ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ: Εκεί που το «εγώ» ταυτίζεται με το «εμείς»!

Η μπάλα είναι ο τελευταίος ίσως συλλογικός μηχανισμός της ταύτισης του «εγώ» με το «εμείς». Κανένα άλλο παιχνίδι δε μετατράπηκε σε οικουμενική γλώσσα όπως το ποδόσφαιρο. Κανένα άλλο παιχνίδι δεν κατάφερε να εκπροσωπήσει κοινωνικές τάξεις και κόμματα, και δεν κατόρθωσε να βγαίνει αλώβητο και αθώο στη συνείδηση της κερκίδας παρά τα νταραβέρια του με τον κάθε Μπέο ή με τον κάθε Ψωμιάδη.

Το ποδόσφαιρο είναι ένα κομμάτι της ζωής. Μοιάζει πολύ με τη ζωή. Κανείς δεν έρχεται στη ζωή για να πεθάνει. Κανείς δεν κατεβαίνει στο γήπεδο για να χάσει. Εκτός από τους «πουλημένους»... Το ποδόσφαιρο είναι μια υπόθεση που αφορά σύνολα. Ή θα κερδίσουν όλοι μαζί ή θα χάσουν όλοι μαζί. Ακόμα και αν κάποιος από τους «χαμένους» ξεχωρίσει, το τελικό αποτέλεσμα που θα τον σφραγίσει θα είναι η ήττα. Η ήττα της ομάδας.

Στο ποδόσφαιρο, όπως και στη ζωή, ο ατομισμός πληρώνεται κάνει κακό. Το άτομο γίνεται χρήσιμο μόνο αν υποτάξει το «εγώ» του στο «εμείς». Στην αντίθετη περίπτωση, είτε γελοιοποιείται είτε χαντακώνει την ομάδα. Αυτό δε σημαίνει ότι το στοιχείο της προσωπικότητας ακυρώνεται στο ποδόσφαιρο. Ίσα - ίσα, εδώ ακριβώς έχουμε μια εκπληκτική έκφραση των αντιθέτων: Το στοιχείο της προσωπικότητας παίζει καθοριστικό ρόλο, είτε ανήκεις στις ποδοσφαιρικές «ιδιοφυίες» είτε ανήκεις στους «μοιραίους» παίκτες. Μόνο που αυτή η προσωπικότητα, αυτός ο εγωισμός, δεν μπορεί ποτέ να ολοκληρωθεί πέρα και έξω από την ομάδα. Για να «τελειοποιηθεί», πρέπει να συνεργαστεί με δέκα ακόμα διαφορετικά «εγώ», να αποδομηθεί, να καταστραφεί για να μπορέσει να πετύχει και να αποθεωθεί. Όπως και στη ζωή.

Και μόνο τότε, όταν το «εγώ» εξυψωθεί τόσο πολύ ώστε να υπηρετήσει το «εμείς», ακόμα κι αν χάσεις, η Ιστορία θα σου ανήκει. Παράδειγμα, η Ολλανδία του Κρόιφ το 1974 και η Ουγγαρία του Πούσκας το 1954, αν και ομάδες «από άλλον πλανήτη», δε στέφθηκαν πρωταθλήτριες. Αλλά η ιστορία του ποδοσφαίρου τους ηττημένους  αντάμειψε. Τους τοποθέτησε στο ψηλότερο βάθρο της ποδοσφαιρικής μυθολογίας.

Το ποδόσφαιρο είναι τόσο δημοφιλές διότι μοιάζει τόσο πολύ με την ζωή. Συγκεντρώνει τη στρατηγική, την ταχτική, τη συνεργασία της ομάδας, τον κίνδυνο, την αυτοσυγκέντρωση, την αντοχή, τη φαντασία, την ψυχραιμία, την αυτοθυσία, τη γενναιότητα. Κανένα άλλο παιχνίδι δε συγκεντρώνει όλα αυτά τα στοιχεία μαζί. Κανένα άλλο παιχνίδι δεν μπορεί να γοητεύσει την ανθρώπινη φύση και να συνεγείρει όλες μαζί τις αισθήσεις όπως το ποδόσφαιρο, είτε βρίσκεσαι μέσα στο γήπεδο είτε παρακολουθείς τον αγώνα από την εξέδρα. Και κανένα  άλλο παιχνίδι, παρά την τόση οργάνωση και το σχεδιασμό του, δεν παραμένει τόσο απρόβλεπτο.

Όταν κάτι είναι μπορετό να γίνει, δεν είναι βέβαιο ότι θα γίνει. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και με την ευκαιρία μπροστά από το τέρμα. Κανείς δεν το ξέρει, τελικά, αν θα μπει το γκολ, αφού «όλα μπαίνουν και όλα χάνονται».

Ας υπάρχει αισιοδοξία. Η μπάλα θα επανακτήσει τις φυσιολογικές της διαστάσεις, θα απαλλαγεί από τα «χρεόγραφα» που τη φορτώνουν οι κανόνες της αγοράς και θα ξαναγίνει ΠΑΙΧΝΙΔΙ.

Ας υπάρχει αισιοδοξία. Το ποδόσφαιρο είναι τόσο λαϊκό άθλημα, που το επιτρέπει. Όσο κι αν υπάρχει η χούφτα των εκπροσώπων της «παράγκας», από την άλλη, υπάρχουν τα εκατομμύρια που δεν ταυτίζουν την αγάπη τους για την μπάλα με κανέναν εκπρόσωπο της «παράγκας». Οι δεύτεροι είναι, βέβαια, δύσκολο να φτάσουν στον τελικό. Αλλά όταν φτάσουν - ακόμα κι αν τον χάσουν - θα πανηγυρίζουν. Γιατί θα έχουν αποδείξει ότι δεν απέχουν παρά μόνο ένα βήμα από το να νικήσουν τελικά τις «παράγκες».

Η μπάλα είναι στρογγυλή και κανείς ποτέ δεν ξέρει που θα σταματήσει...

Κανείς ας μην είναι σίγουρος ότι «το παιχνίδι τέλειωσε»...

Σ.Χ.

πηγή: http://fileleutheros.pblogs.gr/2011/08/podosfairo-ekei-poy-to-egw-taytizetai-me-to-emeis.html

Στον «αέρα» και πάλι το κλειστό γυμναστήριο

Στο προηγούμενο φύλλο της εφημερίδας μας γράψαμε για την έγκριση μελέτης από το Δημοτικό Συμβούλιο για την αίθουσα πολλαπλών χρήσεων και αθλητικών εκδηλώσεων στο χώρο του Δημοτικού Σχολείου Αρχιλόχου - Μάρπησσας.

Το έργο θυμίζουμε είχε εξαγγελθεί στα εγκαίνια του ΕΠΑΛ - ΕΠΑΣ Παροικιάς από τον τότε υπουργό παιδείας κ. Ευριπίδη Στυλιανίδη τον Σεπτέμβριο του 2008.

Στη συνέχεια, ο επόμενος υπουργός παιδείας κ. Άρης Σπηλιωτόπουλος είχε πει ότι ο ΟΣΚ (Οργανισμός Σχολικών Κτιρίων) που θα προχωρούσε στη δημιουργία του έργου «κάνει έργα μόνο στο νομό Αττικής». Έτσι, είχε προτείνει τον προγραμματισμό του έργου από το Δήμο Πάρου ή την Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Κυκλάδων. Τελικά, η τότε Νομαρχία Κυκλάδων δέχθηκε να προχωρήσει το έργο προϋπολογισμού 2.170.000 ευρώ για να μην χαθεί ο «κωδικός». Η πίστωση αφορούσε το 2009.

