Πρωτάθλημα ΕΠΣΚ χιλίων προβλημάτων: Το ποδόσφαιρο των Κυκλάδων σε κρίση.

Το πρωτάθλημα των χιλίων προβλημάτων της ΕΠΣ Κυκλάδων συνεχίστηκε την περασμένη εβδομάδα, έστω και κουτσουρεμένο. Συγκεκριμένα, λόγω της μείωσης των ακτοπλοϊκών δρομολογίων (και στην ενδοκυκλαδική ακτοπλοΐα) οι μετακινήσεις των ομάδων γίνονται όλο και πιο δύσκολες. Έτσι την περασμένη αγωνιστική ο αγώνας Νηρέα – Πανθηραϊκού έγινε Παρασκευή (!) βράδυ, προκειμένου η ομάδα της Σαντορίνης να επιστρέψει στο νησί της την επόμενη ημέρα, διότι σε διαφορετική περίπτωση θα ήθελε άλλες δύο διανυκτερεύσεις. Άλλο θύμα των δρομολογίων ήταν ο ΑΟ Πάρου καθώς δεν μπόρεσε να μεταβεί στη Μήλο για να αγωνιστεί, αφού δρομολόγιο μετά επιστροφής από την Πάρο, είχε μόνο τη Δευτέρα. Όσες προσπάθειες και αν έκανε ο ΑΟΠ, κάτι τέτοιο ήταν αδύνατο να γίνει, καθώς αν μετέβαινε Δευτέρα στη Μήλο για να αγωνιστεί δεν θα συμπλήρωνε ούτε ενδεκάδα! Η συντριπτική πλειοψηφία των παικτών του ΑΟΠ είναι μαθητές και δεν μπορούσαν να απέχουν από τα μαθήματα τους, λόγω ενός ερασιτεχνικού πρωταθλήματος. Τα ίδια ισχύουν και για τους μεγαλύτερους ηλικιακά ποδοσφαιριστές οι οποίοι εργάζονται και σ’ αυτές τις δύσκολες οικονομικά στιγμές κανείς τους δεν μπορούσε να χάσει το μεροκάματο, για ένα ποδοσφαιρικό αγώνα. Επίσης, σημειώνουμε ότι οι ομάδες πλέον, δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στις υποχρεώσεις που τους δημιουργούν τα ταξίδια που δεν έχουν αυθημερόν επιστροφή. Και αυτό διότι ένα ερασιτεχνικό σωματείο δυσκολεύεται ακόμα και για να εξοικονομήσει τα χρήματα για τα εισιτήρια προς ένα άλλο νησί. Η επιβάρυνση μίας ή δύο διανυκτερεύσεων συν τα έξοδα για τα γεύματα των παικτών φέρνουν όχι μόνο πονοκέφαλο στις διοικήσεις των ομάδων, αλλά πλέον πολλοί σκέφτονται αν αξίζει τον κόπο να ασχολούνται με την άθληση της νεολαίας του νησιού τους δίχως καμία οικονομική βοήθεια.

