεδο μετατράπηκε σε αρένα μονομάχων. Το ματς τελείωσε ισόπαλο, αλλά οι περισσότεροι παίκτες της Μήλου πανηγύριζαν επειδή κατάφεραν να βγουν όρθιοι από’ κει μέσα. Όχι όλοι βέβαια, αλλά…μην είμαστε και πλεονέκτες.

Οι διαιτητές έχουν μία και μοναδική αποστολή. Και γι’ αυτό πληρώνονται αδρά. Οφείλουν να προστατεύουν διαρκώς τους ερασιτέχνες ποδοσφαιριστές που προσέρχονται να αγωνιστούν. Ειδάλλως, έτσι, οι ποδοσφαιριστές νιώθουν ότι πάνε ξυπόλυτοι. Και, ξυπόλυτοι, συνήθως ματώνουν. Ματωμένοι, δεν το χαίρονται αυτό που κάνουν. Κι αν δεν το χαίρονται γιατί να συνεχίσουν να το κάνουν; Το ερώτημα, ως ρητορικό, δεν χρειάζεται καν απάντηση. Την ξέρουν αυτοί που είναι να τη δώσουν. Οι ίδιοι οι διαιτητές που έχουν βγάλει ουκ ολίγα χρήματα τόσα χρόνια χάρη σ’ αυτούς τους ερασιτέχνες που υπάρχουν και τους αρέσει να κλωτσούν μια  μπάλα. Ας τους αφήσουμε, για λόγους διακριτικότητας, να τη δώσουν μπροστά στον καθρέφτη τους.

Πρέπει οι διαιτητές να αφήνουν σπίτι τους τα όποια νεύρα και την εγωπάθεια της ντίβας που κουβαλούν μέσα τους κι επιτέλους να έρθουν στο γήπεδο και να θέσουν στην υπηρεσία του παιχνιδιού (όπου αποτελείται κι από δύο ομάδες για όσους το ξεχνάνε) το…καλό νεύρο. Το δημιουργικό. Για να (εξ)υπηρετήσουν το Παιχνίδι.

Η διαιτησία στις Κυκλάδες μας εδώ και λίγα χρόνια λιώνει σαν κερί και αργοσβήνει. Όχι κάτι ανεξήγητο, πολύ περισσότερο όχι κάτι άδικο. Η αδυναμία των διαιτητών να σταθούν ανταγωνιστικά, είναι ολοκληρωτική.

Το πρόβλημα των περισσοτέρων είναι ότι πιστεύουν πως είναι πολύ καλύτεροι από όσο στην πραγματικότητα είναι. Το ταξίδι μας αυτό στον κόσμο της διαιτησίας μας δίνει ωφέλιμη τροφή για σκέψη. Η συνέχεια την επόμενη εβδομάδα.

Υ.Γ.1: Για την ομάδα του Νηρέα η επανάληψη του φαινομένου κάκιστη διαιτησία ξανά και ξανά, δείχνει να εξουθενώνει παίκτες, προπονητές, παράγοντες. Το μυαλό τους. Αυθυποβάλλονται στην «ωχ, όχι, πάλι τα ίδια» ιδέα. Πράγμα που τους αφαιρεί την αυτοεκτίμηση. Σπέρνει την αμφιβολία. Αν αξίζουν όσες θυσίες γίνονται.

Υ.Γ.2: Ευχές για γρήγορη ανάρρωση στους παίκτες του Παμμηλιακού Αντώνη Πετσίνη και Αργύρη Σίδερη που πήγαν να παίξουν έναν ερασιτεχνικό αγώνα ποδοσφαίρου κι έφυγαν με ένα σπασμένο πόδι και μια σπασμένη μύτη.

Το παραπάνω άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥ-ΑΝΤΙΠΑΡΟΥ" 11-12 Φεβρουαρίου

Αναβολή για τους Παίδες

Αναβλήθηκε ο προγραμματισμένος για σήμερα αγώνας του Παιδικού πρωταθλήματος μεταξύ Νηρέα και Αναγέννηση Νάξου λόγω ακαταλληλότητας του γηπέδου. Στο Δημοτικό στάδιο Πάρου παρευρέθησαν οι δύο ομάδες και ο διαιτητής αλλά το γήπεδο ήταν γεμάτο νερό και κρίθηκε ακατάλληλο για τη διεξαγωγή του αγώνα και επικίνδυνο για τη σωματική ακεραιότητα των παιδιών.

Προπόνηση υπό την επίβλεψη του Έντι Φαν Σάικ!

Στην Ερμούπολη βρέθηκε το περασμένο Σαββατοκύριακο ο υπεύθυνος προγράμματος εκπαίδευσης του Ajax Έντι Φαν Σάικ με σκοπό να παρακολουθήσει από κοντά την εξέλιξη της ακαδημίας ποδοσφαίρου Ajax Σύρου. Το παρών στις προπόνησεις υπό την επίβλεψη του Ολλανδού έδωσε και ένας δικός μας αθλητής ο 10χρονος Γιόνι Γκέτσι, ο οποίος παρακολουθείται από την αρχή της χρονιάς και έχει αφήσει θετικές εντυπώσεις.

Παιδικό πρωτάθλημα Ε.Π.Σ.Κ.: Νηρέας-Αναγέννηση Νάξου

Την Κυριακή 12/2 στις 16:30 η ομάδα Παίδων του Νηρέα υποδέχεται στο Δημοτικό Στάδιο Πάρου την Αναγέννηση Νάξου στα πλάισια του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ.Κυκλάδων. Με όσα ακολούθησαν τον αγώνα της προηγούμενης εβδομάδας Αναγέννηση-Α.Ο.Πάρου, σχετικά με τις καταγγελίες που έκανε η παριανή ομάδα και αφορούν την αντικανονική συμμετοχή πολλών παικτών της Αναγέννησης, ο αγώνας αναμένεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Όταν ο Νηρέας για κάποιους είναι έμπνευση...