Η τότε Έπαρχος Πάρου κ. Γρηγορία Πρωτολάτη πήγε στη συνέχεια στον ΟΣΚ και κατάφερε να μεταφέρει την πίστωση του έργου για το οικονομικό έτος 2010. Το Επαρχείο Πάρου με επικεφαλής την προϊσταμένη των Τεχνικών Υπηρεσιών κ. Κούτλα ανέλαβε την υποχρέωση να προχωρήσει την προμελέτη, ώστε να υπογραφεί η σχετική σύμβαση μεταξύ ΟΣΚ και Νομαρχίας Κυκλάδων. Το Επαρχείο Πάρου στη συνέχεια προχώρησε τη διαδικασία για τους όρους δόμησης του οικοπέδου προς την Πολεοδομία Νάξου. Η λύση της προμελέτης προτάθηκε τότε ως η ενδεδειγμένη, αντί δηλαδή να γίνει η δημοπράτηση της οριστικής μελέτης (όπως είχε αρχικά αποφασιστεί), καθώς θα ήθελε για να ολοκληρωθεί δυόμιση χρόνια! Έτσι, η σύμβαση είχε πάρει έγκριση σε επίπεδο Νομαρχιακού Συμβουλίου Κυκλάδων και ΔΣ του ΟΣΚ.

Το θέμα ήλθε πάλι στην επικαιρότητα στο Δημοτικό Συμβούλιο της 22/7/2011. Η μελέτη του έργου συντάχθηκε από τον κ. Στέργιο Ταΐρη Πολιτικό Μηχανικό και την κ. Ασημίνα Κούτλα Μηχανολόγο Μηχανικό. Ο προϋπολογισμός του έργου ανέρχεται στα 2.180.000 ευρώ.

Κατά τη διάρκεια της συζήτησης η κ. Πρωτολάτη είχε αναφερθεί στις ενέργειες που είχε κάνει ως Έπαρχος και είχε ευχαριστήσει δημόσια για την εκπόνηση της μελέτης του έργου (με χρηματοδότηση του ΟΣΚ) τους μηχανικούς του Επαρχείου Κούτλα και Ταΐρη όσο και τους ιδιώτες μηχανικούς Βαζαίο Πετρόπουλο, Χρήστο Σμυρνή, Τζένη Μπουρνάζου και Λήδα Ζιάκα για τη συμβολή τους. Απευθυνόμενη προς το Δημοτικό Συμβούλιο είχε πει «εκφράζω την ελπίδα τώρα που ο ΟΣΚ διαλύθηκε, το μεγάλο αυτό έργο να υλοποιηθεί με χρήματα του ΕΣΠΑ».

Το Δημοτικό Συμβούλιο αποφάσισε την υποβολή πρότασης για ένταξη του παραπάνω έργου στο Επιχειρησιακό Πρόγραμμα Κρήτης και Νήσων Αιγαίου, στον Άξονα Προτεραιότητας 9 «Αειφόρος Ανάπτυξη και Ποιότητα Ζωής στην Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου», Θεματική Προτεραιότητα 75 «Υποδομές στον τομέα της εκπαίδευσης».

Όλα αυτά δημιούργησαν έναν ενθουσιασμό, καθώς φάνηκε ότι επιτέλους, ένα έργο απαραίτητο για τη νεολαία του νησιού μας μετά από τρία χρόνια έπαιρνε τον δρόμο του. Το καλό κλίμα ήλθε να «χαλάσει» η επιστολή Κώστα Μπιζά που στάλθηκε στις 4/8/11 προς τον Δήμαρχο Πάρου κ. Χρ. Βλαχογιάννη και τους επικεφαλής των συνδυασμών της αντιπολίτευσης.

Η επιστολή έχει ως εξής:

«Σας ενημερώνω ότι κατά την διάρκεια της συνεδρίασης του Περιφερειακού Συμβουλίου που πραγματοποιήθηκε στη Νάξο στις 1.8.2011, συζήτησα με τον προϊστάμενο της Ενδιάμεσης Διαχειριστικής Αρχής, της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου, για τα έργα της Πάρου και της Αντιπάρου.

Σε σχετική μου ερώτηση για το έργο της κατασκευής αίθουσας πολλαπλών χρήσεων και αθλητικών εκδηλώσεων στο χώρο του Δημοτικού Σχολείου Αρχιλόχου - Μάρπησσας, μου απάντησε ότι το έργο δεν τυγχάνει υψηλής βαθμολόγησης στην αξιολόγηση του. Προσωπικά εκτιμώ ότι αν δεν γίνουν οι αναγκαίες ενέργειες και παρεμβάσεις από τον Δήμο Πάρου, το έργο δεν θα ενταχθεί στο ΕΣΠΑ.

Σας στέλνω την παραπάνω επιστολή διότι  θεωρώ το παραπάνω έργο υψηλής προτεραιότητας αλλά και υποχρέωση όλων μας απέναντι στην νεολαία των νησιών μας».

ΤΑ ΝΕΑ ΠΑΡΟΥ - ΑΝΤΙΠΑΡΟΥ (6/8/11)

ΒΙΒΛΙΑ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ

"Οι φιλόσοφοι των γηπέδων"

Συγγραφέας: Κώστας Πάλλης, Γιώτης Παναγιωτάς, Νίκος Παπανάγνου
Εκδόσεις:  Αθλότυπο 

Έτος έκδοσης: 2011  
Σελίδες: 200
Δεν είναι εύκολο να βάλεις τις λέξεις στη σωστή σειρά. Αν όμως το καταφέρεις, μπορείς να πεις τα πάντα με τον καλύτερο τρόπο. Όταν μάλιστα έχεις τη δυνατότητα να συμπιέσεις το νόημα όσων θέλεις να εκφράσεις σε μια μικρή πρόταση, το αποτέλεσμα είναι ιδανικό. Οι ατάκες που έχουν επιλεγεί στις σελίδες αυτού του βιβλίου δεν είναι εφικτό να μας συγκινήσουν στον ίδιο βαθμό, ωστόσο η κάθε μία έχει τη δική της θέση στην ιστορία των σπορ. Ο καθένας μας εκλαμβάνει διαφορετικά ερεθίσματα, ανάλογα με τις παραστάσεις του και τον τρόπο σκέψης του.

Με αυτό το βιβλίο γίνεται μια πρώτη προσπάθεια να συγκεντρωθούν δηλώσεις ανθρώπων του αθλητισμού και άλλων  που μίλησαν για όλα όσα γίνονται μέσα στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου και μπορούν να εμπνεύσουν τους ανθρώπους. 

«Δεν είναι απλά ένα παιχνίδι» και αυτό μπορεί να αποδειχθεί όταν ψάξεις πίσω από όλες αυτές τις λέξεις.

ΚΑΡΙΚΑΤΟΥΡΕΣ

Ναυτικός Όμιλος Πάρου: Σαλπάροντας με δεμένα τα όνειρα!

Πέρα από τις μαύρες και γκρίζες ζώνες των πολλών υπάρχει και η φωτεινή (αθέατη, πάλι, από τους πολλούς) ζώνη της άθλησης ως κοινωνικού αγαθού. Ο Ναυτικός Όμιλος Πάρου, παρά τα εμπόδια που θέτουν η οικονομική κρίση και η κωλυσιεργία του δημοτικού μηχανισμού (μέσω του λιμενικού ταμείου) προσπαθεί να κρατήσει ζωντανή τη σχέση των παιδιών της Πάρου με τη θάλασσα.