Οι ευθύνες της πολιτείας

Ο ερασιτεχνικός αθλητισμός είναι ο αιμοδότης του επαγγελματικού αθλητισμού. Δίχως ερασιτεχνικό αθλητισμό καμία χώρα στον πλανήτη μας δεν μπορεί να έχει αθλητισμό σε πρωταγωνιστικό επίπεδο. Δεν μπορεί να έχεις  «βιτρίνα» αν δεν έχεις ερασιτεχνικό αθλητισμό. Έως και πριν λίγα χρόνια οι ομάδες ποδοσφαίρου επιδοτούνταν από το κράτος γι’ αυτή την προσπάθειά τους. Τα χρήματα δίνονταν ανάλογα με την προσφορά κάθε σωματείου στα πρωταθλήματα υποδομών. Δεν ήταν πολλά τα χρήματα, αλλά ήταν μία βοήθεια για τα σωματεία. Όσο περισσότερες συμμετοχές είχε μία ομάδα στα πρωταθλήματα υποδομών (Νέοι, παίδες κλπ) και όσο πιο ψηλά έφθανε στις διοργανώσεις, τόσα περισσότερα χρήματα έπαιρνε σαν επιδότηση. Μ’ αυτόν τον τρόπο πορευόταν το ποδόσφαιρο στην Πάρο και μέσω των ομάδων μας εκατοντάδες παιδιά ασχολούνταν με τον αθλητισμό. Ο Αθλητικός Όμιλος Πάρου είχε και έχει τις πολυπληθέστερες ποδοσφαιρικές ακαδημίες. Ο Νηρέας λόγω της έλλειψης γηπέδου στη Νάουσα είχε πρόβλημα στο να μαζέψει πολλά παιδιά και οι προσπάθειες που κάνει ακόμα και σήμερα (δίχως γήπεδο) είναι αξιέπαινες και αξιοπρόσεκτες. Τα παιδιά του Νηρέα αθλούνται σε μη κατάλληλους χώρους (γήπεδα 5Χ5) και για αγώνες κάνουν ταξίδι σε άλλα γήπεδα (Μάρμαρα, Παροικιά). Τα Παριανά σωματεία πλέον, με μία απόφαση της ΕΠΟ (που ισχύει σε όλη τη χώρα), δεν παίρνουν εδώ και 3-4 χρόνια καμία επιδότηση. Επιδότηση που την δικαιούνται. Τα παιδιά όμως πρέπει να αθλούνται. Έτσι, ο Νηρέας και ο ΑΟΠ συμμετέχουν στα πρωταθλήματα παίδων και νέων. Σημειώνουμε ότι τον επόμενο μήνα ξεκινούν και τα πρωταθλήματα παμπαίδων. Οι ομάδες γνωρίζουν πολύ καλά ότι δεν μπορούν να διατηρήσουν τις ομάδες υποδομών, αν δεν μετέχουν σε ανάλογα πρωταθλήματα. Κανένα παιδί δεν θα έχει κίνητρο, αν δεν κατεβαίνει να αγωνίζεται σε επίσημους αγώνες. Όλα τα παραπάνω φαίνεται ότι δεν συγκινούν την πολιτεία. Έτσι, τις λίγες χιλιάδες ευρώ που έδινε στα σωματεία – «αιμοδότες» του αθλητισμού, τα έκοψε. Την ίδια βέβαια στιγμή συνεχίζει και επιδοτεί τα επαγγελματικά σωματεία με κάθε είδους παροχή.

Οι ευθύνες της ΕΠΣΚ

Η ΕΠΣ Κυκλάδων ενδιαφέρεται πρώτιστα να έχει σωματεία στη δύναμή της. Την ενδιαφέρει να διεξάγονται τα πρωταθλήματα και να παρουσιάζει η ίδια δράση. Πέραν όμως αυτού, δεν φροντίζει να απαλύνει και τα έξοδα των ομάδων. Τα σωματεία με το «καλημέρα» ενός αγώνα θέλουν 50 ευρώ για την αποζημίωση του γιατρού. Η ΕΠΣΚ δεν φρόντισε να κάνει όλα αυτά τα χρόνια μία συμφωνία (π.χ. με το Νοσοκομείο Σύρου) ώστε όλοι οι γιατροί που καλούνται στους αγώνες να ανήκουν στη δύναμη του νοσοκομείου και οι ομάδες να τύχουν μίας μικρότερης υποχρέωσης. Έτσι, η κάθε ομάδα βρίσκει γιατρό της αρεσκείας της (δεν είναι υποχρεωτικό να ανήκει τη δύναμη του Ε.Σ.Υ.) και τον καλεί σε αγώνα. Η ΕΠΣΚ προς την παραπάνω κατεύθυνση δεν κινήθηκε ποτέ. Απεναντίας, ρίχνει και πρόστιμα στις ομάδες, αν δεν έχουν φροντίσει να έχουν γιατρό. Τα ίδια και χειρότερα ισχύουν και για τις αποζημιώσεις διαιτητών. Το διαιτητικό τρίο αποζημιώνεται σε κάθε αγώνα από τη γηπεδούχο ομάδα. Τα έξοδα κάθε αγώνα για τη διαιτησία ποικίλουν. Υπάρχουν διαιτησίες που οι Παριανές ομάδες πληρώνουν έως και 500 ευρώ! Αυτό γίνεται, διότι εκτός από την αποζημίωση διαιτησίας πληρώνουν και τα έξοδα μετακίνησης, φαγητού και διανυκτέρευσης. Υπάρχουν διαιτητές που έρχονται από Σύρο και οι ομάδες αναγκάζονται να τους πληρώνουν και διανυκτέρευση! Τα τραγελαφικά δεν σταματούν εδώ. Παριανή ομάδα έχει πληρώσει έξοδα μετακίνησης διαιτητή από Αθήνα, άσχετα ότι ο διαιτητής δηλώνει έδρα Σύρο! Δηλαδή, η ομάδα τού πλήρωσε και τα έξοδα της βόλτας του στην Αθήνα. Όλα αυτά ποτέ η ΕΠΣΚ δεν τα είδε με σοβαρότητα. Στις Κυκλάδες έχουμε καθαρό ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο, αλλά σούπερ επαγγελματίες διαιτητές. Σημειώνουμε, ότι ομάδες από Ίο ή Μήλο έχουν πληρώσει για αγώνα τους διαιτητική αποζημίωση, που αγγίζει ή ξεπερνάει τα 1000 ευρώ! Χρήματα που δεν δίνονται δηλαδή, ούτε για αγώνα Α’ Εθνικής Κατηγορίας. Η ΕΠΣΚ παρά τις οχλήσεις και τις συζητήσεις γύρω από το θέμα ουδέποτε δεν παρενέβη. Θέλει να έχει καλές σχέσεις με τους διαιτητές Κυκλάδων αδιαφορώντας για τα σωματεία.

Το αύριο

Το ποδόσφαιρο των Κυκλάδων περνά τις χειρότερες οικονομικές του στιγμές. Τα ίδια ισχύουν και στην Πάρο που οι μετακινήσεις ομάδων για τα πρωταθλήματα είναι πολλές. Τα προβλήματα όσο περνά ο καιρός είναι σίγουρο ότι θα οξυνθούν. Τα δρομολόγια των πλοίων την επόμενη περίοδο, προφανώς, θα είναι πιο λίγα και οι μετακινήσεις το Σαββατοκύριακο από το ένα νησί στο άλλο των Κυκλάδων, θα είναι σχεδόν αδύνατες. Η μείωση των ομάδων δεν θα προσφέρει τίποτα ουσιαστικό καθώς τα παιδιά που ασχολούνται με το άθλημα είναι πάρα πολλά. Η συμμετοχή ομάδων σε τοπικά πρωταθλήματα δεν θα έχει υγιή ανταγωνισμό (που είναι απαραίτητος στο ποδόσφαιρο) και μέρα με τη μέρα θα οδηγούμαστε σε απαξίωση του αθλήματος. Δεν υπάρχει ούτε ένα άθλημα στον κόσμο το οποίο δίχως επίσημες διοργανώσεις να μπορεί να επιβιώσει. Αν θέλουμε να συνεχίσει να υπάρχει ποδόσφαιρο στα νησιά μας, πρέπει να βρεθούν άλλες λύσεις διότι μαθηματικά οδηγούμαστε στο κύκνειο άσμα.

Το παραπάνω άρθρο είναι του Δ.Μ.Μπελέγρη και δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥ-ΑΝΤΙΠΑΡΟΥ" 17-18 Μαρτίου

Αθλητική ανάπτυξη στην Πάρο; Δύσκολοι καιροί για προτάσεις...

Έχω επισηµάνει, κατά καιρούς, διάφορα περιστατικά (φανερώνοντας την προχειρότητα και, κυρίως, την τόσο επιλεκτική αδιαφορία για τον αθλητισµό) που συναθροίζονται στην όλη «εξίσωση» της αποστροφής του Δήµου για τους νέους και την άθλησή τους. Την οποία αποστροφή, επειδή είναι κυλιόµενη ιστορία ετών, καταλήγει να τη χρεώνεται η ίδια η νεολαία της Πάρου.

Δεν πρέπει να ξεχνάµε ότι ο αθλητισµός είναι συµπαραστάτης, όχι καθοδηγητής µας, στις δύσκολες µέρες που περνάµε. Είναι παρηγοριά, δεν είναι η λύση των προβληµάτων µας. Όµως, το ότι φτωχαίνουµε µέρα µε την ηµέρα δεν σηµαίνει ότι δεν µπορούµε να ανεβάσουµε την ποιότητα µας σε αυτόν τον τοµέα. Η κρίση µπορεί να έχει φέρει πολλές αλλαγές, αλλά δεν µπορεί να ακυρώσει την αισιοδοξία µας για κάτι καλύτερο στον αθλητισµό της Πάρου.