Ο ΝΟΠ μετράει σχεδόν 20 χρόνια ιστορίας με τόσες επιτυχίες ώστε αν οι πρωταθλητές του τμήματος της ιστιοπλοΐας αποφάσιζαν μια μέρα να απλώσουν τα τρόπαιά τους σε μια γραμμή από τα Λιβάδια (που είναι οι εγκαταστάσεις του), η γραμμή, δίχως καμία υπερβολή, θα έφτανε έως το… Λιμενικό Ταμείο. Δεν θα την έβλεπαν, όμως, όλοι… Ο πρόεδρος του Λιμενικού Ταμείου θα έβλεπε κατάληψη αιγιαλού και ίσως να τους έκοβε κλήση, ενώ ο Δήμος θα παρατηρούσε παρακώλυση συγκοινωνίας και θα τους έβαζε πρόστιμο.

Μια απλή διαπίστωση (που, στα μάτια μου, φαντάζει η πιο απλή αλήθεια) επιδιώκω, μονάχα, ν’ αναδείξω. Οι επιτυχίες των παιδιών του ΝΟΠ αυτά τα χρόνια, γίνονται – κόντρα σε παιδιά καλύτερων ομίλων, πιο επαγγελματικών - από αθλητές γνήσιους ερασιτέχνες που τους ανέθρεψε από μικρά παιδιά ο Όμιλος στους κόλπους του. Όμιλος με αρχές, ταιριαστές στην προσωπικότητα κάποιων ανθρώπων που τον διοίκησαν αφήνοντας το στίγμα τους και στην Παριανή κοινωνία. Κάποιων αγνών ιδεολόγων, που στ’ αυτιά των πορωμένων «επαγγελματιών του πρωταθλητισμού» ο λόγος τους μπορεί και ν’ ακουγόταν σχεδόν γραφικός. Είναι επιτυχίες, που μας λένε πολλά, γιατί τις αξιώθηκαν (κι ας μη νομιστεί πως μας διακατέχει ξενοφοβία) Παριανόπουλα, 100% γνήσια!

Πολλοί γονείς συμμετέχουν και σπρώχνουν τα παιδιά τους στη θάλασσα και στην ιστιοπλοΐα ως ένδειξη εκτίμησης αυτού του «εναλλακτικού» οικοδομήματος. Ο ΝΟΠ ισοδυναμεί στην πραγματικότητα με «σχολή», όπου η διαδικασία της αθλητικής εξέλιξης - διαδικασία ετών και ετών, που προϋποθέτει ιδρώτα, επιμονή, υπομονή και ήθος – έχει λογική, αρχή, μέση, τέλος. Όσοι ευτύχησαν να γνωρίσουν τα μέλη του Ομίλου και τους προπονητές, αντιλαμβάνονται πολύ καλά τι εννοώ. Όλοι μέσα στους κόλπους του και ειδικά στην ιστιοπλοΐα (αυτό το δύσκολο και επίπονο άθλημα), έχουν αγωγή και αυτοσεβασμό, ενώ δουλεύουν σε τρομερούς ρυθμούς επιμονής και υπομονής. Και αποδεικνύουν διαρκώς στα παιδιά πως τα όνειρα τους δεν απαγορεύονται, πόσο μάλλον, όταν προσπαθούν να τα κάνουν πραγματικότητα με συνεχή και συνεπή δουλειά.

Η μέγιστη επιτυχία του ΝΟΠ ήρθε από την ιστιοπλοΐα και την Πολυξένη Σαρρή που βγήκε 5η στον κόσμο, κάτι πρωτόγνωρο για τον Παριανό αθλητισμό. Η 5η θέση σε ολόκληρη την υφήλιο για την Πολυξένη προϋπόθετε τους ίδιους ρόζους στα σκληραγωγημένα χέρια, τον ίδιο ιδρώτα (το ένα και μοναδικό στοιχείο που είναι κοινό σε σύμπασα την αθλητική οικογένεια και ενώνει, σαν κρίκος, όλες τις διοργανώσεις όλων των σπορ σε όλο τον κόσμο), αλλά και την ίδια «επιστημονική» μεθοδικότητα στην ετοιμασία. Και βγήκε η επιτυχία ετούτη μέσα από εξίσου σκληρό συναγωνισμό. Η Πολυξένη, εξωθημένη κι από την αδιαφορία των τοπικών αρχών για το άθλημα της ιστιοπλοΐας, είχε την ευφυΐα, αντί να μένει και να κλαίγεται για τη μοίρα της και τη μιζέρια, να ψάξει τη δουλειά σε δρόμους εναλλακτικούς. Με την οικογένειά της, με τους προπονητές, με τους σπόνσορες αργότερα, όμως όχι με τον Δήμο Πάρου.

Όπως συμβαίνει και με τα παιδιά που ακολούθησαν το δρόμο των επιτυχιών που η ίδια χάραξε. Όλα αυτά τα παιδιά που έφεραν  Πανελλήνιες, Βαλκανικές, Ευρωπαϊκές και Παγκόσμιες διακρίσεις στο νησί δεν κοίταξαν ποτέ τι έκανε ο Δήμος για να βελτιώσει τις εγκαταστάσεις και το προπονητικό υλικό. Η Πολυξένη, η Σταυρούλα, η Κατερίνα, ο Νίκος, ο Φίλιππος, η Πωλίνα, η Βαλεντίνα και η Βενετία (δείγμα τυπικό, Παριανών που δεν κοιτάζουν τι κάνει ένας όμιλος της Πάρου γι’ αυτούς, αλλά τι μπορούν να κάνουν αυτοί για έναν Παριανό όμιλο), εκείνοι και οι ελάχιστοι κοντινοί τους άνθρωποι, φάνηκε ότι το διαισθάνονται. Κάνουν τη «δουλειά» με απόλυτη ηρεμία. Ηρεμία κατακτημένη από δύο πράγματα: την πολλή δουλειά στο κορμί (την επίγνωση, δηλαδή, πόσο μακριά δικαιούνται ν’ απλώσουν το χέρι) και την έμπνευση στην ψυχή. Κι είχαν από κοντά τους δύο άξιους προπονητές που έφεραν τον Όμιλο στην ελίτ της χώρας: Τον Βασίλη Σωτηρίου και τον Τζώρτζη Κεφαλλονίτη (ο οποίος – άγνωστο γιατί - έφυγε), οι οποίοι επέδειξαν εντυπωσιακή δουλειά που συνοδεύτηκε κι από ανάλογα αποτελέσματα.

Μέσα στον ορυμαγδό, λοιπόν, της εποχής ας εκτιμήσουμε το οξυγόνο αυτό – κόντρα στο ρεύμα του χρηματικού κυνισμού και της ανήθικης λοβιτούρας - σαν παραθυράκι, έστω και φεγγίτη, οξυγόνωσης.

 

Υ.Γ. Ο «χρηματικός ρατσισμός» είναι ο χειρότερος όλων και τον υφίστανται παιδιά και γονείς - μέλη στο…όνομα του ομίλου. Εξ’ ου και ο τίτλος του άρθρου: πώς να σαλπάρουν παιδιά με δεμένα τα όνειρα όταν δεν λύνει τους κάβους ο ίδιος ο Όμιλος που τα ανέθρεψε; Αλλά τα όποια κακώς κείμενα υπάρχουν επιφυλασσόμαστε να τα αναδείξουμε κι αυτά, όπως κάνουμε και με τις επιτυχίες άλλωστε!

 Το παραπάνω άρθρο μας δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥ-ΑΝΤΙΠΑΡΟΥ" 6-7 Αυγούστου

ΣΤΗΡΙΞΤΕ ΜΕ...ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΙΣ ΠΑΡΙΑΝΕΣ ΟΜΑΔΕΣ!

Κυκλοφόρησαν οι κάρτες διαρκείας των ΑΜΕΣ Νηρέα και Μαρπησσαϊκου. η τιμή τους είναι 30 ευρώ και ισχύει για τους εντός έδρας αγώνες πρωταθλήματος και κυπέλλου. Αγοράζοντας κάρτες διαρκείας ενισχύετε την προσπάθεια που κάνουμε για μια δυνατή και ποιοτική ομάδα στο νησί.

Ο Αθλητικός Όμιλος Πάρου κυκλοφόρησε τα εισιτήρια διαρκείας για την ποδοσφαιρική περίοδο 2011-12. Οι κάρτες διαρκείας ισχύουν για όλου τους αγώνες πρωταθλήματος και κυπέλλου της ομάδας μας στο Στάδιο Παροικιάς. Ο ΑΟΠ, προκειμένου να δώσει την ευκαιρία σε περισσότερους φιλάθλους να τα αποκτήσουν, κοστολόγησε τις κάρτες διαρκείας στην τιμή έκπληξη των 20 ευρώ, από 50 ευρώ που κόστιζαν την περσινή περίοδο.

Στα 3 corner πέναλτι ή… κόκκινη κάρτα!

Ο κ. Γιάννης Βλαχάκης με επιστολή του στην εφημερίδα μας απαντά στον αρθρογράφο κ. Μιχάλη Παπαδάκη με αφορμή κείμενο του τελευταίου στο φύλλο του περασμένου Σαββάτου με τίτλο «Περί συνενώσεων και άλλων δαιμόνων!».
Η επιστολή του κ. Γ. Βλαχάκη έχει ως εξής:«Είμαι κι εγώ ένας από τους φιλάθλους του ποδοσφαίρου υπηρετώντας το άθλημα από όλες τις θέσεις για 40 χρόνια περίπου. Τα περισσότερα από αυτά {κουβαλώντας και την εμπειρία του Αθηναϊκού ποδοσφαίρου}είχα την τύχη και τη χαρά να τα υπηρετήσω στο όμορφο νησί μας την Πάρο και ήταν χρόνια όμορφα και δημιουργικά, παρά τις μοναδικές δυσκολίες του Κυκλαδίτικου ποδοσφαίρου.Το 1990 μια παρέα, φίλων πάνω απ’ όλα, αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε ένα αμιγές αθλητικό σωματείο με έδρα την Παροικιά, την πρωτεύουσα του νησιού. Το όνομά του ΑΟ ΠΑΡΟΥ. Καμία άλλη σκέψη δεν πέρασε από το μυαλό μας, για το όνομα που θα το προσδιόριζε. Ήμασταν άλλωστε άτομα με ανοικτά μυαλά και είχαμε ήδη πρωτοστατήσει σε προσπάθεια συνένωσης το 1984 σε συνάντηση που έγινε στην αίθουσα του Αρχιλόχου.Τα χρόνια που ακολούθησαν με όρεξη και μεράκι βάλαμε τις βάσεις για την δημιουργία ενός ζωντανού αθλητικού οργανισμού, που αγκάλιασε όλους τους αθλητές που βρέθηκαν στους κόλπους του συλλόγου, από όποια περιοχή της Πάρου κι αν προέρχονταν.Ακόμη κι αυτή η «τοπικίστικη» αντιπαλότητα φροντίζαμε να αποτελεί το «αλατοπίπερο» ενός αγώνα και τίποτε περισσότερο. Με αυτές λοιπόν τις εμπειρίες και βιώματα και όντας παρόντες ως μέλη του ΑΟΠάρου, ψηφίσαμε στην Έκτακτη Γενική Συνέλευση υπέρ της δημιουργίας ενός νέου σωματείου που θα αγκαλιάσει τα ποδοσφαιρικά τμήματα ανδρών και νέων, λαμβάνοντας υπόψη και την ανάγκη να συνεχίσουν να υπάρχουν τα υφιστάμενα, για να αποτελούν τις κυψέλες των τοπικών κοινωνιών. Ήταν απόφαση συνειδητή και πάνω απ’ όλα ώριμη.Τα γράφω όλα αυτά για να απαντήσω στο άρθρο του νέου αθλητικογράφου και αγαπητού κατά τα άλλα Μιχάλη Παπαδάκη, ποδοσφαιριστή του ΑΜΕΣ Νηρέας, «Περί συνενώσεων και άλλων δαιμόνων» στο φύλλο της εφημερίδας Τα Νέα Πάρου-Αντιπάρου της 30/07/2011. Επειδή ο Μιχάλης προσβάλει με τα γραφόμενά του την ιστορία του ΑΟ Πάρου, οφείλει να δώσει απαντήσεις.
α) Τι εννοείς όταν λες ότι ο Μαρπησσαϊκός και ο Νηρέας έκαναν την ανάγκη φιλοτιμία και συντάχθηκαν με τις προθέσεις του ΑΟ Πάρου; Δηλαδή την συνένωση δεν την ήθελαν στην πραγματικότητα;
β) Τόσο αγαθές ήταν οι προθέσεις τους που το διαβολεμένο τους μυαλό {ευελιξία του νου το αναφέρεις} είχε εκπονήσει εναλλακτικό σχέδιο; Κι αυτό εσύ το ονομάζεις αρετή;
γ) Σε ότι αφορά την έπαρση του ΑΟ Πάρου ως στοιχείο της ιδιοσυγκρασίας του, καλά θα κάνεις να «μην κρίνεις εξ ιδίων τα αλλότρια». Την δε προκλητικότητα ψάξε να την βρεις αλλού. Όχι στην Παροικιά.
δ) Πολύ φοβάμαι ότι μάλλον δεν έχεις καταλάβει τις αποφάσεις των Γ.Σ. των τριών σωματείων. Γιατί αλλιώς δεν εξηγούνται οι αναφορές σου περί στρουθοκαμηλισμού, ένοχης υποκρισίας, ξεβρακώματος και άλλα διάφορα προκλητικά!
Ήμουν από αυτούς που χάρηκα για την όλη προσπάθειά σου και στο γήπεδο ατομικά και με τις ακαδημίες, αλλά και στη στήλη που διατηρείς στην εφημερίδα. Θα σου πρότεινα με όλο το σεβασμό να το ξαναδιαβάσεις το κείμενο που έγραψες. Γιατί δεν θέλω να βρεθώ στην δύσκολη θέση να υιοθετήσω το υστερόγραφό σου. «Κανένα νόμισμα δεν έχει μία όψη μονάχα».



Το παραπάνω άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥ-ΑΝΤΙΠΑΡΟΥ" 6-7 Αυγούστου

στα 3 corner-πέναλτι: 
Με μεγάλη μου χαρά υποδέχτηκα τούτη την απάντηση και με ακόμα μεγαλύτερη επιφυλάσσομαι να απαντήσω στα ερωτήματα που θέσατε (αν και υποσχέθηκα να μην αναλωθώ ποτέ ξανά με τούτο το θέμα)...

ΨΩΡΟΠΕΡΗΦΑΝΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΚΑΤΑΛΗΨΗ!

(ή αλλιώς: Άδοξος αποχαιρετισμός στη μία ομάδα)

Τί στόχο είχε η πρωτοβουλία που πήραμε οι ποδοσφαιριστές:

Ανάγκη το είχαμε, όλοι εμείς οι ποδοσφαιριστές, να νιώσουμε πως «μπλε» και «κίτρινοι» παράγοντες, σαν μεγάλα παιδιά που είναι, να αφήναν στην άκρη όσα τους χώριζαν (στο κάτω κάτω, τις διαφορές τους και…να’ θελαν, δεν γινόταν να τις λύσουν εν μία νυκτί) και έτσι επιδιώξαμε να κάνουμε μια ακροτελεύτια προσπάθεια με διαφορετική προδιάθεση σε διαφορετικό κλίμα οργανώνοντας μία συνάντηση με τη δική μας παρουσία. Εγώ, μαζί με τον Αντώνη και τον Στέλιο -ως μπροστάρηδες, οργανώσαμε πριν 2 εβδομάδες μια συνάντηση μεταξύ παραγόντων και ποδοσφαιριστών. Αλλά ακόμα και με την πίεση -της επιθυμίας 12 ακόμη ποδοσφαιριστών- πάνω από το κεφάλι τους ουδέποτε πιστέψαμε ότι θα μπορούσε να ανατραπεί κάτι και να επιτευχθεί η συνένωση.

Παρ’ ολ’ αυτά την κάναμε γιατί πιστεύουμε ότι μία ενωμένη και δυνατή ομάδα στην Πάρο (είναι άποψη που την υπερασπιζόμαστε όλοι οι ποδοσφαιριστές, δίχως παρεκκλίσεις) θα έδινε, επιτέλους, τη μοναδική ρεαλιστική διέξοδο-λύση σε εμάς να νιώσουμε, στ’ αλήθεια ποδοσφαιριστές. Και αυτό θέλαμε να περάσουμε.

Τί είχε προηγηθεί:

Όλες τις προηγούμενες ημέρες έγιναν συζητήσεις και πάρθηκαν αποφάσεις δίχως να ερωτηθούμε καν ως άμεσα ενδιαφερόμενοι. Εμείς που με τον «επαγγελματικό» ερασιτεχνισμό μας κρατάμε με τόσες θυσίες ζωντανά τα «οράματα» κάποιων. Συζητήσεις για τη συνένωση που θύμιζαν όλες τούτες τις μέρες το κέικ που φουσκώνει μέσα στο φούρνο: ή που θα χανόταν ο έλεγχος και θα χυνόταν έξω από τη «φόρμα» ή που θα έβγαινε αριστούργημα, να γλείφει κανείς τα δάκτυλα…Αλλά ως γνωστόν, η πολλή ανάλυση έφερε -όχι τη λύση αλλά- τη…διάλυση.

Και αναρωτιόμαστε σήμερα: άσχημα θα’ ταν να ζήταγαν και ν’ άκουγαν τη- βαρύνουσα, όσο να’ ναι, για ορισμένα ζητήματα- γνώμη μας, κι έπειτα να τη λάμβαναν σοβαρά υπ’ όψιν πριν αποφασίσουν, επί παραδείγματι για τη «λογική» και τη «φόρμουλα» της συνένωσης των ομάδων;

Από τη στιγμή που η πλειοψηφία των ατόμων που εκλέχτηκαν στα Δ.Σ. των ομάδων μας έπαψαν ως και στους ποδοσφαιριστές να δίνουν λόγο και να τους δείχνουν πίστη, δεν μας έχει μείνει κανείς μετά. Εμείς ήμασταν αποφασισμένοι να αγωνιστούμε σε μία ομάδα και όχι να «σπάμε» συνέχεια τα πόδια μας στα μεταξύ μας παιχνίδια. Κάποιοι όμως δεν το συμμερίστηκαν αυτό. Γνωρίζουμε, επίσης, ότι κανενός σωματείου το ρόστερ δεν «αντέχει» να χάνει αθλητές. Αλλά την ίδια στιγμή μας δείχνουν ότι δεν «αντέχουν» και να μας κρατήσουν…Κάποιοι όμως δεν το έχουν συνειδητοποιήσει αυτό.

Πού χάλασε τελικά η συνένωση;

Ούτε ο Α.Ο.Πάρου είχε- στην πραγματικότητα- ανάγκη τον Νηρέα και τον Μαρπησσαϊκό ούτε ο Νηρέας και ο Μαρπησσαϊκός τον Α.Ο.Πάρου. Μπορούσαν και οι μεν και οι δε να τα καταφέρουν…δίχως ο ένας τον άλλον. Ο Α.Ο.Πάρου δεν είχε φόβο να διαβρωθεί από τον…Νηρέα και τον Μαρπησσαϊκό, ούτε αυτοί οι δύο από τον Α.Ο.Π.. Ο κίνδυνος ήταν να διαβρωθούν από τις…υποψίες περί διαβρώσεως ο ένας από τον άλλον! Αυτές, όντως, λειτούργησαν σαν τερμίτες. Τελικά, από την πλευρά του, ο Α.Ο.Πάρου μπήκε στις συζητήσεις με τον Νηρέα και τον Μαρπησσαϊκό κοιτάζοντάς τους αφ’ υψηλού, επιδεικνύοντας ανωτερότητα παντού (που έφτανε να μοιάζει με έπαρση φουσκωμένου παγονιού) και τις τελείωσε καταλήγοντας –ενώπιων των ποδοσφαιριστών- με τσαλακωμένο τον εγωισμό του. Κι ήταν θαρρώ ακριβώς αυτή η επίγνωση της ανωτερότητας, που έκανε τον Α.Ο.Π. να εμφανιστεί τόσο άνετος. Άνετος έως εντελώς χαλαρός, σε σημείο να μεταδίδουν την αίσθηση ότι γούσταραν κιόλας όλο αυτό το μπάχαλο του πάρε-δώσε (δηλαδή να έπαιρνε παίκτες από τους δύο άλλους συλλόγους και να μην έδινε λόγο σε κανένα από τα μέλη τους)! Εν τέλει, η απροθυμία, για να μην γίνει αυτή η «πολυσυζητημένη» κοινή ομάδα, ήταν δεδομένη -απ’ όλο το Δ.Σ. του Α.Ο.Π-. και η προκατάληψη επίσης. Αλλά η προκατάληψη ήταν και από τα τρία Δ.Σ., μηδενός εξαιρουμένου! Και έμεινε σε όλους μια ψωροπερηφάνια που μ’ αυτήν θα περάσουν ακόμα μία αγωνιστική περίοδο.

Και αντί επιλόγου, επειδή οι συγκυρίες το έφεραν να γνωρίζω εκ των έσω όσα τραγελαφικά διαδραματίστηκαν, έχω να παραθέσω τα παρακάτω –ως αμιγώς προσωπική μου άποψη- και όποιος θέλει ας τα αντικρούσει:

Εσύ Γ.Π., που όσο διάστημα ήσουν στον Α.Ο.Πάρου δούλευες με όλη σου την ψυχή ώρες ατελείωτες και πρόσφερες έργο δίχως να λογαριάζεις το κόστος, έδωσες ότι αποθέματα είχες για να είσαι κοντά σε όλα τα παιδιά της ομάδας και να τα στηρίζεις καθημερινά δίχως να απαιτήσεις το παραμικρό. Εσύ, ξόδευες ατέλειωτο χρόνο στο γήπεδο για να είναι όλα εντάξει την επόμενη μέρα και να μην λείψει τίποτα στους ποδοσφαιριστές. Όμως ήσουν εσύ ο ίδιος που με το πάθος που σε διακατέχει δημιουργούσες εντάσεις και προβλήματα στους αγώνες της ομάδας περικυκλωμένος –διαρκώς- από ένα αίσθημα αδικίας που σε κυρίευε.