Πρέπει να κατατεθεί, επιτέλους, στο δηµοτικό συµβούλιο ένα πρόγραµµα για την αθλητική ανάπτυξη στην Πάρο µε δύο απαραίτητες προοπτικές: Πρώτον, να είναι ρεαλιστικό και εφαρµόσιµο µε δραστηριοποίηση όλων των µορφών του τοπικού αθλητισµού και επανεκκίνηση όλου του δυναµικού του και δεύτερον να αποτελέσει σοβαρό άξονα για την ανάπτυξη του νησιού µας σε όλα τα επίπεδα. Βασική µου πρόταση είναι να συγκροτηθεί, αρχικά ανεπίσηµα, ένα «αθλητικό συµβούλιο Πάρου» υπό την αιγίδα της ΚΔΕΠΑΠ όπου θα συµµετέχουν άνθρωποι που έχουν εκλεγεί στα διοικητικά συµβούλια των αθλητικών σωµατείων και οµίλων της Πάρου (δηλαδή άνθρωποι που δεν είναι αυθεντίες, αλλά οπωσδήποτε κάνουν κέφι τη δουλειά και την ψάχνουν, κι έχουν και τη ζωτικότητα να την παλεύουν) και θα συνεδριάζουν ανά τακτά διαστήµατα µε βασικό στόχο την αθλητική πρόοδο του νησιού µας µέσω προτάσεων και δράσεων. Η ανάγκη ύπαρξης ενός αθλητικού συµβουλίου κρίνεται απαραίτητη για να καλύψει την νωθρότητα του Δήµου στον τοµέα του αθλητισµού, αρκεί να λειτουργήσει µε οµοψυχία και όραµα για την Πάρο. Εκεί µπορεί να κατατίθενται προτάσεις για ό,τι αφορά τον αθλητισµό, να επεξεργάζονται και να πηγαίνουν απ’ ευθείας στην ΚΔΕΠΑΠ παίρνοντας εκεί την έγκριση για την υλοποίησή τους. Πέρα από την πρόταση για δηµιουργία ενός τέτοιου συµβουλίου, βασιζόµενου πάντα στον άξονα σωµατεία – σχολεία - Δήµος, υπάρχουν και κάποιες ακόµα προτάσεις µε µικρό κόστος που είναι υλοποιήσιµες και µπορούν να αναβαθµίσουν τον αθλητισµό µας στην Πάρο.

Να αξιοποιήσουµε τη θάλασσα και τις παραλίες µας προωθώντας αθλήµατα όπως το beach volley και το beach soccer, υποστηρίζοντας κέντρα θαλασσίων αθληµάτων για την εκ νέου ανάδειξη και προώθηση αθληµάτων όπως το kite και το wind surfing. Να αναβαθµίσουµε παραλίες έτσι ώστε, να γίνουν ιδανικές για προπόνηση, προετοιµασία και διεξαγωγή αγώνων κολύµβησης, ιστιοπλοΐας ή άλλων θαλασσίων αθληµάτων. Να εκµεταλλευτούµε τα βουνά µας δηµιουργώντας ένα ενιαίο δίκτυο ποδηλατοδρόµων και διαδροµών τρεξίµατος ή περιπάτου αρκετών χιλιοµέτρων, συνδυάζοντας την άθληση στο βουνό και τη φύση µε την περιβαλλοντική αγωγή και τον πολιτισµό µας. Να υποστηρίξουµε και να προβάλουµε αθλητικές διοργανώσεις και τουρνουά διαφόρων ηλικιών σε αθλήµατα όπως είναι το ποδόσφαιρο, το µπάσκετ, το βόλεϊ και το τένις. Να µπορούµε να µετατρέπουµε τους αύλιους χώρους των σχολείων σε υπαίθριους χώρους άθλησης ώστε να διεξάγονται προγράµµατα αθλοπαιδιών ή π.χ. τουρνουά µπάσκετ 3Χ3. Να διοργανώνονται σε όλα τα σχολεία τοπικά σχολικά πρωταθλήµατα διαφόρων µορφών και οι πρωτοβουλίες συλλόγων που φέρνουν το σκάκι ή το πινγκ πονγκ κοντά στα σχολεία να αναδεικνύουν και να υποστηρίζονται. Ακόµα, να αποτίσουµε την οφειλόµενη τιµή στους παλαίµαχους αθλητές του νησιού, δηµιουργώντας µια λέσχη φιλίας όλων των παλαιµάχων και διοργανώνοντας πρωταθλήµατα βετεράνων σε ποδόσφαιρο και µπάσκετ.

Είναι εφικτά όλα τα παραπάνω. Χώροι υπάρχουν και θα βρεθούν. Δεν είναι δύσκολο. Βασική προϋπόθεση είναι ο Δήµος να µεριµνήσει άµεσα για ελλείψεις που µπορούν να καλυφθούν στις ήδη υπάρχουσες εγκαταστάσεις (όπως π.χ. τα δηµοτικά γήπεδα µπάσκετ ή ποδοσφαίρου) και να συνειδητοποιήσει ότι οι εγκαταστάσεις και τα γήπεδα αυτά είναι χώροι προστασίας και διαπαιδαγώγησης της νεολαίας. Κι αυτή είναι µια παράµετρος που δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής όλων µας. Ο σχεδιασµός είναι που λείπει και ο σωστός προγραµµατισµός. Σηµασία έχει να ενσφηνωθεί γερά στην καρδιά του νησιού µας αυτή η κοινωνική διάσταση που µπορεί να προσφέρει ο αθλητισµός.

Αν µας αξίζει να ζούµε σε ένα φτωχό (από παιδεία και υγεία) νησί δεν το γνωρίζω. Τουλάχιστον, ας δηµιουργήσουµε ό,τι καλό µπορούµε: να είµαστε υγιείς, να αγαπάµε τον αθλητισµό και να δηµιουργούµε. Ο ίδιος ο αθλητισµός πρέπει να γίνει ο δρόµος για να µη χαθούµε σε µια «άθλια» εποχή.

Υ.Γ.: Οι µοναδικές λύσεις στους δύσκολους, αυτούς, καιρούς είναι η παιδεία, το βιοτικό µας επίπεδο, η καλλιέργεια ατοµικής ευθύνης και συνείδησης, η επιµόρφωση, η κουλτούρα, ο αθλητισµός. Η «πάστα» του ανθρώπου. Η αύρα της κοινωνίας. Το σπίτι. Το σχολείο. Το γήπεδο.

Το παραπάνω άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥ-ΑΝΤΙΠΑΡΟΥ" 17-18 Μαρτίου

Αθλητική ανάπτυξη στην Πάρο; Στην νεολαία μας αρμόζουν τα πάντα...

H κρίση όντως, δυνητικά, γεννά ευκαιρίες. Σωτήριες ευκαιρίες σε όλα τα επίπεδα. Έτσι, ευκαιρίες µπορεί να δηµιουργηθούν ακόµα και για τον αθλητισµό της Πάρου. Το ότι βρισκόµαστε σε άσχηµη περίοδο όπου ο κόσµος κάµπτεται οικονοµικά δεν αναιρεί άλλα πράγµατα που επιβάλλεται να γίνουν. Τόσο για τη σωµατική όσο και για την ψυχική µας υγεία. Αλλά οι ευκαιρίες αυτές δεν πρόκειται να βγάλουν πόδια, να περπατήσουν… µονάχες και να φτάσουν ως έξω από την πόρτα του Δηµαρχείου για να τη χτυπήσουν, ώστε να ξυπνήσουν οι υπεύθυνοι και, επιτέλους, να κάνουν κάτι για την αθλητική ανάπτυξη στο νησί µας.

Από την Κ.Δ.Ε.Π.Α.Πάρου, όπως και από κάθε άλλον Οργανισµό Τοπικής Αυτοδιοίκησης που επιθυµεί τον αυτοσεβασµό, δεν περιµένεις ευχολόγια από τον άµβωνα µε τα χέρια σταυρωµένα. Περιµένεις δράσεις, πρωτοβουλίες, ρήξεις. Περιµένεις να προκληθούν συζητήσεις, ενδεχοµένως και αντιµαχίες, ζυµώσεις. Ώστε κάπου να καταλήξει, αντί να διαιωνίζεται όλη αυτή η ανυπαρξία των αθλητικών προγραµµάτων. Για να προκληθούν ζυµώσεις χρειάζεται η πρώτη ύλη. Η πρώτη ύλη είναι οι ιδέες. Οι προτάσεις. Όχι τα κηρύγµατα. Από τη µεριά µας, µια ιδεατή πρόταση (έξυπνη, χαζή, δεν έχει σηµασία, αρκεί να ενεργοποιήσει τη ζύµωση και να φτάσουµε κάποτε στο αποτέλεσµα) έγινε στο άρθρο της προηγούµενης εβδοµάδας: Απαιτείται άµεσα να επιτευχθεί κατ’ αρχάς µια εποικοδοµητική συνεργασία του Δήµου µε όλα τα τοπικά αθλητικά σωµατεία, τα σχολεία Πάρου - Αντιπάρου και κατ’ επέκταση µε τις αθλητικές ενώσεις του νοµού µας. Επίσης, ενδείκνυται να βολιδοσκοπηθούν οι µορφωτικοί - πολιτιστικοί σύλλογοι του νησιού µας, ώστε να ακουστούν όσο το δυνατόν περισσότερες προτάσεις για τη δηµιουργία αθλητικών προγραµµάτων, κάποια από τα οποία θα εµπεριέχουν και πολιτιστικά στοιχεία. Επιπλέον, κρίνεται αναγκαίο να καθοριστεί ένα εξειδικευµένο πρόγραµµα αθλητικής ανάπτυξης για την Πάρο αξιοποιώντας τις υπάρχουσες αθλητικές εγκαταστάσεις και ότι δύναται από το φυσικό µας περιβάλλον. Η ΚΔΕΠΑΠ επιβάλλεται να φέρει την νεολαία (και όχι µόνο) του νησιού κοντά στον αθλητισµό και αντίστροφα, τον αθλητισµό κοντά στην νεολαία µέσω ενός οργανωµένου αθλητικού σχεδίου ανάπτυξης. Πρέπει επιτέλους να ενεργοποιηθεί και να διοργανώνει πιο συχνά αθλητικά γεγονότα. Η προώθησή του αθλητισµού στην Πάρο, προγραµµατισµένα, οργανωµένα, γρήγορα αλλά όχι βιαστικά, είµαι πεπεισµένος ότι θα ανανεώσει τα κύτταρα του δηµοτικού οργανισµού που δείχνει να βρίσκεται σε καταστολή.