Εσύ Γ.Π. φρόντισες να δυναμιτίσεις το κλίμα με συκοφαντίες, κακοήθειες και φανατικά μηνύματα που έστελνες κατά ριπάς και κάποιοι τα παρουσίασαν ως απειλητικά για τα ίδια τα μέλη του συλλόγου σου. Ενός συλλόγου που ποτέ δεν άνηκες και ποτέ δεν τον εξέφραζες. Κι αν εσύ και οι συμπεριφορές σου δεν είναι ένας από τους (σοβαρούς)λόγους που αποχώρησε ο προηγούμενος πρόεδρος του Α.Ο.Π. τότε ποιοί άλλοι είναι;

Γνώμη μου είναι να μη μένεις «κολλημένος» στα παλιά και το μένος που έχεις για τον Μαρπησσαϊκό να μην το βγάζεις κρυμμένος πίσω από το όνομα του Α.Ο.Πάρου. Επίσης, γνώμη μου, για όσους ασχολούνται με το δύσμοιρο Παριανό ποδόσφαιρο, είναι απλώς να (μάθουμε να)μη δίνουμε σημασία σε όποιον…Γ.Π. -και όπως αλλιώς κι αν λέγεται- ανοίγει το στόμα του και αμολάει «έπεα πτερόεντα» ή να γράφει ανακοινώσεις (του στυλ «Τον Α.Ο.Π. και τα μάτια σας»), χρήσιμες για χαρτοπόλεμο της στιγμής μονάχα. Κι όλα αυτά από έναν άνθρωπο -που ήταν στο χώρο του ποδοσφαίρου και συναναστρεφόταν με αθλητές και προπονητές- τον οποίο έπρεπε να τον αποβάλλει το ίδιο το άθλημα πριν προλάβει να φύγει ο ίδιος.

Τέτοια πρόσωπα και τέτοιες αβρές χειρονομίες, ωστόσο, αντιπροσωπεύουν -ευλόγως θα αναρωτιόταν κανείς- το κοινό αίσθημα των φιλάθλων-μελών όλων των συλλόγων του νησιού μας; Η απάντηση είναι «ναι και όχι». Δεν αντιπροσωπεύουν το «κοινό αίσθημα» όσων- φιλάθλων, μελών αλλά και…παραγόντων- επιμένουν να πηγαίνουν στο γήπεδο και να βλέπουν όλους τους αγώνες των ομάδων τους στο (θλιβερό) πρωτάθλημα των Κυκλάδων ανεξαρτήτως αντιπάλου. Των ολίγων, δηλαδή. Αυτών που σιγά-σιγά διαπαιδαγωγούνται έτσι ώστε ουδόλως να τους ενοχλεί να μοιράζονται με τους άλλους την κοινή χαρά της μίας ομάδας.

Αντιπροσωπεύουν αντιθέτως το «κοινό αίσθημα» όσων νιώθουν πως το Κυκλαδίτικο πρωτάθλημα δεν τους αφορά, αλλά την ίδια εποχή σπεύδουν 300 άνθρωποι κάθε φορά για να απολαμβάνουν τα τοπικά ντέρμπυ. Των πολλών δηλαδή, που είναι βέβαιο πως (προς)εύχονται, ει δυνατόν, ο Α.Ο.Πάρου να διαλυθεί, ο Νηρέας να φάει πέντε γκολ κι η Μάρπησσα άλλα τόσα με όποια ομάδα κι αν παίζουν. Αυτών, δηλαδή, που οι ομάδες τους έχουν αποτύχει παταγωδώς να τους…πιάσουν «πελάτες» ακόμα κι όταν δεν παίζουν οι παριανές ομάδες μεταξύ τους. Αυτών που έχουν διαπαιδαγωγηθεί έτσι ώστε να τρελαίνονται με την ιδέα ότι μπορεί να μοιραστούν με άλλους την κοινή χαρά της μίας ομάδας. Και δυστυχώς αυτή είναι η πλειοψηφία στο νησί μας…

Είμαι ο Μιχάλης Παπαδάκης, δεν εκφράζω κανέναν Νηρέα ή Μαρπησσαϊκό –με κλεισμένα 18 χρόνια στο Παριανό ποδόσφαιρο- και μόλις τελείωσα (για ότι έχει να κάνει με συνενώσεις, συγχωνεύσεις και άλλα τέτοια κουραφέξαλα που ξεκίνησα να αναλύω από τον Μάρτιο με άρθρα μου στην εφημερίδα «Τα νέα της Πάρου-Αντιπάρου» και σε τούτο’ δω το ιστολόγιο)!

ΦΩΤΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΤΟΥ ΑΡΙΑΝΟΥΤΣΟΥ ΣΤΗΝ Π.Ο.ΕΛΑΣΣΟΝΑΣ

Μετά από 4 χρόνια παρουσίας στις μικρές ομάδες του Ολυμπιακού και με ένα σύντομο πέρασμα του από τα μικρά κλιμάκια της Εθνικής Ελλάδος ο Χρήστος κάνει μια νέα αρχή στην ομάδα της Θεσσαλίας (που αγωνίζεται στη Δ΄Εθνική) με προπονητή έναν παλιό του γνώριμο, τον Αλέκο Αλεξανδρή. Καλή επιτυχία!

Α.Μ.Ε.Σ.ΝΗΡΕΑΣ 1959: ΠΟΡΕΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ

Ομάδα του 1965-66 πριν από τον αγώνα Α.Ο.Πάρου-Νηρέας(6-2) (http://www.nireasfc.gr)

ΚΑΡΙΚΑΤΟΥΡΕΣ

ΠΕΡΙ ΣΥΝΕΝΩΣΕΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ…ΔΑΙΜΟΝΩΝ! (Η άλλη όψη του νομίσματος)

Η συνένωση των τριών ομάδων της Πάρου (κορυφαίο γεγονός της κυκλαδίτικης ποδοσφαιρικής επικαιρότητας του καλοκαιριού) «εξύφαινε» συμφωνία, που δεν υπήρχε η παραμικρή αμφιβολία πως θα ήταν συμφέρουσα για όλες τις πλευρές. Γιατί οι μεν ομάδες μας θα λυτρώνονταν και θα έμπαιναν σε λεωφόρο διαφυγής από τη μιζέρια, οι δε χορηγοί που θα συνεισέφεραν θα ακούμπαγαν τα χρήματά τους σε ένα ενωμένο σωματείο με μεγάλη δυναμική σε όλη την Πάρο. Με προδιαγραφές να εξελιχθεί σε συνήθη μνηστήρα του εισιτηρίου που οδηγεί στη Δ’ Εθνική και γιατί όχι να μονιμοποιούταν εκεί. Ετούτο, λοιπόν, τον προφανή και δικαιολογημένο ενθουσιασμό των υγιών Παριανών φιλάθλων και ποδοσφαιριστών η ψυχρή λογική έλεγε πως κάποιος «δαίμονας» ωστόσο όφειλε να αναλάβει (τον άχαρο, ομολογουμένως ρόλο) να τον χαλιναγωγήσει.