Ένα παρήγορο στοιχείο είναι ότι αυτές οι εποχές έχουν γίνει (όλο και πιο) δύσκολες για βαρύγδουπες «µαϊµουδιές». Κάποτε, µην πάτε πολύ πίσω, οι «µαϊµούδες» έµπαιναν στα πολιτιστικά δρώµενα της Πάρου, άλεθαν κι αλεστικά δεν έδιναν πουθενά. Ο Δήµος άντεχε και υποστήριζε πολυδάπανα κονδύλια. Ήταν κονδύλια, που δεν διέθετε ούτε στο ελάχιστο για τον αθλητισµό, τα οποία τώρα πια έχει περιορίσει σηµαντικά. Ούτε σκέψεις για προγράµµατα αθλητικής ανάπτυξης. Οι εποχές, λοιπόν, έχουν αλλάξει. Με τη «βλέποντας και κάνοντας» λογική, ή µε την παρτ-τάιµ ενασχόληση, κανείς δεν πηγαίνει µακριά πια. Ας ασχοληθεί κάποιος σοβαρά µε τον τοµέα του αθλητισµού και σας διαβεβαιώνω ότι µόνο κερδισµένος µπορεί να βγει όποιος Δήµαρχος το τολµήσει. Άλλωστε, το έχουµε σηµειώσει ξανά από τούτη εδώ τη στήλη: το κατ’ έθος, στη συµπεριφορά ενός δήµου, δηµιουργεί ανάλογο ήθος στην κοινωνία. Όπως τη µάθεις, δηλαδή. Στην νεολαία της Πάρου (και όχι µόνο) αρµόζει να πάψει να ισχύουν τεχνητές αισιοδοξίες που δεν βασίζονται σε κάτι, και αντίστοιχες προσδοκίες που ίπτανται δίχως αλεξίπτωτο, µακριά.

Υ.Γ.: Σήµερα επιλέγω να κλείσω µε ένα ανεκδοτάκι… Ήταν ένας γέρος ερηµίτης που είχε αποσυρθεί πριν χρόνια σε ένα βουνό κάπου εκεί ψηλά στο Μαράθι µένοντας σε µια καλύβα δίχως ρεύµα και νερό. Ο γέροντας ερηµίτης τελευταία, κατέβαινε πιο συχνά στη χώρα και εκεί συναντούσε ένα Κέντρο Υγείας το οποίο ήταν ρηµαγµένο, απελπιστικά άδειο από υλικά, µε δύο γιατρούς που έκαναν το αγροτικό τους, χωρίς ασθενείς και νοσοκόµες. Κέντρο Υγείας φάντασµα δηλαδή. Από ευγένεια έλεγε δυο κουβέντες µε τους γιατρούς που ξεροσταλιάζανε έξω από το νοσοκοµείο χωρίς λόγο. Μετά από λίγο καιρό πείστηκε ο παππούς από τους γιατρούς να εγκαταλείψει το βουνό και την ερηµιά του και να κοιµάται πιο άνετα στο νοσοκοµείο. Για κάνα - δυο µήνες τα πράγµατα κυλούσαν φυσιολογικά ώσπου ξαφνικά ο παππούς εξαφανίζεται χωρίς να πει τίποτα στους γιατρούς. Περνάνε τρεις µέρες και πάνω που οι γιατροί είχαν αρχίζει να απελπίζονται και να τον ψάχνουν γυρίζει ο παππούς στο νοσοκοµείο. «Πού ήσουνα ρε µπάρµπα και ανησυχήσαµε;» ρωτούν οι γιατροί. Και απαντάει ο παππούς: «Ήµουνα άρρωστος!».

Το παραπάνω άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥ-ΑΝΤΙΠΑΡΟΥ" 10-11 Μαρτίου

Αθλητική ανάπτυξη στην Πάρο; Πέσαμε σε ξέρα!

Γιατί δεν υπήρξε ποτέ ένα ολοκληρωµένο πρόγραµµα αθλητικής ανάπτυξης στην Πάρο; Πόσα χρόνια πίσω έχουµε µείνει σε σχέση µε άλλους όµορούς µας δήµους στον τοµέα του αθλητισµού; Με αυτά τα ερωτήµατα θα αναλωθούµε αυτή την εβδοµάδα ψάχνοντας να βρούµε τι φταίει καθώς και για το τι µπορεί να γίνει έτσι, ώστε να πάµε λίγο µπροστά αυτόν τον άµοιρο αθλητισµό στο νησί µας. 

«Το ψάρι βρωµάει από το κεφάλι», συνηθίζει να λέει ο σοφός λαός, και το κεφάλι στη δική µας περίπτωση είναι το Υπουργείο Πολιτισµού, όπου εκεί υπάγεται και η Γενική Γραµµατεία Αθλητισµού. Από εκεί ξεκινάνε όλα αφού, ως γνωστόν, η Γ.Γ.Α. έχει πλήρη άγνοια για το τι υλοποιούν από µόνοι τους οι Δηµοτικοί Οργανισµοί Νεολαίας και Άθλησης της χώρας µε συνέπεια να µην δηµιουργούνται ποτέ οι προϋποθέσεις για τον καταρτισµό ενός εθνικού σχεδίου για τον αθλητισµό. Έτσι, έχει παρατηρηθεί το εξής: ενώ στους µεγαλύτερους Δήµους της χώρας η πλειοψηφία των Δ.Ο.Ν.Α. υλοποιούσαν διπλάσια έως τετραπλάσια προγράµµατα από αυτά που ενέκρινε η ΓΓΑ, στην περιφέρεια και ειδικά σε µικρότερους Δήµους - όπως είναι και ο δικός µας - παρατηρήθηκε το αντίστροφο. Δεν υλοποιούσαν παρά µόνο για τους τύπους αθλητικά προγράµµατα. Στην Πάρο οι αθλητικές εγκαταστάσεις που διαθέτουµε αυτή τη στιγµή είναι 2 γήπεδα ποδοσφαίρου, εκ των οποίων το ένα προσφέρεται και για στίβο, 4 γηπεδάκια µίνι ποδοσφαίρου, ανοικτά γήπεδα µπάσκετ - βόλεϊ, ενώ η φύση µας παρέχει ό,τι χρειαζόµαστε για θαλάσσια αθλήµατα. Αλλά, δεν έχουµε εκµεταλλευτεί τις εγκαταστάσεις ούτε στο ελάχιστο για να διοργανώσουµε αθλητικά προγραµµάτα µαζικού αθλητισµού. Από τούτη εδώ τη στήλη έχω σηµειώσει κατά καιρούς πολλές ελλείψεις σε βασικές αθλητικές εγκαταστάσεις στην Πάρο και δεν σκοπεύω να τις αναπαράγω ξανά. Αντίθετα, θα προτιµήσω να αναδείξω άλλου τύπου ελλείψεις που δεν έχουν να κάνουν µε χρήµατα, µελέτες και έργα αλλά µε πρόσωπα, διάθεση και όραµα. Είναι φανερό ότι δεν υπάρχει διαχρονική και συστηµατική υλοποίηση αθλητικών προγραµµάτων στο νησί µας (µε εξαίρεση τις διοργανώσεις του «Τριάθλου» και του «Γύρου της Πάρου» που δείχνουν να καθιερώνονται σε ετήσια βάση). Παρατηρείται ξεκάθαρη έλλειψη βούλησης για ποσοτική και ποιοτική ανάπτυξη αθλητικών προγραµµάτων. Η ΚΔΕΠΑΠ (ως άµεσα υπεύθυνη), και κατ’ επέκταση ο Δήµος, δεν διαθέτουν την επιθυµητή οργάνωση και λειτουργία στον αθλητισµό κι αυτό γιατί, όπως έχω σηµειώσει επανειληµµένως, δεν είναι στις πρώτες προτεραιότητες τους. Επίσης, αξίζει να αναφερθεί ότι ουδείς µπήκε στον κόπο τόσα χρόνια να καταγράψει ένα ενιαίο και διαθεµατικό σχέδιο για την ανάπτυξη του αθλητισµού στην Πάρο. Απλά, αρέσκονται σε καραµπαφλάρες µε το να σκορπάνε λεφτά στην αγορά υπερ-κοστολογηµένων οικοπέδων για να φτιάξουν γήπεδα µίνι ποδοσφαίρου που ρηµάζουν, βάζοντας έναν τάπητα, µια ψευτοπερίφραξη, και ένα τεράστιο τίποτα αρχίζει να τρέχει στα γύφτικα… 