Αρχικά, για να συζητάς τέτοια θέματα ουσίας, προϋποτίθεται ότι νωρίτερα έχεις λύσει κάποια άλλα (τοπικιστικά), τα οποία- αν αναφερθούμε στο δικό μας νησί- χρονίζουν από τότε που οι παππούδες μας έμαθαν τι πα’ να πει ποδόσφαιρο.

Ο Μαρπησσαϊκός και ο Νηρέας (έκαναν την ανάγκη φιλοτιμία και) συντάχθηκαν με τις προθέσεις του Α.Ο.Πάρου για τυχόν συνένωση, δημιουργώντας μια σοβαρή πιθανότητα να γίνει επιτέλους αυτό που επιθυμούσαν όλοι οι υγιώς σκεπτόμενοι φίλαθλοι του νησιού. Επίσης, επέδειξαν, πέραν της αρετής και της καρτερίας, την ευελιξία του νου. Ήξεραν με τι ανθρώπους είχαν να κάνουν και είχαν στην άκρη του μυαλού τους ένα εναλλακτικό σχέδιο σε περίπτωση που δεν συναινούσε ο Α.Ο.Π.. Οι δύο ομάδες έδωσαν εξουσία στον Α.Ο.Π. (προσφέροντας του τα δελτία των αθλητών τους και βοηθώντας στην ανεύρεση οικονομικών πόρων) και ο Α.Ο.Π., μεθυσμένος από την (ψευδ)αίσθηση της- συγκεντρωμένης στα χέρια του- (υπερ)εξουσίας, άπλωσε το χέρι πιο μακριά να πάρει περισσότερα απ’ όσα δικαιούταν δίχως να προβεί σε καμία υποχώρηση (απαιτώντας να μην αναμειχθεί κανείς, παρά μόνο το δικό του Διοικητικό Συμβούλιο, στην άτυπη φετινή συνένωση). Η (πολύπτυχη)δράση του ήταν νομοτελειακώς βέβαιον ότι θα έφερνε την αντίδραση. Ο (αναπόφευκτος)συσχετισμός των δικών του ενεργειών σε σύγκριση με εκείνες των άλλων δύο ενόχλησε και έτσι φτάσαμε στην ένωση Νηρέα και Μαρπησσαϊκού (και όχι νωρίτερα όπως διαδιδόταν).

Κατά κυριολεξίαν, ο Α.Ο.Π.- που ούτως ή άλλως κουβαλάει μια έπαρση ως στοιχείο της ιδιοσυγκρασίας του- προκάλεσε. Και ως τέτοιος, προκλητικός δηλαδή, δεν είχε τη συμπάθεια κανενός εκ των δύο άλλων ομάδων, ώστε ν’ «ακουμπήσουν» πάνω του από κοινού και να ξεκινήσουν από φέτος το εγχείρημα της συνένωσης. Από την αρχή των συζητήσεων απώλεσε μονομιάς την έξωθεν καλή μαρτυρία και την τυχόν συμπάθεια των δύο να τον (υπο)στηρίξουν και να κατέβουν όλοι σε μία ομάδα υπό τον Α.Ο.Π. Από την πλευρά του νέου διοικητικού συμβουλίου του Α.Ο.Π. όσο δεν ξεπερνιόντουσαν αντιρρήσεις και έριδες, πικρίες και κόμπλεξ, καχυποψίες και μικροσυμφέροντα (όσο, δηλαδή, η…ικανή και αναγκαία συνθήκη της «καθολικής στήριξης» του καινούριου φαινόταν χίμαιρα), η επιτυχία της επικείμενης- και όχι φημολογούμενης- συνένωσης δεν φαινόταν να οδηγεί, αυτή καθαυτή, πουθενά! Από μόνη της…

Στην κρίσιμη τελευταία συνάντηση όπου δεν «βασίλευε» η κοινή λογική, εφευρέθηκαν επιχειρήματα που δεν άντεχαν ούτε απέναντι σε παιδάκια νηπιαγωγείου. Αποθεώθηκε ο στρουθοκαμηλισμός και θριάμβευσε η ένοχη υποκρισία. Εν ολίγοις: ρεζίλι των…γλαστρών! Το ευτύχημα, άλλωστε, ακριβώς αυτό είναι. Ότι «ξεβρακώθηκαν» οι…μη θέλοντες τη μία ομάδα.

Κλείνοντας, «καλή την πίστη» που αυτή η συνένωση δεν έγινε ποτέ, διότι αν ήταν να μας βγει η ψυχή ώσπου να συνενωθούμε οι Παριανοί σε μία ομάδα, θα χρειαζόντουσαν…επτά ψυχές για να τη διατηρήσουμε

Υ.Γ. Κανένα νόμισμα, ειρήσθω εν τέλει, δεν έχει μία όψη μονάχα.

Το παραπάνω άρθρο μας δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥ-ΑΝΤΙΠΑΡΟΥ" 30-31 Ιουλίου

Σύντομα στα 3 corner...

(...Ο Α.Ο.Πάρου δεν είχε φόβο να διαβρωθεί από τον…Νηρέα και τον Μαρπησσαϊκό, ούτε αυτοί οι δύο από τον Α.Ο.Π.. Ο κίνδυνος ήταν να διαβρωθούν από τις…υποψίες περί διαβρώσεως ο ένας από τον άλλον! Αυτές, όντως, λειτούργησαν σαν τερμίτες...)

ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟ

«Νηρέας, Νηρέας…». Όταν ακούς το όνομα από το στόμα παιδιών, η αίσθηση είναι διαφορετική. Πολύ περισσότερο όταν 80 πιτσιρίκια, φορώντας κίτρινη φανέλα με το καραβάκι στο στήθος στέκονταν και ο πρόεδρος του συλλόγου Σ. Τριπολιτσιώτης τους έλεγε: «Σας ευχαριστούμε για τη μεγάλη φετινή προσπάθεια που καταβάλλατε με τη συμμετοχή σας στις προπονήσεις και τις δραστηριότητες του συλλόγου».

 

Εικόνα δανεισμένη από την τελευταία συγκέντρωση των τμημάτων υποδομής ποδοσφαίρου του Νηρέα, με αφορμή την γιορτή για την τελετή λήξης της σεζόν 2010-11. Ο σύλλογος φέτος μπήκε στην αρχή μιας νέας εποχής βάζοντας γερές βάσεις στα τμήματα υποδομής με το πρόγραμμα «ΝΑΟΥΣΑ 2010» που παρουσίασε πέρυσι τέτοια εποχή. Ανακαλώντας μνήμες από τις εξαγγελίες του προγράμματος στέκομαι σε δύο σημαντικές κουβέντες που ακούστηκαν από τον Γ. Σαραντινό και τον Μ. Σιφναίο: «Η επιδίωξή μας είναι να γίνει ξανά ο σύλλογος χώρος κοινωνικοποίησης» και «φιλοδοξία μας είναι να γίνει ο Νηρέας συναισθηματικός κρίκος που να συνδέει όλα τα άτομα του χωριού».

Λόγια πολύ σημαντικά για να γίνει το πρώτο βήμα και απ’ ότι φάνηκε δεν έπεσαν στο κενό. Ο Νηρέας, με την δυναμική που του έδωσαν τα παιδιά, ξανάνιωσε και στα..52 του χρόνια δείχνει να περνά μια δεύτερη νιότη.