Σε όλα τα θέµατα που αφορούν τον αθλητισµό και την νεολαία του νησιού µας γίνονται παρόµοιες αποσπασµατικές προσεγγίσεις και παρατηρείται το φαινόµενο να κυριαρχούν οι επιµέρους και ασυνεπείς «πολιτικές». Κι όµως, αυτοί οι άνθρωποι που αποφασίζουν για την τύχη του αθλητισµού στο νησί µας, είναι οι ίδιοι που µας µοστράρουν τα τελευταία χρόνια τέχνη επιδοτούµενη η οποία δεν έχει σχέση µε την ψυχαγωγία, αλλά έχει να κάνει µε τη χειραφέτησή µας. Μας κάνουν να νιώθουµε µικρόνοες, όχι ως Παριανοί αλλά ως… Πάριοι, επειδή δεν µπορέσαµε να καταλάβουµε την αρλούµπα των δηµοσίων υπαλλήλων καλλιτεχνών που δηµιουργούν υποτίθεται περίτεχνα ένα θολό τίποτα µε ψήγµατα υψηλής κουλτούρας δυσνόητης που µόνον οι λίγοι εκλεκτοί µπορούν να κατανοήσουν και καλά. Και κάπως έτσι συνεχίζει το ταξίδι του το καράβι που µεταφέρει πολιτισµό στην Πάρο, ενώ το καράβι που µεταφέρει τον αθλητισµό για την νεολαία της Πάρου φαίνεται ότι προσέκρουσε σε «βλαχονησίδα». 

Πρέπει επιτέλους ο Δήµος, σαν «ζωντανός» οργανισµός που είναι, να κατανοήσει και να ικανοποιήσει την ανάγκη και το δικαίωµα του κάθε Παριανού να αθληθεί µέσα από οργανωµένα προγράµµατα αθλητικής ανάπτυξης. Κάτι τέτοιο µπορεί να προσεγγιστεί µόνο µε την ύπαρξη βιώσιµων, αναπτυξιακών φορέων αθλητισµού στην τοπική αυτοδιοίκηση, µε ρόλο στον τοπικό αθλητικό σχεδιασµό και στην υλοποίηση προγραµµάτων άθλησης των πολιτών. Είναι ανάγκη να καθιερωθεί άµεσα ένα µοντέλο αθλητισµού σε τοπικό επίπεδο που θα στηρίζεται στη συνεργασία τριών βασικών πυλώνων. Των αθλητικών σωµατείων, των σχολείων και φυσικά του Δήµου.

Το παραπάνω άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥ-ΑΝΤΙΠΑΡΟΥ" 3-4 Μαρτίου

Νίκησαν και συνεχίζουν...

Νικηφόρα συνέχισε τις υποχρεώσεις της η ομάδα Πάιδων του Νηρέα στα πλαίσια του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ.Κυκλάδων επικρατώντας της Αναγέννησης Νάξου με 3-1. Ο Νηρέας μπήκε δυνατά από τα πρώτα λεπτά του αγώνα και στο 18΄ το σκορ ήταν ήδη 2-0 χάρη σε τέρματα των Ζενέλι και Ραυτόπουλου. Η ομάδα της Νάξου μείωσε με το ξεκίνημα της επανάληψης και το τελικό 3-1 διαμόρφωσε ο Μπαρμπαρίγος που εκμεταλλεύτηκε ασυννενοησία των αμυντικών της Αναγέννησης. Ο Νηρέας παρατάχτηκε με τους: Σιφναίο Μ., Τζανακόπουλο Χρ.(Κορτιάνο Π.), Τριπολιτσιώτη Π., Μαθιέλλη Φ., Μπερσάκου Α.(Φωκιανό Β.), Ζενέλι Ε., Βιτζηλαίο Γ., Ραυτόπουλο Γ., Ζίμπερι Υ., Μπαρμπαρίγο Στ., Χασάνι Μ..
Επόμενος αγώνας για την ομάδα μας την ερχόμενη Κυριακή με αντίπαλο την ομάδα του Φιλωτίου στην Νάξο.

Να το χαίρεστε...

Σε αγώνα που διεξήχθει στη Σύρο για το πρωτάθλημα Νέων της Ε.Π.Σ.Κυκλάδων οι Νέοι Ολυμπιακού Σύρου αντιμετώπισαν την Άνω Σύρο. Η ομάδα Νέων της Άνω Σύρου παρατάχτηκε με 10 παίκτες εκ των οποίων, όπως φαίνεται και στη φωτό, οι τρεις είναι μικροί ακόμα και για παιδικό πρωτάθλημα. Κατά τη διάρκεια του πρώτου ημιχρόνου τραυματίστηκε ένας παίκτης και η Άνω Σύρος συνέχισε με 9. Τελικό σκορ; 14-0! Κι όλος αυτός ο ποδοσφαιρικός διασυρμός των παιδιών για να μην υπάρξουν κυρώσεις για την αντρική ομάδα της Άνω Σύρου. Τέτοια πρωταθλήματα-παρωδία θέλει η Ένωση, τέτοια πρωταθλήματα μας αξίζουν... Αλήθεια, τα παιδιά αυτά που διασύρθηκαν τα σκέφτηκε κανείς από τους κύριους προπονητές  των 2 ομάδων;