Το «ΝΑΟΥΣΑ 2010» είναι ένα καθαρά αθλητικό πρόγραμμα που σχετίζεται με τα τμήματα υποδομής ποδοσφαίρου και προέκυψε από τη συνένωση της Σχολής Ολυμπιακού Πάρου και του Νηρέα. Συγκεντρώθηκαν περί τα 80 παιδιά, γεννημένα από το 1996 έως και το 2007, και έγινε μια προσπάθεια για ένα νέο ξεκίνημα χωρίζοντας τα τμήματα ηλικιακά ώστε να προπονούνται τα παιδιά σε πιο συγκεκριμένες βάσεις. Απώτερος στόχος είναι - για όσους εμπλεκόμαστε - να υπηρετήσουμε μια συγκεκριμένη φιλοσοφία που χαράχτηκε από την αρχή αυτού του προγράμματος και γι’ αυτό θεωρώ πως θα χρειαστούν τουλάχιστον 5 χρόνια για να μπει το νερό στο αυλάκι για να πούμε ότι αποκτήσαμε φιλοσοφία και ξέρουμε με σαφήνεια που βαδίζουμε. Βέβαια, πολλές φορές από τη θεωρία μέχρι την πράξη υπάρχει διαφορά, ωστόσο η καλή διάθεση από όλους τους εμπλεκόμενους φορείς έχει βοηθήσει ήδη πάρα πολύ.

Καμιά φορά όταν αφήνουμε τους αριθμούς να «μιλούν» αυτοί αναδεικνύουν πολλά. Και οι αριθμοί του «ΝΑΟΥΣΑ 2010» για την αγωνιστική σεζόν που πέρασε είναι εντυπωσιακοί. Πραγματοποιήθηκαν 370 προπονήσεις (συνολικά για όλα τα τμήματα) και τα παιδιά του Νηρέα έλαβαν μέρος σε 64 αγώνες (σε όλες τις ηλικιακές κατηγορίες). Επίσης, έγιναν πάνω από 150 μετακινήσεις για να πηγαινοέρχονται δύο τμήματα στην Παροικιά και να προπονούνται στο μεγάλο γήπεδο. Στα καθαρά αγωνιστικά τώρα, το προπονητικό πρόγραμμα για κάθε τμήμα είναι σε ετήσιο πλάνο και, ανάλογα με την ηλικιακή κατηγορία, τα παιδιά προπονούνται δύο με τρεις φορές την εβδομάδα. Ο Νηρέας έδωσε μεγάλη βάση στα παιδιά και τις προπονήσεις τους, τις σχέσεις με το σχολείο, το κομμάτι διατροφής και τη σημασία του στην ανάπτυξη τους. Δόθηκε ιδιαίτερη προσοχή στη βελτίωση των τεχνικών χαρακτηριστικών του κάθε παιδιού, στη συναρμογή τους, ενώ αξιοποιήθηκαν όλα τα παιδιά και πήραν παιχνίδια στα πόδια τους (χαρακτηριστικό ήταν ότι πολλά από αυτά αγωνίστηκαν για πρώτη φορά σε μεγάλο γήπεδο).

Το μικρότερο τμήμα των υποδομών (μπαμπίνι) με παιδιά 4-7 ετών αναλώθηκε περισσότερο σε παιχνίδια διασκέδασης έτσι ώστε τα παιδιά να ευχαριστηθούν την πρώτη τους γνωριμία με τη μπάλα. Βασικό μέλημα του συλλόγου είναι να εξελίσσεται διαρκώς και υποχρέωσή του απέναντι στα παιδιά, απέναντι στο παιχνίδι και απέναντι στο χωριό είναι να προσπαθήσει για ό,τι καλύτερο. Αυτό είναι που κάνει ξεχωριστό το πρόγραμμα «ΝΑΟΥΣΑ 2010» και αυτό είναι που, εν τέλει, θα θυμόμαστε.

Προτεραιότητα του «ΝΑΟΥΣΑ 2010» για τη χρονιά που έρχεται είναι να μεταφέρει μέσα από τον προγραμματισμό του αξίες για τη ζωή, όπως η οικογένεια, οι προτεραιότητες, η διαχείριση του χρόνου των παιδιών, η ανταμοιβή, οι ανθρώπινες σχέσεις. Όλο το νέο πρόγραμμα της επόμενης χρονιάς θα έχει να κάνει με τις παραπάνω αξίες και με αρχές που μέσα από το ποδόσφαιρο και τον αθλητισμό θέλουμε να μεταφέρουμε στους γονείς και στα παιδιά. Το όλο θέμα είναι να δημιουργήσουμε τροφή για σκέψη προς όλους μας και η απουσία αθλητικών εγκαταστάσεων στην Νάουσα είναι μια αφορμή. Και, όπως κάποτε (αγαπητέ Γιάννη Β.) ο Κάρολος Κουν είχε πει, με κάποιο τρόπο, ότι «κάνουμε θέατρο για την τέχνη», έτσι και όλοι εμείς από την Νάουσα μπορούμε να πούμε ότι «κάνουμε ποδόσφαιρο για τον αθλητισμό». 

Το παραπάνω άρθρο μας δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥ-ΑΝΤΙΠΑΡΟΥ" 23-24 Ιουλίου

Α.Μ.Ε.Σ.ΝΗΡΕΑΣ: Δελτίο τύπου

Στις 18 Ιουλίου 2011, έγινε η πρώτη συνάντηση των μελών της επιτροπής που ορίστηκε να είναι υπεύθυνη για τα τμήματα ποδοσφαίρου Ανδρών και Νέων του ΑΜΕΣ Νηρέα για την περίοδο 2011-2012.

Αυτά διαμορφώθηκαν κατόπιν συνεννόησης των δύο συλλόγων ΑΜΕΣ Νηρέας - ΑΜΕΣ Μαρπησσαϊκός.

Η σύνθεση της 8μελής επιτροπής έχει ως εξής:

Προεδρεύων: Φραντζής Ανδρέας

Γραμματέας: Γαβαλάς Παντελής

Ταμίας: Γεμελιάρης Γιάννης

Υπεύθυνος Επικοινωνίας: Τριπολιτσιώτης Σταύρος (Πρόεδρος ΑΜΕΣ Νηρέα)

Μέλη: Παντελαίος Γιώργος (Πρόεδρος ΑΜΕΣ Μαρπησσαϊκού), Σιφναίος Μανώλης, Τσιγώνιας Άγγελος, Καρποδίνης Βαγγέλης.

Σε συνέχεια της συνάντησης των μελών υπήρξε ραντεβού με τον προπονητή Μοστράτο Νικόλαο του οποίου και έγινε πρόταση να αναλάβει την ομάδα.

Αφού ευχαρίστησε για την πρόταση που του έγινε, δεν την αποδέχτηκε λόγω έλλειψης χρόνου, αφού η νέα αυτή προσπάθεια έχει αυξημένες υποχρεώσεις. Τα μέλη ευχαρίστησαν τον Νίκο Μοστράτο για την μέχρι σήμερα παρουσία του στην ομάδα. Έπειτα από αυτή την εξέλιξη η επιτροπή εξετάζει διάφορες άλλες περιπτώσεις για την θέση του προπονητή.

Υ.Γ.: Για όλα τα θέματα που αφορούν τη νέα μας αυτή προσπάθεια θα ισχύουν μόνο όσα ανακοινώνονται μέσω των Δελτίων Τύπου που θα αποστέλλονται στα Μ.Μ.Ε.

Ο Πρόεδρος ΑΜΕΣ Νηρέα Τριπολιτσιώτης Σταύρος 

Ο Πρόεδρος ΑΜΕΣ Μαρπησσαϊκού Παντελαίος Γιώργος

πηγή: http://www.nireasfc.gr